Nou kyk, ek het hierdie jaar al baie aangrypende mense ontmoet op die platteland! Die meeste 'n groot inspirasie. Een so 'n persoon is Sherlock Fortuin. Hy kom van Piketberg af. Sy Ma en stiefpa bly steeds hier. Maar Sherlock bly in Switserland. Hy is baie musikaal en het na skool by Stellenbosch Universiteit gaan studeer en in die Univ Koor en Libertas Koor gesing en daar 'n groot liefde vir koor en kultuur opgebou.
En toe begin hy 'n gemeenskapskoor in Bergrivier. Hulle is al 86 lede sterk uit alle dele van ons gemeenskap. Hulle bevorder die afrikaanse en KhoiSan kultuur. Hulle is genooi om einde 2014 in Amerika en Europa te gaan toer, maar wag nou loop ek die storie vooruit...
Sherlock werk by Bern Universiteit en hou 'n Suid-Afrikaanse fees van 2 - 12 Desember 2013 in Bern. En ek is oppad soontoe! My tas is gepak en ek is op die punt om te mag opgewonde raak. Die afgelope week moes ek eers 'n paar berge versit voordat ek kon dink aan gaan. Ons strategiese sessie met ons raad moes afkom, ek moes die laaste Raadsvergadering vir die jaar oorleef en Bergrivier Munisipaliteit het vir die eerste keer in hul geskiedenis 'n Prysuitdelingsfunksie gehou waar al 382 werknemers en alle raadslede bymekaar was vir 'n aansit ete. Ons het al die opleidingsertifikate wat in 2013 verwerf is uitgedeel (197 van hulle!) en langdienssertifikate oorhandig. Die moeilikste was om skeptiese mense te oortuig dat so iets kan en sal werk! Die doel was om almal trots te maak om hier te werk en ek dink ons het geslaag. Dit was 'n groot sukses. Toe alles opgeruim is na die tyd en net voordat ek in my motor klim, kom een van ons werkers. Dis die eerste eer dat ek hom sien en hy vat my hand en kyk diep in my oe en se: Mevrou, jy kom DUIDELIK uit! Wat 'n kompliment! Ek is so gelukkig in my werk en kry die geleentheid om my 100% uit te leef. Werklik 'n groot dankbaarheid in my lewe!
Terug by die Bergrivier Koor: My trip na Switserland is werk en plesier. Net vir enige belastingbetaler van Bergrivier wat hierdie lees - ek het my eie vliegtuigkaartjie en verblyf betaal. Die Mun gee net vir my spesiale verlof vir die tien dae. Ek gaan om langtermyn volhoubare vennootskappe te bou met Bern Universiteit om kuns en kultuur in ons gemeenskappe te bevorder. Verder is een van die aandprogramme by die fees ten bate van die koor en ek gaan iets se by die geleentheid oor ons area en pamflette uitdeel dat die gehoor ons area in hul geestesoog kan oproep. Daar is 12 kunstenaars uit SA wat by die fees gaan optree. Onder andere Zorada Themming! Ek sien baie uit daarna om hulle almal weer te sien en saam met hulle ons mooi land te adverteer.
Ek sal probeer om julle op hoogte te hou sover ek gaan. Dis winter in Switserland nou en die sneeu val. Dit was nogal moeilik om te pak vir hierdie een. Ek het ses bottels geborgde wyn wat Org du Rac in Piketberg vir Sherlock stuur vir 'n kaas en wyn op die fees. Dis als in my tas! 7,8kg se wyn! Verder moes ek aandklere by my Ma leen en my swaar stapskoene saamvat om oor die geysde strate te kan kom. Ons sal maar sien hoe dit gaan...
Tot ek kans kry om weer van my te laat hoor... Geniet elke oomblik!
Hanlie
Saturday, November 30, 2013
Friday, October 4, 2013
Just checking in
Vanoggend kuier ek gou vir 5 minute by my vorige PA in Stellenbosch. Eintlik het ek haar gaan verras met 'n kopie van die boek wat ek geskryf en laat uitle en druk het oor my wereldtoer in 2012. Ja, daar is genoeg foto's in. 'n Hele 772! Ek het net 30 kopiee laat druk en daar is min oor. Die boek se naam is: "Een miljoen tree..."
Hier is 'n foto van die voorblad: (ek sien nou eers die agtergrond is my pajamas en my breiwerk! maar so ken julle my mos)
Dis vir my so lekker om Madeleine weer te sien en ons gesels 'n hond uit 'n bos uit. Sy het vir 7 jaar tussen 2005 en 2012 elke dag skouer aan skouer saam met my gewerk en ken my seker beter as die meeste mense. Skielik vra sy: Hanlie, hoekom skryf jy nie meer blog nie? Die waarheid is: ek weet nie eintlik nie. Het net lanklaas die tyd gemaak om vir julle te vertel wat in my lewe aangaan. En daar gaan duisende goed aan, so eintlik het ek baie om te vertel.
Laat ek begin deur te se: Ek is baie gelukkig in my werk en in Piketberg. Verlede naweek was van die lede van my professionele vrouegroep in Stellenbosch by my en Christa Domesle het dit so mooi opgesom: Sy se sy het gehoor ek se vir hulle dat ek regtig gelukkig is op die platteland, maar sy wou vir haarself kom kyk. Nou weet sy: Ek is regtig gelukkig. Minder stress, meer satisfaksie, meer erkenning en meer geleentheid om 'n groot impak te he op die omgewing. Heerlik!
Die kuier met my vroue-groep was uit die boeke uit. Ek het oor die afgelope 12 jaar so lief geraak vir hierdie mense. Ek gee eers 'n paar fotos en verduidelik dan.
Lizette Botha en Christa Domesle geniet die son en rustigheid van die platteland by die mark. Ons het mekaar OP-gekuier die naweek.
Johann is Irmi Hoffmann se man en hy het die vroue naweek trotseer en so lekker saam gekuier. Op sy skoot is hulle jongste, Cara.
Die Piket Boberg is wereldbekend vir die blomme wat hulle uitvoer. By hierdie mark kry jy uitvoergehalte blomme vir next to nothing! Die mandjie het Lizette my persent gegee. Pragtig!
Ons ken mekaar al so goed dat Lizette 'n hoed gebring het vir Christa wat haar kleurskema en persoonlikheid 100% gepas het.
Die aand het ons 'n "gestewel en gehoed" geleentheid gehou by die Bio-Cafe in Piketberg. Sir Cobis Wilson was ons gasheer en het ons bederf met 'n viergang maaltyd uit die boonste gestoeltes. Ons het sy fleurklavier goed gebruik en onder die begeleiding van die plaaslike orrelis, Alison, ons longe uitgesing op Laurika Rauch Classics en natuurlik ABBA se bestes! Girls, julle mag maar!
Sondagoggend het ons gaan piekniek maak. Ek mag nie se waar nie, want dit is privaatgrond en ons het onwettig betree. Maar die uitsig en die geselskap het ons gewetes gesus.
Een van die lekkerste dinge van my huidige status van op die platteland bly is die kuiertjies van so baie van my familie en pelle oor naweke. Ek is eintlik angstig dat die tyd te min is, want die jaar hardloop uit en ek is nog nie eens deur die eerste rondte van kuiers nie. Daar is altyd genoeg plek vir almal, so laat weet net as jy in die geweste is!
Hierdie naweek kom pelle uit Thailand en Vredendal. Boek vroegtydig!
