Alle paaie en lugrederye lei na Phuket!

Ek het nie gedink om vandag al vir julle te blog nie, want ek het nie gedink 15 uur op 'n vliegtuig sou genoeg opwinding kon oplewer nie.  Wel, ek was verkeerd.

Ons vlug van Kaapstad na Johannesburg met Kulula.com was heel on-event-vol. Jo het my al half ses opgelaai by my huis en ons is sing-sing deur na Corne toe. By die lughawe het ons gou 'n wimpy ontbyt gedoen (in retrospek 'n groot seen en genade) en toe is ons weg.

Dit was eers toe ons by Thai International Air wil inboek in Johannesburg Internasionaal en die man agter die toonbank sulke verwarde uitdrukkings in sy oe kry en sy kop stadig van kant tot kant begin skud het, wat ek onraad vermoed het. Die vlug was oorgeboek en almal het opgedaag. Daar was groot groepe mense en toe gooi hulle my en my sussie en nog 'n couple van ons stoele af. Pluk letterlik die vliegtuig onder ons uit!

Wel, toe sit ons af na die toonbank waar die belangrike tannie werk. Haar naam is Sue en aanvanklik was sy heel vriendelik en verskonend. Sy begin vir ons plek soek op al wat 'n ander lugredery is. Etihad, Emirits, Singapore... Almal is tjok en blok vol. Die tannie raak moedeloos, maar sy ken nog nie vir my nie. Dis nou een ding wat ek by my vriendin, Nadia von Wielligh, geleer het: jy laat net nooit toe dat die probleem joune word nie. Ek vra in my soetste stemmetjie: "So how are you going to solve the problem?" Hulle het opgemors, hulle moet regmaak. Dankie Nadia! Jy sou vandag trots gewees het op hierdie dissipel!

Ek en Corne is vrolik en weet daar moet iewers 'n doel mee wees. Miskien gradeer hulle ons op Besigheidsklas toe!

Die tannie bied aan dat hulle ons kompenseer en dat ons Saterdag eers vlieg wanneer Thai weer 'n vlug het. Ons steek vas soos donkies. Ons vlieg vandag! Sy smeek later vir Singapore Airlines om ons op bystand te bespreek en daar gaan ons. Ons word toe van daai mense wat tien minute na die vliegtuig al moes opgestyg het deur die agterstrate van die lughawe na die vliegtuig begelei word. Almal in die vliegtuig staar na ons met verwyt in hul oe, asof ons vir die vertraging verantwoordelik was, maar ons steur ons min! Ons is in! Oppad Phuket toe, maar welliswaar met 'n ompad via Singapore en Bangkok.

Ons vlieg dus 10 ure tot op Singapore, hardloop om ons bagasie te kry (dit is nie daar nie), gaan deur customs (wat ons nie moes nie), ry op die skytrain (fantasties) en meld aan by Thai Air se departure desk. Stop die horlosie! Hulle is stom verbaas om ons te sien en het al ons name gepage oor die hele lughawe! Toe volg ons tweede vlug waarop ons heel laaste die vliegtuig bestyg. Teen hierdie tyd hanteer ons die verwytende kyke soos ou hande! Ons vlieg nog twee ure vanaf Singapore na Bangkok en vandaar 'n uur na Phuket.

Ek sit nou op die hotel bed en tik. Ek en Corne het heerlik gestort, dis 'n baie mooi hotel. Ons is opgradeer na 'n luxury suit want hulle bou aan die ander deel van die hotel. Baie gerieflik. Ons het reeds die swembaddens, restaurante en spa's deurgekyk en gaan nou eers bietjie slaap en dan sal ons die Phuket-ding doen! Dis nou 9:23 in SA volgens my rekenaar en 14:23 by ons in Phuket!

Ons is veilig, dankbaar en vol opgewondenheid oor wat voorle. Mag elkeen van julle 'n wonderlike dag he.

Hoekom 'n wereldtoer?

Oor 39 uur klim ek op die vliegtuig. Die eerste vliegtuig van baie en vertrek ek op my wereldtoer! Die afgelope twee weke het al my wonderlike familie en vriende vir my afskeidspartytjies gegee en almal vra dieselfde vraag: Hoekom 'n wereldtoer?

