Video van ysgrot by Perito Moreno

Nou het ek geleer om ‘n video te kan laai en kan ek hierdie besonderse video met julle deel. Geniet dit.

Van Ponta Arenas na Porte Montt en Puerto Varas

So baie van julle het laat weet julle kan, net soos ons, net nie ophou kyk na Torres del Paine nie. Is dit nie ongelooflik nie? In baie boeke word dit beskryf as die juweel van Chile.
Eleonor Rooseveldt het gesê: ‘The purpose of live after all, is to live it! To taste experience to the utmost. To reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.’  Ek vermoed sy was by Base Torres. Die groot ronde berg links van die drie torings is die Cordillera del Paine en is die kroon van die park.  Paine hier beteken ‘blou’ in die tradisionele Tehuelche taal.  Die nasionale park kry gemiddeld 252000 besoekers per jaar en is een van die grootstes hier rond. Die park beslaan 181414 hektaar.

Die drie graniet torings staan 2500 meter hoog (Tafelberg plus Simonsberg bo-op mekaar) en dit staan bekend as suidtoring, sentraal en noordtoring.  Die refugio waarin ons bly bestaan ook uit sentraal, noord en suid.  In Torres del Paine NP is drie gletsers naamlik Grey, Tindell en Pingo en hulle behoort saam met Perito Moreno (waar ons was in El Calafate) aan die Suidelike Patagonia Ice Fields.  Dit het ons hierdie week geleer is die 3de grootste ysveld in die wêreld naas Antarktika en Groenland.

  

 

Ek gaan probeer om ‘n video op te sit. Dit was nie alles maanskyn en rose nie.

 

Gisteraand het ons geslaap in Ponta Arenas om naby ‘n lughawe te wees om vanoggend ver noord te vlieg. Ponta Arenas was ‘n baie belangrike hawestad op die Straat van Maggelaan voordat die Panama-kanaal gebou is. Vanoggend wys ons gids vir ons ook die Pan-American highway wat hier deur gaan. 

 

Ons kamer in die Isla Rey Jorge hotel in Ponta Arenas.

  

Ons bus vanaf Torres del Paine na Puerto Natales.

Wat ons veral opval in Chile is hoe skoon dit is. Hier lê nie ‘n papiertjie rond nie. En hoe veilig dit is. Nêrens het iemand diefwering nie, en elke persoon wat ons vra of ons in die aand kan stap sê: ja natuurlik. 

Op die oomblik reën dit lekker en ons lê op ons beddens. Hierdie word beskou as die hoofstad van Salmon en ons wag net dat dit ophou reën (volgens yr twee ure) en dan vat ons die pad. 

Laaste gesigte op Torres del Paine

Vandag is ‘n rusdag. Ons eet vroeg want ons wil gereed staan as die sonsopkoms die torings rooi kleur. En dit was die moeite werd.

    

Ons shuttle na Laguna  Amarga kom eers 14:00 en vandaar kry ons 14:30 ‘n bus na Puerto Natales en 17:00 ‘n bus na Ponta Arenas.

Ons stap na die hotel in die Nasionale Park en maak ons tuis. Ek kry tot ‘n volcanic rock massage! Te goed vir woorde.

Ons bel vir Carina, want sy is vandag 50 en drink later ‘n pisco sours op haar.

 

  

Laaste groet

Ek vertel later. Ons word nou opgelaai vir die lughawe en vlieg na Porte Montt meer noord. Vandaar ry ons na Puerto Varas. 

Torres del Paine het ‘n blywende indruk op my gemaak. Chile ook.

Mirador Base De las Torres, Torres del Paine National Park, Patagonia, Chile

 

Vandag was een van daardie dae waaroor ‘n mens lank droom, maande aan beplan en selfs dan nog jou nie kan indink hoe onbeskryflik dit kan wees nie.  Dit was tough! Laat niemand jou anders vertel nie. Ons moes 19 km aflê terwyl ons 1000 meter in hoogte styg. Dit klink nie nou na baie nie, maar dit het 619 vloere opgelewer op my fitbit en 48056 treë. Meer as wat ek nog ooit in een dag gegee het.  Ek het dit afgeneem net omdat ek dink Discovery sal my nie glo nie.  Ek wonder of hulle dubbele pryse toeken in ‘n week? Ek voel vanaand of ek ‘n Kuaui ontbyt en ‘n Sterkinekor popcorn verdien het, maar dit is maar net ek.

    

Terwyl ons by die torings is waai die wind so sterk dat ons moet klou om hierdie foto geneem te kry. Maar niemand het gesê dit is maklik om ‘n model te wees nie.