Hier is 'n foto van die voorblad: (ek sien nou eers die agtergrond is my pajamas en my breiwerk! maar so ken julle my mos)
Dis vir my so lekker om Madeleine weer te sien en ons gesels 'n hond uit 'n bos uit. Sy het vir 7 jaar tussen 2005 en 2012 elke dag skouer aan skouer saam met my gewerk en ken my seker beter as die meeste mense. Skielik vra sy: Hanlie, hoekom skryf jy nie meer blog nie? Die waarheid is: ek weet nie eintlik nie. Het net lanklaas die tyd gemaak om vir julle te vertel wat in my lewe aangaan. En daar gaan duisende goed aan, so eintlik het ek baie om te vertel.
Laat ek begin deur te se: Ek is baie gelukkig in my werk en in Piketberg. Verlede naweek was van die lede van my professionele vrouegroep in Stellenbosch by my en Christa Domesle het dit so mooi opgesom: Sy se sy het gehoor ek se vir hulle dat ek regtig gelukkig is op die platteland, maar sy wou vir haarself kom kyk. Nou weet sy: Ek is regtig gelukkig. Minder stress, meer satisfaksie, meer erkenning en meer geleentheid om 'n groot impak te he op die omgewing. Heerlik!
Die kuier met my vroue-groep was uit die boeke uit. Ek het oor die afgelope 12 jaar so lief geraak vir hierdie mense. Ek gee eers 'n paar fotos en verduidelik dan.
By die mark op Kruistement-vlei op Piketberg Boberg kan jy enigiets koop van 'n heksie-besem (vir net R20 elk) tot heuning, blomme, vleis, groente, vetkoek en noem maar op. As jy nog nie daar was nie, maak 'n plan! Dit is so die moeite werd. Hier is Christa besig om te vlieg op haar nuut aangeskafde besem. Ek kan nie onthou of sy besig was om op te styg of besig was om te land nie.
Johann is Irmi Hoffmann se man en hy het die vroue naweek trotseer en so lekker saam gekuier. Op sy skoot is hulle jongste, Cara.
Ons ken mekaar al so goed dat Lizette 'n hoed gebring het vir Christa wat haar kleurskema en persoonlikheid 100% gepas het.
Die aand het ons 'n "gestewel en gehoed" geleentheid gehou by die Bio-Cafe in Piketberg. Sir Cobis Wilson was ons gasheer en het ons bederf met 'n viergang maaltyd uit die boonste gestoeltes. Ons het sy fleurklavier goed gebruik en onder die begeleiding van die plaaslike orrelis, Alison, ons longe uitgesing op Laurika Rauch Classics en natuurlik ABBA se bestes! Girls, julle mag maar!
Sondagoggend het ons gaan piekniek maak. Ek mag nie se waar nie, want dit is privaatgrond en ons het onwettig betree. Maar die uitsig en die geselskap het ons gewetes gesus.
Een van die lekkerste dinge van my huidige status van op die platteland bly is die kuiertjies van so baie van my familie en pelle oor naweke. Ek is eintlik angstig dat die tyd te min is, want die jaar hardloop uit en ek is nog nie eens deur die eerste rondte van kuiers nie. Daar is altyd genoeg plek vir almal, so laat weet net as jy in die geweste is!
Hierdie naweek kom pelle uit Thailand en Vredendal. Boek vroegtydig!
Friday, June 28, 2013
Die engel langs my
.JPG)
Tannie Joan.
Dit voel soos gister toe ek haar 17 jaar terug ontmoet het. Sy was die verversings-assistent op ons 2de vloer in die Munisipaliteit van Stellenbosch. Tot haar aftrede klomp jare later was my kantoor drie deure van haar kombuis af. Daar was altyd lewe, heerlike reuke, baie lag, baie mense en altyd 'n innige mens wat reg gestaan het om na hartelus mense te bedien. Enige een vir enige rede. Dis Joan.
Dis eintlik onmoontlik om nie vir haar lief te wees nie. Sy is die naaste aan ons Here Jesus Christus wat ek nog ontmoet het. Sy is nederig, altyd dankbaar, altyd vergenoegd, altyd tevrede. Sy het 'n goeie woord en goeie gedagte oor elkeen wat sy ken en ook die wat sy nog nie ken nie.
Ons het deur al die jare vriende gebly. Hierdie naweek kuier sy by my op Piketberg. Ek het haar vanmiddag gaan haal. Sy was nog nooit verder langs die N7 as Malmesbury nie, maar het al van Moorreesburg en Hopefield gehoor. Piketberg is vir haar 'n verrassing en dis so lekker om ons mooi dorp deur haar vars oe te sien. Sy babbel vandag onophoudelik. 'n Paar jaar terug het sy 'n beroerte gehad en het die gebruik van haar linkerhand verloor. Sy is al bietjie doof ook. Die tye wat sy so helder is soos vandag, spits ek my ore en wens ek ek kan elke woord wat sy vertel opneem en dit woord vir woord neerskryf. Dit is Afrikana. Vandag onthou sy baie van haar tienerjare. Sy is die oudste dogter in die familie en moes op 12 uit die skool uit om te gaan werk in Soutrivier by Mr Lord se Cape Underwear klerefabriek. Hy en sy vrou was Jode en skatryk. Hul seun is later vir dwelms gevang. Sy onthou snaakse en hartseer stories.
12! Dis hoe oud my jongste sussie se oudste dogtertjie nou is. Ons laat haar nie eens alleen die drie blokke skool toe stap nie. Joanie moes die 5 km stasie toe donkervroeg winter en somer stap en dan 'n derde-klas trein klim Soutrivier toe. Sy het daar gewerk vir 27 jaar en R500 pensioen gekry toe sy weg is. Hulle moes onderklere en nagklere maak en sy onthou hoe die teikens per uur net elke jaar meer en meer geword het. En die straf as hulle dit nie maak nie, meer en meer. Dan weer laatmiddag hardloop trein toe, lang ure treinry tot op Stellenbosch om donker laat aand tuis te kom om more-oggend dou voor dag terug te hardloop trein toe. Niks in Joan se stem is verwytend of bitter nie. Sy lag lekker as sy dit vertel, maar ek wonder telkens wie en wat sy vandag sou wees as sy die helfte van die geleenthede gehad het wat ek het.
Soms vat ek haar om te gaan inkopies doen. Ek doen dit meer vir my as vir haar. Sy skryf die 11 of 12 goedjies wat sy nodig het onder mekaar op 'n herwinde advertensie. Sy is 'n diabeet en moet gesond eet. Dit is duur. Specko rys, ontvelde hoender, slaai. Langs die goedjies is kolomme van wat elke item by verskillende winkels kos. As iets 13 sent goedkoper is by Shoprite as by SPAR, koop sy dit by Shoprite. Ek is meestal haastig (julle ken my mos) en betaal graag duurder as ek net een winkel kan besoek. Dis vir haar onverstaanbaar, ondenkbaar. En as ons by die kasregister kom en ek betaal haar maand se goedjies, is ek elke keer skaam as my mandjie maklik vier keer meer kos as hare. Sy meet en pas en dink en dink weer oor elke ding wat sy vat. Verlede week probeer ek 'n bietjie haar-kleursel in haar mandjie smokkel. Sy vang my uit. Dit is nog nie tyd nie, se sy. Nog vier maande. Dan koop sy weer kleur. Ek teken 'n kredietkaartstrokie sonder om selfs een keer na die bedrag te kyk.
Ek vat laat vanaand vir haar 'n warmwatersak om onder die donsduvet te druk. Dis vrek koud hier. Sy is skaam oor ek haar so bederf. Sy gaan badkamer toe en haal haar vals tande uit. Dan kniel sy langs haar bed. Ek is al klaar in die badkamer en deur die huis om alles te sluit toe sy stywerig opstaan van haar kniee af. Sy het die lang ligpienk nagrok aan wat sy by haar ma geerf het toe die tannie dertien jaar terug oorlede is.
Sy lyk vanaand presies soos die engel wat ek weet sy is.