Ek wonder al tien jaar oor dieselfde vraag en hier is die antwoord:

1. Hoekom nie?!
2. Ek het baie vroeg in my lewe al besluit dat ek altyd meer waarde sal heg aan ervarings as aan goed en hierdie wereldtoer doen ek om sakke en sakke vol ervarings te gaan opdoen.
3. Ek het 'n reis-geen by my ouers en grootouers geerf. My ouma aan my pa se kant was 'n amerikaner wie se ouers as jong mense vanaf Swede na Amerika verhuis het vir 'n beter toekoms. My ouma het as jong meisie van Amerika af Afrika toe gekom om sendingwerk te doen in die destydse Kongo. In Kaapstad het sy my oupa ontmoet en in SA gebly na haar tyd van sendingwerk. My ouers is baie lief vir reis en ek onthou as kind dat my Pa ons sou wakker maak in die kombi en se: "Sit regop en kyk... julle was nog nie hier nie." So het ons die hele SA gesien. Na universiteit het ek vir 5 weke in Europa en Brittanje getoer saam met my hartsvriendin, Elizan, en daarna was ek nooit weer dieselfde nie. Amerika het geroep en daarna baie ander plekke.
4. Ek beplan hierdie toer al vir baie jare. Die tydperk en die bestemmings het oor die jare verander en reisgenote het gekom en gegaan, maar die algehele idee het presies dieselfde gebly: om die wereld te ervaar met my eie oe, ore, neus, mond en hart!!!

Die van julle wat my goed ken sal weet dat ek vir die afgelope 15 jaar "Hanlie-van-die-Munisipaliteit was en vir die laaste jaar Hanlie-die-munisipaliteit-in-Franschhoek. Nou gaan ek ontdek wie Hanlie is as sy geen rol hoef te vertolk nie. Ek sien baie uit daarna.

Mag elkeen van julle ook julle lewensdroom vervul. Moenie opgee op jou droom nie. Nooit, nooit, nooit nie!

Een hoogvol lepel chillies!

Wat 'n voorreg om saam met goeie vriende in die Bo-Kaap te gaan leer maleise kosse maak by Gamidah. Dankie Cornelie vir jou inisiatief. Vyf groupons en vyf ure later is ons volleerd en gewapen met 100de samoosa velletjies teen spotgoedkoop pryse.

Dit het so gebeur: Ons sit af kaap toe in die koning se kar en lag en gesles die hele pad. Daar versterk ons ons eers met 'n cappacinotjie by Rose Cafe op die hoek van Rosestraat in die Bo-Kaap. Toe dit tyd is sit ons af na die turkoois huis en ontmoet ons gasvrou en haar twee dogters. Ons gaan vandag samoosas, hoender kerrie, rooties en chilli bites leer maak.

Ons besoek eers die spesery winkel en ruik en proe aan alles. Daarna was ons hande en begin... Gaminah ken haar storie en gou is die rootie deeg gebak, die speserye gemeng en die hoender op die stoof. Ons is veral goed met samoosas vou en rooties flake. Ons eet heerlik saam en gaan besoek anti Minna se geel huisie om samoosa velletjies te koop. Ons is dankbaar en baie ryk na 'n heerlike ervaring!

God se skeppingswerk

God se skeppingswerk

Hier volg die skeppingsverhaal van die nuwe Hanlie…

In die begin het Hanlie woedend geword oor hoe sy hanteer is by die werk. Dit was donker op die diep waters. Sy het gehuil en niks geslaap nie. Dit het aand geword en dit het môre geword. Dit was die eerste dag.

Die volgende dag was Hanlie stom en verslae. Sy het gewonder of sy ooit weer iemand sal kan vertrou. Vriende, familie en publiek het gebid, boodskappe gestuur en probeer help. Dit het aand geword en dit het môre geword. Dit was die tweede dag.

Met die val van die finale brief het alles in Hanlie se kop doodstil geword en ‘n diep Goddelike vrede het oor haar gekom. Sy het teruggestaan en besef dat God in beheer is en besig is om ‘n nuwe aarde in Hanlie te skep. God het haar genade gegee om te vergewe en te seën. Dit het aand geword en dit het môre geword. Dit was die derde dag.

Die volgende oggend het Hanlie saam met Pieter, Elsje en Alida gaan berg klim in Jonkershoek om te probeer vergeet en besig te bly. “From a distance there’s peace on earth.” Selfs Stellenbosch Munisipaliteit het vreedsaam vertoon van ver af. Dit het aand geword en dit het môre geword. Dit was die vierde dag.

Die volgende dag het Hanlie haar omring met mense wat vir haar goed is. Sy het die Here vertrou en begin hoor wat Hy vir haar wil leer. Dit het aand geword en dit het môre geword. Dit was die vyfde dag.