Ons het verbasend lekker geslaap in die dormatry Zamatra in die Torres Refugio in Torres del Paine Nasionale Park. Gisteraand toe ons gaan lê klap die deure onophoudelik en die oom langsaan nies verskeie kere en ons dink: o gits, hier slaap ons niks nie, want die mure is papierdun en mens hoor elke woord.  Wel, binne tien minute was almal tjoepstil en het ons dwarsdeur geslaap sonder moeite. Vanoggend sien ek daar lê ‘n man in die sitkamer op die grond. Hy het seker sy kamermaats wakker gehou met ‘n snorkie of twee.

Ontbyt gebeur om 07:00 en ons is aangenaam verras met warm toast, roer-eier, kaas, ham, yoghurt, pappe, koffie/tee en lemoensap.  Hulle voer meer as 100 mense en is goed georganiseerd.  Ons het ook ‘n voucher vir ‘n lunchbox (verskoon die engels) en haal dit af by die venstertjie langsaan, waar ‘n Chileen baie trots lyk op sy handewerk.  En was dit nie heerlik nie!

Die pad op na die drie graniet-torings is pragtig en bestaan uit soveel verskillende lae van plantegroei wat om elke draai verander. Dit is ook herfs hier en dit verleen ‘n pragtige rooi aan die stap.

      

Hierdie klein uiltjie kry ons langs die pad vanoggend. Dit is ongelooflik hoe mak alles hier is. Ons sien ook hase en baie voëltjies (veral hulle weergawes van bontrokkies, spreeus, mossies, streepkoppies, caracaras en vele meer). 

    

Kyk hierdie kunswerk wat iemand begin het deur klippies in die ou boomstomp te rangskik.

    

Herfs in die vallei.

    

  

  

Ons is yskoud en papnat toe ons 16:30 terugkom by die Refugio. Maar diep tevrede. Ons het 4 en ‘n half ure opgestap, ‘n halfuur bo vertoef en vier ure teruggestap.  Dus 9 ure uit en tuis aan ‘n roete wat die boeke reken tussen 8 en 10 ure moet neem. Ons is gemiddeld. Maar ek voel nie vanaand gemiddeld nie. Ek het ‘n uitsonderlike voorreg gehad om ‘n uitsonderlike plek te sien saam met uitsonderlike mense, in uitsonderlike weersomstandighede. Dit het uitsonderlike inspanning geverg. Ek het uitsonderlik baie pynpille gedrink om dit te kan doen (as my dokter hier lees, ek is besig om uitsonderlik baie water te drink om dit deur my niere te kry).  Maar meer nog: ek was weer diep onder die indruk van watter uitsonderlike God ons dien!

Torres Del Paine Nasionale Park, Chile

Die kamer wat ek en Sonja deel in Puerto Natales is sover die heel beste een met ‘n dubbel en ‘n driekwart bed waarop ons heerlik slaap. Die stort is ook uit die boonste rakke. Ons staan 06:15 onder in receptiones met al ons goed, want ons moet 06:30 vinnig ontbyt eet. Ons papier sê ons word 06:50 opgetel. Ons toer word gereël deur LAT.  Hulle hoofkantoor is in London, maar daar is ook ‘n kantoor in Langebaan. My gunsteling reisagent, Elzanne Richter, het ons soontoe verwys, want hulle doen Suid-Amerika. Ons het ook in 2016 Peru deur hulle gedoen.  Die lekkerte van LAT is dat hulle regtig agtermekaar is en altyd betyds.  Alles is ook reeds vooraf betaal en jy kry vouchers vir alles vooraf en gee dit net in soos jy vorder. Vanoggend was weer so. Ons het skaars begin ontbyt eet, toe kom sê die Oom ons lift na die busstasie is hier. Die Oom maak vinnig ons flessies vol kookwater (aqua calientes - ons spaans vorder) en ons gryp ‘n broodjie.  Ook vir middagete. Laasgenoemde het ham en kaas op. Komende van SA bejeën ons alle ham met agterdog, maar vanoggend was daar nie alternatiewe keuses nie en ons druk deur.

07:20 vertrek ons bus vanaf Puerto Natales na Torres del Paine Nasionale Park. Ons gaan in by die besigste hek, Lunga Amarga waar ons ‘n verpligte video kyk oor die reëls van die park en daarna vat ons ‘n ander bus na Refugio Torre Central waar ons vanaand slaap. Ons kan eers 12:30 inboek en na ‘n teetjie besluit ons om ‘n dagstap te doen na die Nordernskjöld Meer  om ons broodjies op ‘n aangrypende plek te gaan nuttig. Dit was heerlik! Ons is so geseënd met goeie weer!

