Hanlie se storie oor die wêreld

Nog 'n nuwe opwindende jaar... 2012

2012-01-05T04:02:00.000-08:00

Waar kry 'n mens 'n beter plek om die nuwe jaar te begin as in die Cederberge saam met goeie vriende? Ek is huiwerig om te sê goeie "ou" vriende, want op ons ouderdom word 'n verwysing na oud met groot omsigtigheid hanteer, maar julle weet wat ek bedoel... Vriende wat soos jou oudste en lekkerste jean aan jou sit en wat jou groot plesier verskaf.

En daar was ons... Lui lekker, rustig, vreedsaam en in goeie geselskap. Ons het die beste weer gehad, baie fietsgery vroeg in die oggend of laat in die namiddag. Die bye het ons wakker gezoem in die oggend vanuit die groot akkerbome waaronder ons tente en motors gestaan het. Die wat nie gaan fietsry het nie, het gelê tot die tarentale of die son jou uitgebak of geskreeu het. Die swembad het groot aftrek gekry en so ook die rivier. Vir die van julle wat nog nie by Nuwerust in die Cederberge gekamp het nie... kies jou staanplek versigtig. Daar is min met baie skaduwee en dis 'n noodsaaklikheid in Desembermaande in die Cederberge. Gelukkig het Kalla en Lean vroeer die jaar daar gekamp en het ons omtrent die heel beste staanplek gehad. (Dis ons geheim watse een dit is, anders kry ons hom dalk nie weer nie) Ons is daagliks met groot vernyn en afguns deur die ander kampers sonder skaduwee bejeen. Veral as ons ons kampbeddens en matrasse in die middae uitgedra het en 'n uiltjie kon knip onder die bome. (Akkerbome gee gom af hierdie tyd van die jaar en die motorwasplek op Stellenbosch het nie gedink dis vreeslik snaaks toe ek my motor by hulle aflaai Dinsdag nie.)

Kalla se verjaarsdag die 31ste was groot pret. Dankie aan Pieta wat Kalla moes besig hou op die fiets totdat die verrassingspartytjie en die koek klaar was.

Tussen die ysies by die winkel, die trekker met die wa en die "glow-in-the-dark-sticks" het ons die kinders nie baie gesien nie. Ons aande was gevul met braai en braai en nogmaals braai by kampvure en ure se gelag en gesels. Oujaarsaand was baie spesiaal. Louise en Steven (die eienaars) het baie moeite gedoen en 'n kampvuur, musiek en chinese lanterns gereel by die lapa. Ons was maar mens-sku en het by ons eie plek gebraai, maar die kinders was lapa-mal. Nadat die een lantern 'n stuk van die lusern land afgebrand het, was hulle versigtiger, maar dit was steeds 'n baie mooi gesig.

Ons het ons eie pret uitgedink om die ou jaar te groet en het ons fietse versier met gloeistokkies en 'n kort nagrit onderneem met kopliggies. Dit was heerlik! Die wind het ons pogings om die starlights aan te steek erg bemoeilik en ons het later so gelag dat ek dit baie lank sal onthou... "Merry Christmas!!!" Natuurlik moes Isak se fotos eintlik gehelp het om dit lank te onthou, maar daaroor sal ons nou niks hier sê nie.

Nou het die jaar al weer begin en ek sit by die werk en wonder hoekom die kampery so vinnig verbygegaan het. Ja en soos ek nou hier sit is ek op volspoed!

Aan Kalla, Lean, Isak, Blyda, Pieta, Elmarie en die kinders, baie dankie vir 'n heerlike vakansie! Dis altyd 'n plesier om saam met julle te kuier. Ons pas mekaar soos 'n ingeleefde leer handskoen. Mag 2012 vir julle baie vreugde en vrede inhou.

Deur die oë van 'n Ugandees

2011-10-29T07:17:00.000-07:00

'n Jaar terug het ek nooit gedink my uitnodiging aan Badru Senkuba om in Suid-Afrika te kom kuier, sou opgeneem word nie. As ek maar geweet het...