Die volgende oggend het Hanlie haar kantoor gaan ontruim en 15 jaar se verhouding weggegooi en die oorblyfsels in bokse gepak. Die Here se genade was oorweldigend teenwoordig. Dit het aand geword en dit het môre geword. Dit was die sesde dag.

God het gekyk na alles wat Hy gemaak het en dit was baie goed.

Op die sewende dag het God vir Hanlie gesê: Moenie bang wees nie! Ek bewys genade aan jou!

Laat met Hanlie gebeur soos God beskik het.
Toe het God en Hanlie in vrede gerus.

Die begin van iets nuuts...

Ek hoor vandag dat ek finaal klaarmaak by Stellenbosch Munisipaliteit na 15 jaar en 1 maand aan die einde van Februarie 2012. Ek is vreemd vreedsaam daaroor. "Ons krag le in stil wees en vertroue he." Ek vertrou die Here vir 'n nuwe begin met nuwe uitdagings en nuwe hoogtepunte. Ek ervaar ook verligting... die hele Franschhoek, die vullis in die strate en die verwagting van die dorp is nie meer my probleem nie. Mag die vrede van God wat alle verstand te bowe gaan oor my hart en denke die wag hou en mag ek elke dag by magte wees om te se: Dit is wel met my siel (ongeag die uiterlike omstandighede).

Nog 'n nuwe opwindende jaar... 2012

Waar kry 'n mens 'n beter plek om die nuwe jaar te begin as in die Cederberge saam met goeie vriende? Ek is huiwerig om te sê goeie "ou" vriende, want op ons ouderdom word 'n verwysing na oud met groot omsigtigheid hanteer, maar julle weet wat ek bedoel... Vriende wat soos jou oudste en lekkerste jean aan jou sit en wat jou groot plesier verskaf.

En daar was ons... Lui lekker, rustig, vreedsaam en in goeie geselskap. Ons het die beste weer gehad, baie fietsgery vroeg in die oggend of laat in die namiddag. Die bye het ons wakker gezoem in die oggend vanuit die groot akkerbome waaronder ons tente en motors gestaan het. Die wat nie gaan fietsry het nie, het gelê tot die tarentale of die son jou uitgebak of geskreeu het. Die swembad het groot aftrek gekry en so ook die rivier. Vir die van julle wat nog nie by Nuwerust in die Cederberge gekamp het nie... kies jou staanplek versigtig. Daar is min met baie skaduwee en dis 'n noodsaaklikheid in Desembermaande in die Cederberge. Gelukkig het Kalla en Lean vroeer die jaar daar gekamp en het ons omtrent die heel beste staanplek gehad. (Dis ons geheim watse een dit is, anders kry ons hom dalk nie weer nie) Ons is daagliks met groot vernyn en afguns deur die ander kampers sonder skaduwee bejeen. Veral as ons ons kampbeddens en matrasse in die middae uitgedra het en 'n uiltjie kon knip onder die bome. (Akkerbome gee gom af hierdie tyd van die jaar en die motorwasplek op Stellenbosch het nie gedink dis vreeslik snaaks toe ek my motor by hulle aflaai Dinsdag nie.)

Kalla se verjaarsdag die 31ste was groot pret. Dankie aan Pieta wat Kalla moes besig hou op die fiets totdat die verrassingspartytjie en die koek klaar was.

Tussen die ysies by die winkel, die trekker met die wa en die "glow-in-the-dark-sticks" het ons die kinders nie baie gesien nie. Ons aande was gevul met braai en braai en nogmaals braai by kampvure en ure se gelag en gesels. Oujaarsaand was baie spesiaal. Louise en Steven (die eienaars) het baie moeite gedoen en 'n kampvuur, musiek en chinese lanterns gereel by die lapa. Ons was maar mens-sku en het by ons eie plek gebraai, maar die kinders was lapa-mal. Nadat die een lantern 'n stuk van die lusern land afgebrand het, was hulle versigtiger, maar dit was steeds 'n baie mooi gesig.

Ons het ons eie pret uitgedink om die ou jaar te groet en het ons fietse versier met gloeistokkies en 'n kort nagrit onderneem met kopliggies. Dit was heerlik! Die wind het ons pogings om die starlights aan te steek erg bemoeilik en ons het later so gelag dat ek dit baie lank sal onthou... "Merry Christmas!!!" Natuurlik moes Isak se fotos eintlik gehelp het om dit lank te onthou, maar daaroor sal ons nou niks hier sê nie.