Thursday, June 20, 2013
Wolf skaapwagter
As ek vier dae terug geweet het wat ek nou weet, het ek dit nooit gedoen nie. Hoe kan 'n goeie bedoeling so skeef uitdraai? Ek is nou al 96 uur lank besig om die gebeure oor en oor in my kop te laat afspeel en elke keer wens ek 'n ander einde. Maar die werklikheid ruk my telkens na die hede terug.
Dit het so gebeur: Ek het nuwe vriende op Piketberg gemaak. Vir ons almal se beterskap noem ek hulle Inge en M. Inge het na my op die dorp aangekom en ons het dadelik gekliek en is heerlike vriende. Sy het 'n pleegkind wat sy al het vandat hy 2 is. M het verlede week 9 geword. Ek is baie lief vir beide van hulle. Ek het ook vriende geword met 'n boer in die omgewing. Hier noem ek hom Gawie. Gawie boer met skape, koring en beeste, maar nie in daardie volgorde nie. Hy is eerstens 'n saaier en dan 'n beesboer wat skape ook het. Hierdie jaar is 'n besonderse goeie jaar vir skape. Wat ek nooit geweet het nie, is dat saaiboere hul skape se lamtyd manipuleer om later in die jaar te val sodat hulle eers kan klaar saai voordat lamtyd begin. Met vandag se genetika en mediese wonders kry baie skape twee en drielinge en het gereeld hulp nodig met die geboorteproses. So die twee hoofaktiwiteite kan nie saamval nie. Dan is dit chaos. Gawie is 'n baie goeie boer en was erg verras dat hierdie jaar amper 165% lammers opgelewer het. Wel, dit was voordat ek vir M plaas toe geneem het.
Die afgelope twee weke het Gawie ook twee hanslammers wat hy grootmaak. Die mooiste goed! Ek het die voorreg gehad om ook 'n handjie te kon bysit en het die ervaring baie geniet. Toe dink ek dit sal wonderlik wees om ook vir M en Inge die hanslammers te wys dat hulle ook in die ervaring kan deel. Na lang beplanning en tye koordineer wat almal pas, is ons toe op Jeugdag se vakansiedag plaas toe. Gawie was skepties oor die besoek, maar het ingewillig.
Die eerste deel van die middag het baie goed verloop. Ons was rivier toe (die Bergrivier loop tussen die plase deur), het ons verkyk aan die flaminke op die dam, M het quadbike gery saam met Gawie en ons kon die beeste en hoenders van naby bekyk. Selfs die besoek aan die hanslammers was uit die boonste rakke. Later steek Gawie vuur op en ons kuier heerlik. Maar die vrede sou nie lank hou nie...
Nou moet ek myself onderbreek en verduidelik wat ek die afgelope tyd oor skape geleer het. Ek het altyd geweet om iemand 'n skaap te noem is 'n redelike belediging, maar nou weet ek: 'n skaap is vrek dom. Hulle word in klein kampies gehou vir die kraamproses en elke lammertjie word gemerk vir die eerste paar dae, want 'n skaap kan nie tel nie en weet nie self sy het 'n drieling nie en gooi sommer haar lammertjies weg. Daarom beweeg hulle glad nie. Solank as wat die lammertjie langs sy ma bly, lewe hy. As hy haar verloor, vrek hulle maklik. Na 'n week of wat word hulle uitgeplaas na die veldkamp met groot sorg en versigtigheid sodat die skape naby hul lammers kan bly en heeltyd weet wie is wie se lammers. Gawie en sy werkers is erg versigtig om nie die trop te versteur nie, want dit kan grootskaalse lamvrektes tot gevolg he.
In retrospek kan ek nie presies onthou hoe dit gebeur het nie. Ek en Inge het nog by die vuur gesit en gesels en M was by ons. Die volgende oomblik kom Gawie om die hoek en skree dat ons asb dadelik die kind uit sy ooie kamp moet kom verwyder, want hy is besig om groot probleme te veroorsaak. (die taal het definitief meer kruie bygehad!) Ek en Inge het voorhek toe gehardloop en net gesien hoe M tussen die skape deur hardloop en hulle aanjaag dam se kant toe. Selfs 'n paar klippe optel en agter hulle aangooi. Ek kan nie vir julle die skrik in my lyf verduidelik nie! Hoe het hy daar gekom? Hoekom doen hy dit? Wie het gese hy kan deur twee hekke op sy eie op die plaas wees?! Ek en Inge hardloop agterna en skree ons longe uit op M, maar sonder enige sukses. Ek gaan haal later my kar en ry nader. Toe ons by M kom is hy baie trots op sy prestasie en vra net of ons gesien het hoe vinnig hy is? Ek was stom van woede en skok.
Gawie was onheilspellend stil en op die oog af kalm. M het huilend omverskoning kom vra. Die res van die aand was styf en ongemaklik.
Baie lammers sal vrek. Dit was vir baie van hulle die eerste dag in die veldkamp en skape en lammers ken nog nie mekaar nie. Iemand sal hiervoor moet betaal.
In 'n whatsapp later die aand skryf Gawie: "Ek is jammer oor jou ervaring vanaand. M het baie plaashekke vir hom en ander vandag toegemaak."
Ek is nog besig om te dink wat ek alles hieruit geleer het. Onvoorsiene gevolge van 'n goeie bedoeling...
Hier is ek die vorige week met die grootste van die hanslamme. Sy naam is Soetraak en hy sukkel maar daarmee. Die tweede hanslam is heelwat kleiner. Sy naam is Kastig.
Dit het so gebeur: Ek het nuwe vriende op Piketberg gemaak. Vir ons almal se beterskap noem ek hulle Inge en M. Inge het na my op die dorp aangekom en ons het dadelik gekliek en is heerlike vriende. Sy het 'n pleegkind wat sy al het vandat hy 2 is. M het verlede week 9 geword. Ek is baie lief vir beide van hulle. Ek het ook vriende geword met 'n boer in die omgewing. Hier noem ek hom Gawie. Gawie boer met skape, koring en beeste, maar nie in daardie volgorde nie. Hy is eerstens 'n saaier en dan 'n beesboer wat skape ook het. Hierdie jaar is 'n besonderse goeie jaar vir skape. Wat ek nooit geweet het nie, is dat saaiboere hul skape se lamtyd manipuleer om later in die jaar te val sodat hulle eers kan klaar saai voordat lamtyd begin. Met vandag se genetika en mediese wonders kry baie skape twee en drielinge en het gereeld hulp nodig met die geboorteproses. So die twee hoofaktiwiteite kan nie saamval nie. Dan is dit chaos. Gawie is 'n baie goeie boer en was erg verras dat hierdie jaar amper 165% lammers opgelewer het. Wel, dit was voordat ek vir M plaas toe geneem het.
Die afgelope twee weke het Gawie ook twee hanslammers wat hy grootmaak. Die mooiste goed! Ek het die voorreg gehad om ook 'n handjie te kon bysit en het die ervaring baie geniet. Toe dink ek dit sal wonderlik wees om ook vir M en Inge die hanslammers te wys dat hulle ook in die ervaring kan deel. Na lang beplanning en tye koordineer wat almal pas, is ons toe op Jeugdag se vakansiedag plaas toe. Gawie was skepties oor die besoek, maar het ingewillig.
Die eerste deel van die middag het baie goed verloop. Ons was rivier toe (die Bergrivier loop tussen die plase deur), het ons verkyk aan die flaminke op die dam, M het quadbike gery saam met Gawie en ons kon die beeste en hoenders van naby bekyk. Selfs die besoek aan die hanslammers was uit die boonste rakke. Later steek Gawie vuur op en ons kuier heerlik. Maar die vrede sou nie lank hou nie...