Kyk net hoe mooi is dit hier:

      

 

     

 

    

Die Nordernskjöld meer.

 

     

 

    

Middagete

 

     

 

     

 

    

Ons dormatry waarin ons vanaand slaap saam met vier ander mense.

     

My uitsig waar ek nou sit en al my goed laai en 10 dollar moes betaal vir wifi.

  

Die kaart van Torres del Paine NP. Vir almal wat nog wil kom.

Môre is ‘n rowwe klim. Ons wil na die voet van die drie graniet-torings stap en sal vroeg begin. Dit is 19 km en 1000 meter se styg. Ons kan dit doen. Dit is waarvoor ons gekom het. Dankie vir almal wat gevra het hoe dit met my hak gaan. Vir die res, ek het implantare akilis iets in my hak wat ‘n operasie benodig. Dit gaan goed dankie. Môre is ‘n vier x genpain dag. 

Ek is so bly om te hoor dat die biddag vir reën in Mitschellsplain so goed afgeloop het. Mag die Here verheerlik word!

Ek gaan nou stort en klere was. 19:00 is aandete.

El Calafate in Argentinië na Puerto Natales in Chile

  

Puerta Natales, Chileense Patagonia

Vanoggend toe die son opkom sit ons al op ‘n bus oppad Chile toe. Ons bestemming is Puerta Natales langs die kus en ook bekend as die gateway na Torres del Paine, die volgende Nasionale Park van Patagonia waarheen ons  

    

       

   

  

Dit was vrek koud buite. 2,2 grade celsius. Ons het lekker gelag vir die kennisgewing.

    

  

 Chile 

 is  ‘n agtermekaar plek en   

  

          

         

      

Die   

       

        

      

         

Op die Chileense grens, by die Dorotea grenspos breek ons bus. Die geluide wat ons gehoor het teen die laaste pas af was toe nie net die wind nie. Ons drywer spring uit en maak die bagasieruim oop. Ek vrees hy gaan nou begin bagasie uitlaai, maar hy laai net genoeg uit om by sy toolbox te kom.  Ons oplaaidiens vanaf Puerto Natales  busstasie tot by die hotel se tyd het al gekom en gegaan.  Sonja gaan kyk en kom rapporteer dat dit of ‘n lugdruk of olie probleem is. Ek weet eersgenoemde het te doen met ons remme en dit is afdraend van hier af kus toe. Puerto beteken Port en Puerto  Natales lê langs die kus.  Wel, ons eerste indruk van Chile was reeds nie te goed nie, want ons het vanoggend vrugte gevat aan ontbyttafel en Sonja se kiwivrug was nog in haar handbagasie en is afgevat deur die Dept van Landbou by die grenspos. 

Ons lees solank wat ons kan oor Chile. Hulle vlag is pragtig.  Maar niemand hier verstaan engels nie.  Uit die volume van die gesprek tussen die res van die passasiers kan ons agterkom dat daar iets fout is. Die minute tik stadig verby. Wat ‘n drie tot vier ure trip moes wees, is nou al meer as ses ure lank. Gelukkig is dit heerlik warm in die bus. Nou al 14.9 grade en die warmste wat ons nog in Patagonia gekry het.  Die oom agter ons kom terug van die oop bus engin af en vertel in Spaans wat fout is. Ek hoor ‘n hele paar ‘no no’s’ en ‘electricala’. Hier gaan ons nog lank sit. Die familie twee rye voor ons oefen die spaanse alfabet met hul sesjarige seuntjie. Hier is twee Belge op die bus. ‘n Volwasse dogter en haar Ma.  Ons kon nou lekker gesels. Hulle was by   Torres del Paine en sê dit is ‘n belewenis.  Wel, ons trippie soontoe begin oor minder as 18 ure en ons sit gestrand op ‘n onbekende chileense grenspos.     

Om 13:35 kom probeer die busdrywer weer die bus aansit. Die  skreeugeluid is  steeds daar. ‘n Paar passasiers wat buite staan en rook cheer toe dit aankom, maar raak gou stil toe die remme toets nie die gewenste uitwerking het nie. En ons is so naby aan Puerto Natales.  Dit lyk of die drywer twyfel. Hy kan nie ‘n kans vat nie. Dis nou al 19,5 grade celsius en ek dink nie dit is net die son wat dit nou so warm maak  hier nie.  Ek lees my kindle. Ek het die hele Clifton Chronicles reeks van Jeffrey Archer en het hulle nou weer van vooraf begin. Ek het ook patagonian earl grey tee (van ‘n mark in El Calafate) in my blou warmhou-flessie, so ek het niks om oor te kla nie.  Al die mans  staan en toekyk hoe die drywer sukkel en gee raad vanuit die hand-in-die-sak posisie. Sonja eet haar ham en kaas toebroodjie waarin die Dept van Landbou nie geinteresseerd was nie. 