Nou het die jaar al weer begin en ek sit by die werk en wonder hoekom die kampery so vinnig verbygegaan het. Ja en soos ek nou hier sit is ek op volspoed!

Aan Kalla, Lean, Isak, Blyda, Pieta, Elmarie en die kinders, baie dankie vir 'n heerlike vakansie! Dis altyd 'n plesier om saam met julle te kuier. Ons pas mekaar soos 'n ingeleefde leer handskoen. Mag 2012 vir julle baie vreugde en vrede inhou.

Deur die oë van 'n Ugandees

'n Jaar terug het ek nooit gedink my uitnodiging aan Badru Senkuba om in Suid-Afrika te kom kuier, sou opgeneem word nie. As ek maar geweet het...

Badru was die Ugandese engel wat die Here oor my pad gestuur het toe ek my been gebreek het op 16 Oktober 2010 tydens 'n "river rafting" uitstappie op die Nyl in Jinja, Uganda. As dit nie vir hom was nie...

En toe kom hy kuier. Van 18 September tot 10 Oktober 2011. Ek het so baie by hom geleer en dit was heerlik om ons land deur sy oë te sien. Badru is 27 jaar oud, 'n maatskaplike werker van beroep maar is ook 'n besigheidsman wat tweedehandse motors van Japan af invoer Uganda toe en verkoop. Hy kom van 'n goeie middelklas familie met agt kinders. Sy oudste broer bly in Johannesburg en hy het hom vier jaar laas gesien. Sy ouers is baie beskermend en het elke dag gebel om te hoor of hy okay is. Eers nadat ek met beide ouers en die helfte van die susters en broers gepraat het, was hulle gerusgestel dat ek mooi na hom sal kyk.

Badru het by my aan huis gebly en ek weet nie wat ek die meeste van hom waardeer het nie. Hy is soft spoken en baie dierbaar. Die een middag kom ek by die huis en vind hom met sy kamera voor my skottelgoedwasser besig om die ding van binne en buite af te neem. Dit is die beste uitvinding wat hy nog ooit gesien het. Hy het my twee keer deur die Hugenote Tonnel tussen Paarl en Worcester laat ry en seker 80 fotos geneem in die proses want ons infrastruktuur was vir hom aangrypend. Hy het nog nooit die see gesien nie. Uganda is omring deur land en het net die varswater Victoria meer. Die eerste naweek wat hy hier was is ons Darling toe na die blomme skou en daarna is ons Yzerfontein toe om vir hom die see te wys. Hy kon sy oë nie glo nie en ek het weer besef hoeveel voorregte ons het wat ek as absoluut van self sprekend aanvaar. Dit beteken ook dat hy nog nooit die son sien ondergaan het oor die see nie en dit was ook vir hom fantasties.

Ons kos was vir hom baie snaaks. Ek het my beste spyskaarte uitgeruk en hy het braaf aan alles geproe. Hy is 'n moslem en eet niks varkvleis nie, maar die enigste ander ding wat hy glad nie in sy maag kon kry nie was pannekoek. Hy het omtrent die bord alle kante toe gedraai en 'n halfuur spandeer om die pannekoek heen en weer op sy bord te stoot en toe ewe verskonend gese: You know Hanlie, I am so sorry, but I won't be able to eat this." Dit is te sag. Hy gril vir die tekstuur.

Ons was orals in die drie weke en al my pelle het gehelp om sy tyd baie lekker te maak. My opregte dank aan my familie, die Dieners, Jo, Elmarie, Elize, Teuns en Lizel, my bybelstudiegroep, Azanda en al die mense by my werk. Badru kon elke aand nie uitgepraat raak oor wat hy kon beleef nie.

Verder het ons baie gelag vir sy belewing van ons rasse kwessies. In Uganda het hulle 80 verskillende tribes wat almal verskillende tale praat. Badru praat Luganda. Nogal maklik om 'n paar woorde hier en daar te vang met geen klapklanke nie. Hy het twee van sy weke hier gewerk in Kayamandi by twee organisasies en vra my die een aand ewe uit oor die klapgeluide wat die Xhosas maak. Hy se: Hanlie, you know when they talk they say x, tj, ch en so klik hy voort... Do they also say Txjelephone? Ek kon maar net lag...