Badru was die Ugandese engel wat die Here oor my pad gestuur het toe ek my been gebreek het op 16 Oktober 2010 tydens 'n "river rafting" uitstappie op die Nyl in Jinja, Uganda. As dit nie vir hom was nie...

En toe kom hy kuier. Van 18 September tot 10 Oktober 2011. Ek het so baie by hom geleer en dit was heerlik om ons land deur sy oë te sien. Badru is 27 jaar oud, 'n maatskaplike werker van beroep maar is ook 'n besigheidsman wat tweedehandse motors van Japan af invoer Uganda toe en verkoop. Hy kom van 'n goeie middelklas familie met agt kinders. Sy oudste broer bly in Johannesburg en hy het hom vier jaar laas gesien. Sy ouers is baie beskermend en het elke dag gebel om te hoor of hy okay is. Eers nadat ek met beide ouers en die helfte van die susters en broers gepraat het, was hulle gerusgestel dat ek mooi na hom sal kyk.

Badru het by my aan huis gebly en ek weet nie wat ek die meeste van hom waardeer het nie. Hy is soft spoken en baie dierbaar. Die een middag kom ek by die huis en vind hom met sy kamera voor my skottelgoedwasser besig om die ding van binne en buite af te neem. Dit is die beste uitvinding wat hy nog ooit gesien het. Hy het my twee keer deur die Hugenote Tonnel tussen Paarl en Worcester laat ry en seker 80 fotos geneem in die proses want ons infrastruktuur was vir hom aangrypend. Hy het nog nooit die see gesien nie. Uganda is omring deur land en het net die varswater Victoria meer. Die eerste naweek wat hy hier was is ons Darling toe na die blomme skou en daarna is ons Yzerfontein toe om vir hom die see te wys. Hy kon sy oë nie glo nie en ek het weer besef hoeveel voorregte ons het wat ek as absoluut van self sprekend aanvaar. Dit beteken ook dat hy nog nooit die son sien ondergaan het oor die see nie en dit was ook vir hom fantasties.

Ons kos was vir hom baie snaaks. Ek het my beste spyskaarte uitgeruk en hy het braaf aan alles geproe. Hy is 'n moslem en eet niks varkvleis nie, maar die enigste ander ding wat hy glad nie in sy maag kon kry nie was pannekoek. Hy het omtrent die bord alle kante toe gedraai en 'n halfuur spandeer om die pannekoek heen en weer op sy bord te stoot en toe ewe verskonend gese: You know Hanlie, I am so sorry, but I won't be able to eat this." Dit is te sag. Hy gril vir die tekstuur.

Ons was orals in die drie weke en al my pelle het gehelp om sy tyd baie lekker te maak. My opregte dank aan my familie, die Dieners, Jo, Elmarie, Elize, Teuns en Lizel, my bybelstudiegroep, Azanda en al die mense by my werk. Badru kon elke aand nie uitgepraat raak oor wat hy kon beleef nie.

Verder het ons baie gelag vir sy belewing van ons rasse kwessies. In Uganda het hulle 80 verskillende tribes wat almal verskillende tale praat. Badru praat Luganda. Nogal maklik om 'n paar woorde hier en daar te vang met geen klapklanke nie. Hy het twee van sy weke hier gewerk in Kayamandi by twee organisasies en vra my die een aand ewe uit oor die klapgeluide wat die Xhosas maak. Hy se: Hanlie, you know when they talk they say x, tj, ch en so klik hy voort... Do they also say Txjelephone? Ek kon maar net lag...

Die volgende Saterdag in die Strand het Jo hom leer swem en daar was onderafdelings van "hoe om jou asem op te hou onder water", "hoe om nie water te sluk nie", "hoe om onder deur 'n brander te duik" en vele meer. Na die tyd le ons op die sand en hy se: Hanlie you know these people that you in SA call black, they are very light. In my country I am light brown! Nou moet julle vir Badru ken om dit te waardeer. Hy is amper navy van swartgeid!

Aan die einde van die drie weke moes ek erken ek het miskien meer geleer as hy. Dit was heerlik om 'n nuwe kultuur te leer ken en om ons land deur hom te ervaar.

1 down on my bucket list!