Nou moet ek myself onderbreek en verduidelik wat ek die afgelope tyd oor skape geleer het. Ek het altyd geweet om iemand 'n skaap te noem is 'n redelike belediging, maar nou weet ek: 'n skaap is vrek dom. Hulle word in klein kampies gehou vir die kraamproses en elke lammertjie word gemerk vir die eerste paar dae, want 'n skaap kan nie tel nie en weet nie self sy het 'n drieling nie en gooi sommer haar lammertjies weg. Daarom beweeg hulle glad nie. Solank as wat die lammertjie langs sy ma bly, lewe hy. As hy haar verloor, vrek hulle maklik. Na 'n week of wat word hulle uitgeplaas na die veldkamp met groot sorg en versigtigheid sodat die skape naby hul lammers kan bly en heeltyd weet wie is wie se lammers. Gawie en sy werkers is erg versigtig om nie die trop te versteur nie, want dit kan grootskaalse lamvrektes tot gevolg he.
In retrospek kan ek nie presies onthou hoe dit gebeur het nie. Ek en Inge het nog by die vuur gesit en gesels en M was by ons. Die volgende oomblik kom Gawie om die hoek en skree dat ons asb dadelik die kind uit sy ooie kamp moet kom verwyder, want hy is besig om groot probleme te veroorsaak. (die taal het definitief meer kruie bygehad!) Ek en Inge het voorhek toe gehardloop en net gesien hoe M tussen die skape deur hardloop en hulle aanjaag dam se kant toe. Selfs 'n paar klippe optel en agter hulle aangooi. Ek kan nie vir julle die skrik in my lyf verduidelik nie! Hoe het hy daar gekom? Hoekom doen hy dit? Wie het gese hy kan deur twee hekke op sy eie op die plaas wees?! Ek en Inge hardloop agterna en skree ons longe uit op M, maar sonder enige sukses. Ek gaan haal later my kar en ry nader. Toe ons by M kom is hy baie trots op sy prestasie en vra net of ons gesien het hoe vinnig hy is? Ek was stom van woede en skok.
Gawie was onheilspellend stil en op die oog af kalm. M het huilend omverskoning kom vra. Die res van die aand was styf en ongemaklik.
Baie lammers sal vrek. Dit was vir baie van hulle die eerste dag in die veldkamp en skape en lammers ken nog nie mekaar nie. Iemand sal hiervoor moet betaal.
In 'n whatsapp later die aand skryf Gawie: "Ek is jammer oor jou ervaring vanaand. M het baie plaashekke vir hom en ander vandag toegemaak."
Ek is nog besig om te dink wat ek alles hieruit geleer het. Onvoorsiene gevolge van 'n goeie bedoeling...
Tuesday, May 7, 2013
Saaityd...
Nou weet ek wat julle dink. Wat weet Hanlie van boerdery af? Die antwoord is maklik. Niks!
Maar ek leef nou al vir vyf maande in 'n area waar boerdery die hoof aktiwiteit is en ek leer elke dag soveel nuwe dinge deur die kennisse en vriende wat ek die afgelope tyd gemaak het.
Die ding wat ek die hardste moes leer is die risiko's, tydsberekening en wetenskaplikheid wat met boerdery gepaard gaan. Iets wat ek nog nooit bedink of bereken het nie. Ek koop vleis, vrugte en groente, graanprodukte en melk maklik van 'n rak af sonder om verder te dink as wat ek daarvoor moet betaal en wat ek daarmee gaan maak.
In Piketberg en omgewing is dit die enigste gespreksonderwerp vir die afgelope twee maande: Wanneer gaan dit reen? Hoeveel gaan dit reen? Is my implemente reg? Is my mense gereed? Wanneer kom die volgende staking? Hoeveel moet ek hulle betaal? Hoe lank gaan die winter wees? Het ek genoeg voorbereiding gedoen? Watse skuiwe moet ek maak op die skaakbord en sal dit werk? Hoeveel kan ek waag? Die hele boerdery bedryf is 'n waagstuk met enorme risiko's vir die spelers. Elke skuif kan jou laaste skuif wees.
Gisteraand ry ek en 'n mede munisipale bestuurder van 'n ander dorp terug van 'n vergadering af in Worcester. Ons ry verby Porterville oppad Piketberg toe en op elke land is daar ligte. Elke boer is in die veld besig om te saai. Na deeglike oorweging en met volle hoop en vertroue dat hierdie week die regte tyd is om klein saadjies in die grond te sit met die hoop dat die omstandighede reg sal wees om 'n oes te lewer.
Ek is nie 'n boer nie, maar ek besef die afgelope tyd ek is ook 'n saaier. Ek saai tyd, energie en dienste in 'n gemeenskap waar die omstandighede 100% reg moet wees vir die saad om te groei en 'n oes te lewer. As die tydsberekening verkeerd is of die saad op verkeerde grond val, sal die oes misluk en die onkruid lustig groei.
Ek lees in my bybel dat almal van ons wat kinders van God is saaiers is wat elke dag saad saai in grond wat vrugbaar of onvrugbaar is. Soms raak ons moedeloos as ons niks sien opkom nie. Ander kere is ons verbaas oor die goeie vrug wat die Here bewerkstellig.
Vir al my vriende wat tans besig is om te saai... dankie dat julle my horison verbreed het. Dankie dat julle volhard met die skaakspel, al is dit hoe moeilik! Dankie dat ek kan leer dat die brood wat ek eet 'n hoogs gereguleerde en moeilike pad gevolg het om op my bord te beland. En dat ek minder onnadenkend verby saailande moet ry en moet sien en inneem dat 'n groot sektor in ons land uiters moeilike omstandighede daagliks trotseer om produkte te lewer wat die meeste verbruikers as absoluut vanselfsprekend aanvaar. Mag julle rekord-oeste lewer hierdie jaar!
Maar ek leef nou al vir vyf maande in 'n area waar boerdery die hoof aktiwiteit is en ek leer elke dag soveel nuwe dinge deur die kennisse en vriende wat ek die afgelope tyd gemaak het.
Die ding wat ek die hardste moes leer is die risiko's, tydsberekening en wetenskaplikheid wat met boerdery gepaard gaan. Iets wat ek nog nooit bedink of bereken het nie. Ek koop vleis, vrugte en groente, graanprodukte en melk maklik van 'n rak af sonder om verder te dink as wat ek daarvoor moet betaal en wat ek daarmee gaan maak.
In Piketberg en omgewing is dit die enigste gespreksonderwerp vir die afgelope twee maande: Wanneer gaan dit reen? Hoeveel gaan dit reen? Is my implemente reg? Is my mense gereed? Wanneer kom die volgende staking? Hoeveel moet ek hulle betaal? Hoe lank gaan die winter wees? Het ek genoeg voorbereiding gedoen? Watse skuiwe moet ek maak op die skaakbord en sal dit werk? Hoeveel kan ek waag? Die hele boerdery bedryf is 'n waagstuk met enorme risiko's vir die spelers. Elke skuif kan jou laaste skuif wees.
Gisteraand ry ek en 'n mede munisipale bestuurder van 'n ander dorp terug van 'n vergadering af in Worcester. Ons ry verby Porterville oppad Piketberg toe en op elke land is daar ligte. Elke boer is in die veld besig om te saai. Na deeglike oorweging en met volle hoop en vertroue dat hierdie week die regte tyd is om klein saadjies in die grond te sit met die hoop dat die omstandighede reg sal wees om 'n oes te lewer.
Ek is nie 'n boer nie, maar ek besef die afgelope tyd ek is ook 'n saaier. Ek saai tyd, energie en dienste in 'n gemeenskap waar die omstandighede 100% reg moet wees vir die saad om te groei en 'n oes te lewer. As die tydsberekening verkeerd is of die saad op verkeerde grond val, sal die oes misluk en die onkruid lustig groei.