Die volgende Saterdag in die Strand het Jo hom leer swem en daar was onderafdelings van "hoe om jou asem op te hou onder water", "hoe om nie water te sluk nie", "hoe om onder deur 'n brander te duik" en vele meer. Na die tyd le ons op die sand en hy se: Hanlie you know these people that you in SA call black, they are very light. In my country I am light brown! Nou moet julle vir Badru ken om dit te waardeer. Hy is amper navy van swartgeid!

Aan die einde van die drie weke moes ek erken ek het miskien meer geleer as hy. Dit was heerlik om 'n nuwe kultuur te leer ken en om ons land deur hom te ervaar.

1 down on my bucket list!

Soms word ek wakker in die nag met 'n glimlag op my gesig. Altyd dieselfde droom... Ek ry met 'n groot swart Harley Davidson motorfiets met die kenmerkende klank op die ooppad. Wind deur my hare, rug teen die sitplek lening, vibrasie op die wiele. Twee Sondae terug het my droom waar geword. Ek en 3 vriendinne het die H-D dag by Tegnopark gaan bywoon. My eerste gedagte toe ek daar instap was: Is 'n mens so en dan koop jy 'n Harley? Of koop jy 'n Harley en word jy so? Dis 'n heel ander kultuur. Die duur blink swart fietse, die leer klere, die accessories, die houding... Aanvanklik voel mens heel uit om in gewone sondagklere daar rond te staan, maar ons het gou opgevang. 'n Standaard Harley kos enigiets van R264 000 af. Die bykomstighede op die fiets kan jou nog R60 000 uit die sak jaag. 'n Sak wat jy dan nog nie het nie, want die klere kos 'n verdere R15 000. Maar jenetjie! Dit lyk cool!

Iewers in my toekoms gaan ek iewers 'n regte Harley reg ry...

Die braafste onder ons...

"The brave are simply those with the clearest vision of what is before them."

Die volgende paar maande gaan bepalend wees. Ek moet groot besluite neem wat my lewe direk raak. Dit verg tyd vir gebed, tyd vir luister en tyd vir dink.

Opwindende tyd.

Gevriesde vrede + vriendskap

Die Transkaroo was vir my nog altyd net 'n trein... Tot verlede Donderdag. Ek het 'n langnaweek gemaak saam met Jeugdag en Woensdag vertrek om vir Jan in Colesberg te gaan kuier. Hy bly sedert Maart 2011 daar. Ek het in Laingsburg oorgeslaap en in papnat weer en baie koue vertrek Colesberg toe. Jan kon nie wag om vir my die dorp te wys nie. 'n Uitstappie wat minder as 6 minute geneem het. Al sy gunsteling eetplekke was toe op die vakansiedag. By die Barracks het die eienaar spesiaal vir ons oopgesluit en ons getrakteer op 'n rooiwynglas vol medium cream sjerrie. En dit nog voordat die vliegtuig ordentlik oor was.

Jan bly op 'n heerlike plaas 30km buite Colesberg. Hy is daar om nuwe brue en paaie op die N1 en N9 kruising te bou. Hy is goed met padbou en geniet dit. Hulle kantoor is in die ou hospitaal op Colesberg. Ons vertrek later die middag om die Transkaroo Voetslaanpad te gaan stap. By Noupoort gaan niks meer aan nie. Dit het 'n spookdorp geword. Al die paaie rondom Noupoort word aan gewerk. Rietfontein plaas van Lindo en Elmarie van der Merwe is 'n verrassing en hulle oorlaai ons met gasvryheid. Ons basiskamp is so 8 km van hul huis af in die kloof op. Ek vergeet weer my Touran is nie 'n 4x4 nie en ons ry elke klipperige driffie asof dit die N1 is. Die plaashuis waar ons uitstappie begin en eindig, is 'n pragtige ou plaashuis met 'n groot stoep, geen krag, heerlike kaggel en baie spasie vir niksdoen.