2011-08-16T12:18:00.000-07:00

Soms word ek wakker in die nag met 'n glimlag op my gesig. Altyd dieselfde droom... Ek ry met 'n groot swart Harley Davidson motorfiets met die kenmerkende klank op die ooppad. Wind deur my hare, rug teen die sitplek lening, vibrasie op die wiele. Twee Sondae terug het my droom waar geword. Ek en 3 vriendinne het die H-D dag by Tegnopark gaan bywoon. My eerste gedagte toe ek daar instap was: Is 'n mens so en dan koop jy 'n Harley? Of koop jy 'n Harley en word jy so? Dis 'n heel ander kultuur. Die duur blink swart fietse, die leer klere, die accessories, die houding... Aanvanklik voel mens heel uit om in gewone sondagklere daar rond te staan, maar ons het gou opgevang. 'n Standaard Harley kos enigiets van R264 000 af. Die bykomstighede op die fiets kan jou nog R60 000 uit die sak jaag. 'n Sak wat jy dan nog nie het nie, want die klere kos 'n verdere R15 000. Maar jenetjie! Dit lyk cool!

Iewers in my toekoms gaan ek iewers 'n regte Harley reg ry...

Die braafste onder ons...

2011-07-16T01:18:00.000-07:00

"The brave are simply those with the clearest vision of what is before them."

Die volgende paar maande gaan bepalend wees. Ek moet groot besluite neem wat my lewe direk raak. Dit verg tyd vir gebed, tyd vir luister en tyd vir dink.

Opwindende tyd.

Gevriesde vrede + vriendskap

2011-06-19T10:43:00.000-07:00

Die Transkaroo was vir my nog altyd net 'n trein... Tot verlede Donderdag. Ek het 'n langnaweek gemaak saam met Jeugdag en Woensdag vertrek om vir Jan in Colesberg te gaan kuier. Hy bly sedert Maart 2011 daar. Ek het in Laingsburg oorgeslaap en in papnat weer en baie koue vertrek Colesberg toe. Jan kon nie wag om vir my die dorp te wys nie. 'n Uitstappie wat minder as 6 minute geneem het. Al sy gunsteling eetplekke was toe op die vakansiedag. By die Barracks het die eienaar spesiaal vir ons oopgesluit en ons getrakteer op 'n rooiwynglas vol medium cream sjerrie. En dit nog voordat die vliegtuig ordentlik oor was.

Jan bly op 'n heerlike plaas 30km buite Colesberg. Hy is daar om nuwe brue en paaie op die N1 en N9 kruising te bou. Hy is goed met padbou en geniet dit. Hulle kantoor is in die ou hospitaal op Colesberg. Ons vertrek later die middag om die Transkaroo Voetslaanpad te gaan stap. By Noupoort gaan niks meer aan nie. Dit het 'n spookdorp geword. Al die paaie rondom Noupoort word aan gewerk. Rietfontein plaas van Lindo en Elmarie van der Merwe is 'n verrassing en hulle oorlaai ons met gasvryheid. Ons basiskamp is so 8 km van hul huis af in die kloof op. Ek vergeet weer my Touran is nie 'n 4x4 nie en ons ry elke klipperige driffie asof dit die N1 is. Die plaashuis waar ons uitstappie begin en eindig, is 'n pragtige ou plaashuis met 'n groot stoep, geen krag, heerlike kaggel en baie spasie vir niksdoen.

Dis koud! Ons stook daai kaggeltjie vir 'n vale en sleep ons beddens tot voor die vuur. Die volgende dag is dit 'n besonderse mooi dag sonder wind en ons begin stap. Die pad is goed gemerk en ons pad vat ons in 'n pragtige kloof op met die skoonste water en heerlike swempoele. Ja, julle het reg gehoor, Jan durf toe die swempoel aan en my motor het 'n halfuur van te vore nog 3 grade gewys! Die uitsigte later op die roete is asemrowend en ons geniet dit baie. My been geniet sy eerste ernstige uitstappie na hy gebreek het in Okt 2010. Als gaan goed. Ons slaap die tweede aand in 'n ou skuur en ek vergaap my later aan die pragtige sterre en die volmaan. Die Karoo is besonders! Dis windstil en yskoud en ons weet dit gaan ryp. Ons maak vuur, braai vleis en probeer so lank as moontlik die onvermydelike uitstel - om in 'n koue bed te gaan klim. Jan gebruik 'n lee OBS bottel (ja ons het hom kaf gedraf!) met kookwater in as 'n warmwatersak en ek gebruik my Nelgena bottel. Dit help. Die volgende oggend is die wereld spierwit gevries. Die longdrop is ver van die huis af en yskoud. Ons stap eers amper 12uur want dis te koud. Die derde aand slaap ons terug by basiskamp.