Ek lees in my bybel dat almal van ons wat kinders van God is saaiers is wat elke dag saad saai in grond wat vrugbaar of onvrugbaar is. Soms raak ons moedeloos as ons niks sien opkom nie. Ander kere is ons verbaas oor die goeie vrug wat die Here bewerkstellig.
Vir al my vriende wat tans besig is om te saai... dankie dat julle my horison verbreed het. Dankie dat julle volhard met die skaakspel, al is dit hoe moeilik! Dankie dat ek kan leer dat die brood wat ek eet 'n hoogs gereguleerde en moeilike pad gevolg het om op my bord te beland. En dat ek minder onnadenkend verby saailande moet ry en moet sien en inneem dat 'n groot sektor in ons land uiters moeilike omstandighede daagliks trotseer om produkte te lewer wat die meeste verbruikers as absoluut vanselfsprekend aanvaar. Mag julle rekord-oeste lewer hierdie jaar!
Tuesday, February 26, 2013
Porterville se wereldklas vye en wereldbeker paraglyders
Die lekkerte van in 'n nuwe omgewing bly is die heerlike nuwe dorpe wat verken moet word. Verlede Saterdag was dit Porterville se beurt. Dit was my eerste naweek sonder kuiergaste op Piketberg Bo-Berg en ek wou die meeste daarvan maak. Toe is ek, Carina en Morne (nuwe vriende op de dorp) eers Vrydagaand na die kerksaal om die optrede van Emo Adams te kyk. Dit was uitstekend en ek praat nie net van Emo nie. Ek het die gehoor net so geniet. Die plattelanders is so sonder pretensie dat dit soos 'n vars bries was.
Saterdagoggend kom Lydia van Moorreesburg af en ons laai vir Carina en Morne op by Wolwekuil oppad Porterville toe. Carina het in Januarie 2013 in Piketberg begin as die skool sielkundige en Morne is haar agt jarige seuntjie.
Dit is vars-produkte-mark-dag in Porterville saam met hulle kerkbasaar. Daarmee saam is dit die opening van die wereldbeker in paraglyding. Vir die eerste keer word hierdie wereldbeker op Afrika bodem aangebied en dit nogal in Porterville. Hulle wil 170 paraglyders gelyk in die lug sit en vandag word daar geoefen. Dis 'n stunning gesig!
By die kerkbasaar loop ons Eikenhof se stalletjie raak. Hulle voer vye uit na Europa en nou dat die eerste oes af is, koop mens 'n groot bruin kardoes sak vir R30 en gaan pluk jy soveel as wat jy in die sak kan kry. Ongeveer 3 kg! Die lekkerste was om die boervrou te "ontmoet". Sy is toe al die tyd 'n goeie vriendin van my van skool. Karin du Plessis was hoofdogter in Porterville en ek en sy was saam finaliste in die matrikulant van die jaar kompetisie, saam by die Burger Strandhuis aan die einde van standerd 9 en het van st 8 - 10 saam vir Swartland netbal gespeel en groot pelle geword. Hier loop ek haar weer raak in Porterville en ons kuier net voort. Sy het intussen 'n wereldklas vye plaas opgebou saam met haar man en lewer uitsoekvrugte vir Europa.
Hier is ons met ons sakke vol vye. Stroop soet van al die proe en baie tevrede oor ons fonds.
Morne is baie kreatief en het die rubber handskoen wat ons gekry het om vye mee te pluk, opgespeel lank voordat ons by die boord was.
Donker sappige uitvoer-gehalte vye!
Ek en Karin, die vrou agter die vye-plaas en my netbal vriendin van skool. Ja, julle is reg! Sy het hoof verdediger gespeel!
Ek het so baie vye gehad dat ek gedwing was om vye konfyt te kook nadat ek en my hele familie soveel geeet het as wat ons kon. My ma het die resep ge-sms en ek het Elna se mikrogolf geleen en siedaar... 8 botteltjies later! Julle kan maar kom kuier.
Ek het dit so geniet om self tussen die boorde rond te loop en self die lekkerste vrugte uit te soek. Ek het ook nuwe respek gekry vir plaaswerkers wat vir 12 ure in die son staan en vrugte pluk vir drie maande aanmekaar! Dan klink selfs R105 per dag na absoluut peanuts. Die son kan jou brand in Porterville!
Om alles te kroon wen twee van ons geselskap toe ook elkeen 'n tandem sprong in paraglyding! Ja, ek gaan ook... Sal julle laat weet hoe dit was.
Saterdagoggend kom Lydia van Moorreesburg af en ons laai vir Carina en Morne op by Wolwekuil oppad Porterville toe. Carina het in Januarie 2013 in Piketberg begin as die skool sielkundige en Morne is haar agt jarige seuntjie.
Dit is vars-produkte-mark-dag in Porterville saam met hulle kerkbasaar. Daarmee saam is dit die opening van die wereldbeker in paraglyding. Vir die eerste keer word hierdie wereldbeker op Afrika bodem aangebied en dit nogal in Porterville. Hulle wil 170 paraglyders gelyk in die lug sit en vandag word daar geoefen. Dis 'n stunning gesig!
By die kerkbasaar loop ons Eikenhof se stalletjie raak. Hulle voer vye uit na Europa en nou dat die eerste oes af is, koop mens 'n groot bruin kardoes sak vir R30 en gaan pluk jy soveel as wat jy in die sak kan kry. Ongeveer 3 kg! Die lekkerste was om die boervrou te "ontmoet". Sy is toe al die tyd 'n goeie vriendin van my van skool. Karin du Plessis was hoofdogter in Porterville en ek en sy was saam finaliste in die matrikulant van die jaar kompetisie, saam by die Burger Strandhuis aan die einde van standerd 9 en het van st 8 - 10 saam vir Swartland netbal gespeel en groot pelle geword. Hier loop ek haar weer raak in Porterville en ons kuier net voort. Sy het intussen 'n wereldklas vye plaas opgebou saam met haar man en lewer uitsoekvrugte vir Europa.
Morne is baie kreatief en het die rubber handskoen wat ons gekry het om vye mee te pluk, opgespeel lank voordat ons by die boord was.
Ek het dit so geniet om self tussen die boorde rond te loop en self die lekkerste vrugte uit te soek. Ek het ook nuwe respek gekry vir plaaswerkers wat vir 12 ure in die son staan en vrugte pluk vir drie maande aanmekaar! Dan klink selfs R105 per dag na absoluut peanuts. Die son kan jou brand in Porterville!
Om alles te kroon wen twee van ons geselskap toe ook elkeen 'n tandem sprong in paraglyding! Ja, ek gaan ook... Sal julle laat weet hoe dit was.
Thursday, February 7, 2013
Misverstand
Verlede naweek kom kuier my ouers by my op Piketberg Bo-Berg. 'n Heerlike affere! Sondag na kerk sit ons af Misverstanddam toe. Ek was nog nooit voorheen daar nie. Miskien jy ook nie. Maar jy het seker ook al soos ek op die N7 gery verby Moorreesburg en Koringberg en die snaakse bordjie gesien wat net se: Misverstand/Die Brug. Ek wonder al vir jare watse brug so belangrik is dat dit 'n eie bord op die N7 het. Nou weet ek.
Die storie loop dat in die tyd wat die Kaap nie Hollands was nie en onder Engelse beheer, het 'n skip vanaf Amerika verby Kaappunt gekom oppad Indie toe. Op die skip was 'n baie groot en mooi en swaar brug wat vir iewers in Indie bedoel was. Naby die Kaap het die brug op die skip geskuif en die skip van balans af gedwing. Hulle moes toe noodgedwonge in Kaapstad hawe inkom om te kyk of hulle die brug kon regskuif op die skip. Natuurlik, so gaan die storie, kon hulle niks doen nie en is daar besluit om die brug af te laai eerder as om dit te waag dat die hele skip sink. Toe le die brug nou in Kaapstad vir baie jare. Die engelse ingenieurs het jare lank hul koppe gekrap om 'n plan uit te dink en later besluit die beste plek vir die brug is oor die Bergrivier net voor Piketberg. So gese so gemaak en vandag staan hierdie pragtige brug baie trots oor die Bergrivier net na die Misverstanddam.