Dis koud! Ons stook daai kaggeltjie vir 'n vale en sleep ons beddens tot voor die vuur. Die volgende dag is dit 'n besonderse mooi dag sonder wind en ons begin stap. Die pad is goed gemerk en ons pad vat ons in 'n pragtige kloof op met die skoonste water en heerlike swempoele. Ja, julle het reg gehoor, Jan durf toe die swempoel aan en my motor het 'n halfuur van te vore nog 3 grade gewys! Die uitsigte later op die roete is asemrowend en ons geniet dit baie. My been geniet sy eerste ernstige uitstappie na hy gebreek het in Okt 2010. Als gaan goed. Ons slaap die tweede aand in 'n ou skuur en ek vergaap my later aan die pragtige sterre en die volmaan. Die Karoo is besonders! Dis windstil en yskoud en ons weet dit gaan ryp. Ons maak vuur, braai vleis en probeer so lank as moontlik die onvermydelike uitstel - om in 'n koue bed te gaan klim. Jan gebruik 'n lee OBS bottel (ja ons het hom kaf gedraf!) met kookwater in as 'n warmwatersak en ek gebruik my Nelgena bottel. Dit help. Die volgende oggend is die wereld spierwit gevries. Die longdrop is ver van die huis af en yskoud. Ons stap eers amper 12uur want dis te koud. Die derde aand slaap ons terug by basiskamp.

Die transkaroo voetslaanpad is 'n aangename verrassing en baie lekker. Goeie gasvryheid, goeie roete, baie atmosfeer en die mooiste omgewing. Dit is regtig die moeite werd en waarde vir geld.

Ek het amper 1600km gery om drie dae in rus en vrede saam met 'n goeie vriend die karoo te gaan beleef... Ek het die bossies geruik, die vleis geproe, die sterre en maan gesien, die koue gevoel, die stilte gehoor en die vrede ervaar. En ek sal nooit weer dieselfde wees nie...

Franschhoek Cook Festival 11 June 2011

Franschhoek is 'n ongelooflike dorp. Ek werk sedert Maart 2011 daar as Munisipale Bestuurder en het vinnig besef hierdie dorp en sy mense kruip baie vinnig diep in 'n mens se hart.

Vandag is ek genooi deur Jenny Prinsloo om saam met haar die Cook Festival by te woon. Ons het die geleentheid by Ryan's Kitchen bygewoon waar hulle ons gewys het hoe om Potbelly en koejawel souffle te maak. Die sjef, Ryan, is in vennootskap met Niel Patterson van Anthonij Rupert wyne. Ons proe wyne wat perfek by die kos pas. Ons begin met 'n Pinot Grigio en kry ook kans om hul nuutste Cape of Good Hope reeks te proe. Dis heerlik. Ons eindig met Anthonij se 1984 muscadel. Saam met die heerlike wyn en baie goeie geselskap aan tafel 13 kom die heerlikste kos.

Eers leer Ryan ons om koejawel souffle te maak. Die trick se hy is om nie eiers vars te skei en te dink die eierwit gaan 'n goeie souffle lewer nie. Nee, jy moet hulle gister skei en in die yskas hou tot vandag en dan opklits. Hoe ook al... dis heerlik. Daarna volg 'n voorgereg van snoek mousse in 'n komkommer en appel jassie met wasabi mayo en wasabi meringue. Onverbeterlik! Die hoofgereg is pot belly met bazil balletjies en kapokaartappel hopies met brocolli. Wow! Die nagereg is broodpoeding met marmalade en karamel.

Baie dankie aan tafel 13 vir die heerlike geselskap. Onthou ons het 'n reunie afspraak by die Bastille Fees op 17 Julie 2011.

'n Naweek van uitsigte...

Ek sit op my leerbank in my woonstel en dink terug oor die naweek wat verby is. Dit was al weer net te vinnig verby. Vir my was dit 'n naweek van uitsigte. Tannie Joan verjaar Woensdag wat kom en word 71. Ek en Tannie Florrie vier haar vooruitsig vir die nuwe lewensjaar saam met haar by Moyo op die Spier wynplaas in Stellenbosch. Sy is altyd so waarderend vir elke klein bederfie en dis heerlik om te sien hoe goed sy nog lyk op 71.

Saterdagmiddag ry ek Bloubergstrand toe om by Boetie en Magdaleen te gaan kuier in hul dogter Anneke se woonstel. Dis voor op die see op die sewende verdieping met die mooiste uitsigte op die see, tafelberg, robbeneiland en die hele blouberg. Behalwe vir baie raserige bure, is die kuier heerlik. Ek en Boetie stap vanoggend tot by Blue Peter in die reën en sien 'n dubbele volledige 180 grade reënboog.

Sondag laat oggend kry ek vir Lizel, Azanda en Monica by die Deli van Tokara in die Helshoogte pas buite Stellenbosch. Die herfskleure is asemrowend, die uitsig onverbeterlik en die kuier onvergeetlik.

Vanmiddag verniel Nadal enige vooruitsigte wat Federer kon gehad het om Roland Garros te wen.

'n Heerlike naweek het verby gevlieg.