13:52.  Ons hoor iets van 20 minute maar weet nie waar dit inpas nie. Ons is met vakansie. Min gepla.

14:04. Die Pa van die analfabeet praat ‘n bietjie engels en verduidelik dat hulle ‘n ander bus van Puerto Natales laat kom het.  

14:32. Ons bagasie word afgelaai. Nog geen ander bus in sig nie.  

Ek is altyd op die uitkyk vir hoe verskillend mense en nasies ongemak en teëspoed hanteer. In SA doen ons dit met humor. Hier is daar tans ‘n verslaendheid oor die bus en behalwe vir die af en toe se diep sugte is dit tjoepstil.

Die drywer probeer weer die bus aansit en kyk of die druk om een of ander rede nou wil opbou. Dis 19,9 grade. ‘n Heerlike dag.  Ten minste sal ek nie my eerste ontmoeting met Chile vergeet nie. En om te dink ek het lipstiffie aangesit vir die geleentheid. Chile  is die 39ste land in die wêreld wat ek kan besoek. Na vandag kan ek nog ‘n rooi merker plak op die wêreldkaart in my toerkamer. Wat ‘n voorreg! Wel, tans is ons eerste handdruk lank en onnodig uitgerek. Ek hoop die res van ons verhouding  vorder beter.  

Sonja staan buite en son opslurp. Ek lees nog ‘n hoofstuk in die lewe van Harry Clifton. 

14:50. Groepies van die passasiers begin alternatiewe planne maak. Die meeste bestel taxi’s vanuit Puerto Natales wat blykbaar 30 km ver is. Die seuntjie leer ‘n rympie-liedjie vir sy Ma. Ek en Sonja sit. Ons het nêrens om dringend te wees nie en gaan nie ekstra geld betaal om by daai nêrens te kom nie. Die een passasier laai sy fiets en saalsakke uit die bus se maag, pomp die wiele en laat waai. Hoe mis ek my fiets nou!   

Ek dink sommer terug aan ander gestrande tye en onthou my marathon vlug van Washington Dullies via Accra na Johannesburg wat 72 uur in transit opgelewer het in Desember 2016. Maar ek onthou ook Ritz en Idelette se troue wat ek gemis het as gevolg van ‘n stukkende Interkaapbus tussen Laingsburg en Beaufort-Wes. As kind was daar ook ‘n paar geleenthede in ons blou kombi waar ons gestrand was. Die een keer tussen Colesberg en Bloemfontein. My statiese ure was ook nie net tot voertuie  beperk nie. Ons boot in Stilbaai se halwe perdekrag masjientjie het ook gereeld sy gasket geblaas en gesorg dat ek al van kleins af geduld kon oefen in sulke situasies. Die lekkerste hier is dat die probleem niks met my te doen het nie. Ek kan net sit. Ek   hoef  ‘n plan uit te dink of iets te doen nie. My enigste werk is om vriendelik te bly. En dis maklik sover.

Om 15:07 klim ons in ‘n splinternuwe bus waarvan die binnekant nog na fabriek ruik. Hulle het hom gebring van Argentinië se kant van Rio Turbia (‘n myndorpie) af. Die passasiers se gemoedere is gelig en almal kwetter weer en maak grappies. Ons is honger. Sonja drink haar laaste hot chocolate uit haar groen flessie. Ons werk solank uit hoeveel chileense peso’s ons sal benodig. Een rand is 50 peso’s. Gelukkig is die somme makliker as in Argentinië waar ons rand gelyk is aan 1,7 peso’s.  Die Pa van die sesjarige kom vertel dat sy seuntjie engels leer in die skool in Buenos Aires. Ek sê dan moet hy met my kom gesels. Die Pa: yes but he is shining. 😂  

Skaars 20 minute later is ons in die mooiste kusdorp denkbaar. Ons stap deur elke straatjie en gaan eet later by El Bote in Mount Bulnes straat. Ons deel twee spesiale   naamlik vars tuna steak met groente en sesamesaadjies en guanaco met spicy mash. Dit is hulle  patagoniese kameel. Heerlik!

Guanaco met fyn aartappels.

Calafate pisco sours

Kyk die konsep bier😂