Ons vat toe 'n bootrit saam met Skipper Serdyn op die dam en sien baie mooi (en nuwe) voels. Onder andere 'n blou visvanger en die afrikaanse oewerswaels. Skipper Serdyn se bejaarde pa is ook op die boot en kan heerlike stories deel. So deel hy ook met ons die interessante storie oor waar die misverstanddam sy naam gekry het: Twee families wat in die 1800's aan die Kaap gebly het en groente en vrugte gelewer het aan die besoekers aan die Kaap het op 'n stadium gevoel die belastings in die Kaap raak te hoog (en om te dink ons verwys daarna as die goeie ou dae!) en wou noordwaarts trek. Omdat beide families met baie vee en huisgesinne getrek het, kon hulle nie in een groep saamtrek nie en het afgespreek om mekaar langs die Bergrivier te kry. Die Hougaards trek toe en wag by die Bergrivier vir die Van Schalkwyks (hierdie van kry ek twee dae terug by die mense op Piketberg - Ou Oom Serdyn kon net die Hougaards onthou). Hulle wag en wag en wag, maar al wat uitkom is die Van Schalkwyks. Later begin hulle lande bewerk en plant en later oes hulle en steeds is die Van Schalkwyks nie daar nie.
Net daar besluit die Hougaards dat hulle lank genoeg gewag het en trek nou met of sonder die Van Schalkwyks. En daar trek hulle! Een dagreis verder kry hulle die Van Schalkwyks wat al meer as 'n jaar wag en wag en wag en wag vir hulle! Die vee-oppassers se hulle het geweet van mekaar, maar nie geweet die families soek mekaar nie. Soms help dit om na jou werknemers te luister! Hulle weet beter wat in die veld aangaan! Toe noem hulle die plek Misverstand!
Ons het heerlik daar gekuier! Moet my nie misverstaan nie... Dis verseker 'n besoek werd!
Wednesday, January 2, 2013
Nuwe rus en nuwe vriende by Nuwerus
Vir die afgelope paar jaar al kamp ek saam met vriende in die Cederberge oor nuwejaar. Dis vreedsaam, heelmakend, rustig, maar ook lekker aktief. Daar is geen selfoon ontvangs na Uitkykpas nie en dis hemels! Ek onthou weer die dae voordat almal jou enige tyd met die druk van 'n knoppie kon opkommandeer vir enige iets.
Ons is fietsryers. Bergfietsryers en daar word baie vroeg in die oggend opgestaan om 05:00 in die pad te val en sover te ry as waarvoor jy kans sien. Die fikses durf die pas aan tussen Nuwerus en Mount Ceder. Dis styl en die eienaars het onlangs 'n lekker 'single track' langs die pas gebou. Jy moet jou remme ken om oor die hopies gemaalde leiklippe te kom met al jou tande op hul regte plekke. Die ander van ons ry net waar ons wil... Soms net die bult tot by Matjiesrivier se opstal, soms die sirkelroete via Kromrivier en soms net tot by Oasis. Dis die plek met die goedkoop broodjies. Die eienaar is erg snaaks en ons gaan eintlik net om sy ironiese gasvryheid te geniet. So kom ons hierdie jaar op oujaarsdag by hom aan. Hy het intussen 'n nuwe kroeguitbreiding aangebou (nog in aanbouing) en hang daar rond toe tien van ons instap. Hy se non-chalant: Julle was mos al hier? Ek gaan my nie vandag laat rond chant nie. Vat dit soos dit kom. Wel, toe kom dit veel later. Die opsies is: Kry vir jouself 'n koeldrank of 'n bier uit die yskas in die winkel. Daar is vier soorte broodjies: Ham, kaas en tamatie of ham en kaas of kaas en tamatie of ham en tamatie. Ons plaas ons keuses en waarsku die nuwelinge oor die grootte van die porsies. Dis GROOT met chips by ook.
Terwyl ons wag lag ons oor vorige ervarings by padstalle. My ouers het by 'n plek in Bonnievale gaan eet en toe my pa later die kelner roep en vra of hulle asb 'n spyskaart kan kry, is sy erg verontwaardig en se: Meneer, hier is twee keuses: Take it or leave it! In Grayton naby Caledon het mense ure lank sit en wag vir hulle tee en toe hulle navraag doen, het die kelner gese: Jammer meneer maar daardie mense (enigste ander gaste in die restaurant) het nog die teepot!
Ons klomp sit soos ou jeans aan mekaar. Ons ken mekaar al jare en hou al lank vakansie saam. Ons het min nonsens en dit wat daar is, steur niemand hulle aan nie. Sodra die son begin bak en die gazebo's nie meer genoeg laffenis bied nie, sit ons af swembad toe en kamp daar uit oor die hitte van die dag. Ons le rond. Party lees, ander knibbel aan biltong, neute en appels. Party slaap. Ander swem.
In die aande word die vuur aangesteek en dan braai ons. Ons gooi als bymekaar wat na slaaigoed lyk. Hierdie jaar het Isak en Blyda genoeg erfgeldjies gekry en genoeg uit-etes van die hand gewys om 'n splinternuwe Luna yskas te he. Ewe grand met 'n vrieskas ook in. Hulle verskaf die meeste van die gesonde kos. Pitte en skille noem hulle dit. Kalla en die seuns ('manne' soos hy hulle aanspreek) kamp hierdie jaar eers alleen, want Lean is swanger met hul derde seuntjie en al het ons vir Kalla 'n verlostang gegee vir sy verjaarsdag op die 31ste, sal ons bly wees as hy dit net as 'n braaitang hoef te gebruik. Lean kom die middag van die 31ste saam met Elmarie. Of hulle het gedink hulle kom, maar dis 'n storie oor 'n altenater belt vir 'n ander dag.
As ek nou terugdink aan ons kamp dan is daar 'n paar goed wat uitstaan: Ek het vir die eerste keer 'n kampbed en matras gehad en kan nie dink hoe ek ooit daarsonder gekamp het nie. Mens kan tot in die middag in die tent 'n middagslapie maak, want die bed is hoog genoeg om jou in die drukgang van die wind te plaas. Die ander ding is dat my been hierdie jaar baie beter is nadat ek my knie gebreek het in 2010. Verlede jaar in die Cederberge het ek swaar gekry en aanhou fietsry tot my been onthou het ons is 'n fietsryer. Hierdie jaar het heelwat beter gegaan. Ek kon meer as 50 km ry in die drie oggende! Te heerlik!
Tot volgende jaar!
Wednesday, December 26, 2012
Rooi fluweel op Kersfees
Dit was so 'n groot sukses dat ek dit graag met julle ook deel: (Daar is ook 'n resep in die Desember uitgawe van Sarie-kos op bladsy 116. En as jy klaar daarna gekyk het, blaai na bladsy 66 en kyk wie is die wenner van die beste koeksisters in SA! Dis my ma daardie!!)
Rooi Fluweel koek
Voorverhit oond tot 180 grade celsius. Smeer 3 x 19 cm ronde koekpanne. (My ma het net twee panne gehad en ons het elkeen van die twee lae met 'n gare-draaitjie deurgesny en 'n vier lagie koek gehad)
Sif saam:
2 en 'n half koppie koekmeel
1 en 'n half koppie suiker
1 eetlepel koeksoda
1 eetlepel kakao
1 teelepel sout
Meng saam:
1 koppie karringmelk
1 en 'n half koppie olie
2 eiers
1 eetlepel wit asyn
5 eetlepels rooi koekkleursel ('n klein botteltjie is 3 eetlepels en dis al wat ek ingegooi het)
1 eetlepel vanilla
Meng droe en nat bestanddele. Skep in panne en bak vir 35 - 40 minute. Bak eerder korter as langer. Net tot gaar want die koeksoda maak dat dit te bruin word. Laat heeltemal afkoel voor versiering.
Roomkaas versiering:
250 gram gladde roomkaas
250 gram sagte botter
2 koppies versiersuiker (sif saam met roomkaas en botter)
1 eetlepel vanilla
Meng en smeer op kop en tussen lagies.
Ek het die koek bo-op versier met vars kersies, blou bessies en frambose.
Die koek is heerlik! My een sussie se oudste dogtertjie, Elizna, is mal oor koekprogramme kyk en bak al self al is sy net 11 jaar oud. Sy het drie stukke geeet!
Ons het 'n wonderlike kerstyd gehad. Vir die eerste keer in 'n lang tyd was ons hele gesin weer bymekaar. My sussie en haar gesin van Pretoria af was hier en ons het mekaar opgekuier! Ek besef dit is nie alle families wat van mekaar hou nie en ons se gereeld baie dankie dat dit vir ons almal baie lekker is om saam te kuier. Hoop julle elkeen het 'n geseende kerstyd gehad. Ek hoop hierdie heerlike koek sal 'n plek kry in een van jou spesiale geleenthede in 2013. Vier die lewe!
Saturday, December 8, 2012
Nuwe horisonne
Ja ek het baie lanklaas van my laat hoor! Ek is jammer, maar ek was nog net nie reg om dit wat ek die afgelope paar maande beleef het, in woorde om te sit nie. In Julie het ek teruggekom SA toe en begin werk soek. Moenie dat iemand jou anders oortuig nie: werksoek is nie vir sussies nie! In Feb toe ek weg is by Stellenbosch Munisipaliteit het n goeie vriend, Johan Gerber, vir my 'n baie waardevolle sms gestuur wat my nog baie sou help in die maande vorentoe. Hy het gese: "onthou jy het jou werk verloor, nie jou vermoe om te werk nie." Dit klink eenvoudig maar glo my...
Toe ek oorsee is het ek gese ek sien uit daarna om te sien wie ek is as ek nie "Hanlie-van-die-Munisipaliteit" is nie. Ek moes die afgelope tyd met n skok besef hoeveel van my identiteit uit my werk kom. Dit was vrek moeilik om nie te werk nie! Om 'sane' te bly moet mens hardnekkig bly glo dat die Here weet wat Hy doen en sal handel op Sy beloftes. Nou omdat ons die uitkoms reeds weet, is dit maklik om terug te kyk en van groot geloof te praat, maar as jy daar in is, is dit nie vanselfsprekend nie. Ek het dag na dag in my kar gesit en oor en oor gesing: Dit is wel met my siel. Dit is wel dit is wel met my siel!! Al voel my siel nie wel nie.
Nou is dinge anders. Vir die van julle wat nog nie die goeie nuus gehoor het nie... Ek is aangestel as Munisipale Bestuurder van Bergrivier Munisipaliteit! Ek het reeds 1 Desember daar begin en geniet elke oomblik! Die hoofkantoor is in Piketberg, maar die Munisipaliteit sluit ook Porterville, Velddrif, Laaiplek, Port Owen, Dwarskersbos en 4400 vierkante kilometer se landelike areas in. Dis fantasties om weer op my volle potensiaal aangewend te word!
Intussen het ek uitgevind waar die storie van "Swak Piketberg swak" vandaan kom. Die dorpenaars vertel van n ou wat terug huistoe gestap het deur die begraafplaas na 'n aand in die kroeg. Hy was onvas op sy voete en het in 'n oop lee graf geval. Die volgende oggend toe hy wakker word en halflyf by die oop graf uitstaan, dog hy dis die wederkoms en dat net hy alleen 'opgestaan' het. Toe se hy: net een regverdige is gevind... Swak Piketberg swak!!
Toe ek oorsee is het ek gese ek sien uit daarna om te sien wie ek is as ek nie "Hanlie-van-die-Munisipaliteit" is nie. Ek moes die afgelope tyd met n skok besef hoeveel van my identiteit uit my werk kom. Dit was vrek moeilik om nie te werk nie! Om 'sane' te bly moet mens hardnekkig bly glo dat die Here weet wat Hy doen en sal handel op Sy beloftes. Nou omdat ons die uitkoms reeds weet, is dit maklik om terug te kyk en van groot geloof te praat, maar as jy daar in is, is dit nie vanselfsprekend nie. Ek het dag na dag in my kar gesit en oor en oor gesing: Dit is wel met my siel. Dit is wel dit is wel met my siel!! Al voel my siel nie wel nie.
Nou is dinge anders. Vir die van julle wat nog nie die goeie nuus gehoor het nie... Ek is aangestel as Munisipale Bestuurder van Bergrivier Munisipaliteit! Ek het reeds 1 Desember daar begin en geniet elke oomblik! Die hoofkantoor is in Piketberg, maar die Munisipaliteit sluit ook Porterville, Velddrif, Laaiplek, Port Owen, Dwarskersbos en 4400 vierkante kilometer se landelike areas in. Dis fantasties om weer op my volle potensiaal aangewend te word!
Intussen het ek uitgevind waar die storie van "Swak Piketberg swak" vandaan kom. Die dorpenaars vertel van n ou wat terug huistoe gestap het deur die begraafplaas na 'n aand in die kroeg. Hy was onvas op sy voete en het in 'n oop lee graf geval. Die volgende oggend toe hy wakker word en halflyf by die oop graf uitstaan, dog hy dis die wederkoms en dat net hy alleen 'opgestaan' het. Toe se hy: net een regverdige is gevind... Swak Piketberg swak!!
Saturday, October 13, 2012
Nuwe generasies
Gistermiddag ry ek fiets saam met 'n vriendin. Ons trap nog so teen die bult uit, toe gee sy vir my die antwoord op 'n vraag waarmee ek die afgelope maand spook.
Ek het die voorreg om op die oomblik klas te gee vir studente by drie tersiere inrigtings. Hulle wissel in gehalte en ouderdom, maar is oor die algemeen min of meer 22 jaar oud. Ek het eintlik min kontak met jong mense van hierdie ouderdom, so dit was 'n redelike skok om te sien hoe hulle 'operate'.
Die eerste ding wat my opval is dat hulle nie vir een oomblik kan stilsit en net op een ding konsentreer nie. En nie op 'n goeie manier 'multi tasking' gelyk nie - nee 'scatter brain' agtig. Almal is heeltyd besig op talle elektroniese toestelle gelyktydig. Die een ou in my klas het permanent pluisies in sy ore wat gekoppel is aan elektroniese draadjies na sy iPhone, iPad en iPod wat hy saam met sy MacBookPro voortdurend opereer. G'n wonder hy kom nie sy eksamens deur nie.
Ek is ook geskok oor die kitsheid (is daar so 'n woord) van die generasie. My een klas moes 'n taak inhandig in Maart hierdie jaar. Uit die 15 het 5 ingehandig. Na verskeie maatreels het steeds net 5 ingehandig. Ek is toe verlede week ingeroep om die taak met hulle te bespreek en terugvoer te gee. Die tien wat nie ingegee het nie, het nie eers die moeite gedoen om 'n aanvaarbare verskoning uit te dink nie. Toe ek die 5 take merk, kry ek amper 'n oorval. 3 van die 5 het bloot 'n taak van Google af gekry en hul eie name opgesit. Krimineel. Die een wat die meeste plagiaat gepleeg het, het net een woord verander in 'n taak van 'n student uit Skotland en dit ingegee met haar naam voorop. Natuurlik was dit heeltemal van ons onderwerp af en totaal irrelevant. Ek hou haar toe na klas en gee haar 'n laaste kans om haar sonde te bely, maar sy hou vol dis haar eie werk. Ek skuif die Skotse meesterstuk oor die tafel. Sy sien sy is uitgevang en gee haar verskoning: Haar Ma het die taak gedoen en sy het nie geweet sy mag nie iets van Google af vat nie!! Ek was eers stom... Toe bars ek uit van die lag... en toe is ek kwaad! Vir die student, en veral vir die ma. Watse Ma doen dit?!
Nodeloos om te se hulle moet nou almal die taak oordoen. Al wat ek soek is 'n eenvoudige prosesplan.
'n Goeie ding wat my opval is dat hulle baie meer 'vocal' is. Elkeen het 'n mening en die houding van 'kinders-moet-gesien-en-nie-gehoor-word-nie' is duidelik iets van die verlede. Genadiglik tog. Maar wat my opval is dat hulle baie minder emosionele intelligensie het of 'street smart' is as wat mens sou hoop.
So loop en worstel ek met die hede en die verlede en wonder hoekom die nuwe generasie is soos wat hulle is. Lizelle werk elke dag met hulle en sy weet wat ek nog moes leer: Die 20-jariges kan nie 'n proses beskryf nie, want hulle beleef nie prosesse nie. Als gebeur oombliklik, nou dadelik en as hulle iets wil weet klik hulle op die wye wereldse webwerf en siedaar! Nou, oombliklik, ongeproseseerd. Inligting is cheap. Als is vervangbaar.
My Ma het dit gese oor ons ook. Ons is 'n kits generasie want ons werk met sakrekenaars en bereken nie self die Sin, Cos en Tan van wiskunde nie. Nou dink ek die volgende generasie is kits omdat hulle geen proses kan beskryf nie, maar oombliklik by antwoorde uitkom deur google te gebruik.
Bid jou aan wat hulle gaan se oor die volgende generasie. Mag ek leef om dit te beleef!
Tuesday, September 4, 2012
'Scrapyard sale'
Die laaste paar nagte het ek nie in my eie bed geslaap nie. Ek is in die Boord in Stellenbosch by my sussie en hulle kinders. Haar man is oorsee vir sy werk. Ek help om die groottes by die skool te kry, in die bad en bed te kry, gevoed te kry en als waarmee 'n tannie kan help. Die laaste paar nagte het dit maar rof gegaan want Janko, die kleinste van sewe maande, is siek en slaap nie veel nie.
Vanoggend le ek van 05:00 af wakker maar dis nie Janko se skuld nie. Hy slaap. Daars 'n geraas in die straat wat ek nie ken nie. My brein probeer dit uit'figure'. Kan dit wees dat mens die trein hoor in Lovell laan in die Boord? Hoogs onwaarskynlik. Daars dit weer. Dan skielik weet ek: dis die trollie mense wat met hul geleende winkeltrollies straat-op en straat-af paradeer. Dinsdae is vullis-uitsit-dae in die Boord en die trollie mense is vroeg al op hul pos om van asblik na asblik te stap en als wat geld kan genereer in Plankenbrug bymekaar te maak. Dis nog vrek koud op Stellenbosch. My motor wys later vanoggend 4 grade. Ek kruip dieper in my warm bed in en wonder hoe koud moet die trollie mense kry.
Gisteraand kry ons 'n e-pos van 'n vriendin wat goeie herbruikbare 'junk' soek om te verkoop om geld in te samel vir haar werk in Lesotho. Daars baie in my huis in my garage en in my lewe...
My gedagtes hardloop na die vullis-uitsit-dae in my eie lewe. Marina, 'n vriendin, vertel gisteraand by ons bybelstudie van 'n kursus wat sy doen vir 28 dae wat jou help om huis skoon te maak. Ek en Elna besluit later oor 'n koppie tee (earl grey natuurlik!) ons sal baie langer as 28 dae nodig he.
Die laaste paar maande was vullis-uitsit-dae in my eie lewe. Ek is stelselmatig besig om te leer om te laat gaan. Eenvoudiger te lewe, minder op te gaar, meer weg te gee en met veel minder klaar te kom. Dis bevrydend. Dis angswekkend. Dis gelooftoetsend. Dis heerlik oorgewend!
"Eenvoud is die vreugde van die lewe.
Dis gee en neem net wat daar is.
Dis dankbaar leef van elke skewe snytjie brood
wat liefde is."
Iets wat ek jare terug al geleer het: Ek glo in ons God wat weet wat elkeen van ons nodig het. Hy belowe in Sy woord dat hy vir ons sal sorg. As Hy dus nie in iets voorsien het nie, weet ek ek het dit nie nodig nie. Dis so eenvoudig soos dit. Hoe minder goed, hoe minder stress.
Mag elkeen van ons vreugde vind in die eenvoud van die lewe en mag daar elke week trollie mense om ons wees om ons te onthou hoeveel ons eintlik het. Mag genoeg vir ons genoeg wees.
Vanoggend le ek van 05:00 af wakker maar dis nie Janko se skuld nie. Hy slaap. Daars 'n geraas in die straat wat ek nie ken nie. My brein probeer dit uit'figure'. Kan dit wees dat mens die trein hoor in Lovell laan in die Boord? Hoogs onwaarskynlik. Daars dit weer. Dan skielik weet ek: dis die trollie mense wat met hul geleende winkeltrollies straat-op en straat-af paradeer. Dinsdae is vullis-uitsit-dae in die Boord en die trollie mense is vroeg al op hul pos om van asblik na asblik te stap en als wat geld kan genereer in Plankenbrug bymekaar te maak. Dis nog vrek koud op Stellenbosch. My motor wys later vanoggend 4 grade. Ek kruip dieper in my warm bed in en wonder hoe koud moet die trollie mense kry.
Gisteraand kry ons 'n e-pos van 'n vriendin wat goeie herbruikbare 'junk' soek om te verkoop om geld in te samel vir haar werk in Lesotho. Daars baie in my huis in my garage en in my lewe...
My gedagtes hardloop na die vullis-uitsit-dae in my eie lewe. Marina, 'n vriendin, vertel gisteraand by ons bybelstudie van 'n kursus wat sy doen vir 28 dae wat jou help om huis skoon te maak. Ek en Elna besluit later oor 'n koppie tee (earl grey natuurlik!) ons sal baie langer as 28 dae nodig he.
Die laaste paar maande was vullis-uitsit-dae in my eie lewe. Ek is stelselmatig besig om te leer om te laat gaan. Eenvoudiger te lewe, minder op te gaar, meer weg te gee en met veel minder klaar te kom. Dis bevrydend. Dis angswekkend. Dis gelooftoetsend. Dis heerlik oorgewend!
"Eenvoud is die vreugde van die lewe.
Dis gee en neem net wat daar is.
Dis dankbaar leef van elke skewe snytjie brood
wat liefde is."
Iets wat ek jare terug al geleer het: Ek glo in ons God wat weet wat elkeen van ons nodig het. Hy belowe in Sy woord dat hy vir ons sal sorg. As Hy dus nie in iets voorsien het nie, weet ek ek het dit nie nodig nie. Dis so eenvoudig soos dit. Hoe minder goed, hoe minder stress.
Mag elkeen van ons vreugde vind in die eenvoud van die lewe en mag daar elke week trollie mense om ons wees om ons te onthou hoeveel ons eintlik het. Mag genoeg vir ons genoeg wees.
Subscribe to:
Posts (Atom)