Die transkaroo voetslaanpad is 'n aangename verrassing en baie lekker. Goeie gasvryheid, goeie roete, baie atmosfeer en die mooiste omgewing. Dit is regtig die moeite werd en waarde vir geld.

Ek het amper 1600km gery om drie dae in rus en vrede saam met 'n goeie vriend die karoo te gaan beleef... Ek het die bossies geruik, die vleis geproe, die sterre en maan gesien, die koue gevoel, die stilte gehoor en die vrede ervaar. En ek sal nooit weer dieselfde wees nie...

Franschhoek Cook Festival 11 June 2011

2011-06-11T09:41:00.000-07:00

Franschhoek is 'n ongelooflike dorp. Ek werk sedert Maart 2011 daar as Munisipale Bestuurder en het vinnig besef hierdie dorp en sy mense kruip baie vinnig diep in 'n mens se hart.

Vandag is ek genooi deur Jenny Prinsloo om saam met haar die Cook Festival by te woon. Ons het die geleentheid by Ryan's Kitchen bygewoon waar hulle ons gewys het hoe om Potbelly en koejawel souffle te maak. Die sjef, Ryan, is in vennootskap met Niel Patterson van Anthonij Rupert wyne. Ons proe wyne wat perfek by die kos pas. Ons begin met 'n Pinot Grigio en kry ook kans om hul nuutste Cape of Good Hope reeks te proe. Dis heerlik. Ons eindig met Anthonij se 1984 muscadel. Saam met die heerlike wyn en baie goeie geselskap aan tafel 13 kom die heerlikste kos.

Eers leer Ryan ons om koejawel souffle te maak. Die trick se hy is om nie eiers vars te skei en te dink die eierwit gaan 'n goeie souffle lewer nie. Nee, jy moet hulle gister skei en in die yskas hou tot vandag en dan opklits. Hoe ook al... dis heerlik. Daarna volg 'n voorgereg van snoek mousse in 'n komkommer en appel jassie met wasabi mayo en wasabi meringue. Onverbeterlik! Die hoofgereg is pot belly met bazil balletjies en kapokaartappel hopies met brocolli. Wow! Die nagereg is broodpoeding met marmalade en karamel.

Baie dankie aan tafel 13 vir die heerlike geselskap. Onthou ons het 'n reunie afspraak by die Bastille Fees op 17 Julie 2011.

'n Naweek van uitsigte...

2011-06-05T12:00:00.000-07:00

Ek sit op my leerbank in my woonstel en dink terug oor die naweek wat verby is. Dit was al weer net te vinnig verby. Vir my was dit 'n naweek van uitsigte. Tannie Joan verjaar Woensdag wat kom en word 71. Ek en Tannie Florrie vier haar vooruitsig vir die nuwe lewensjaar saam met haar by Moyo op die Spier wynplaas in Stellenbosch. Sy is altyd so waarderend vir elke klein bederfie en dis heerlik om te sien hoe goed sy nog lyk op 71.

Saterdagmiddag ry ek Bloubergstrand toe om by Boetie en Magdaleen te gaan kuier in hul dogter Anneke se woonstel. Dis voor op die see op die sewende verdieping met die mooiste uitsigte op die see, tafelberg, robbeneiland en die hele blouberg. Behalwe vir baie raserige bure, is die kuier heerlik. Ek en Boetie stap vanoggend tot by Blue Peter in die reën en sien 'n dubbele volledige 180 grade reënboog.

Sondag laat oggend kry ek vir Lizel, Azanda en Monica by die Deli van Tokara in die Helshoogte pas buite Stellenbosch. Die herfskleure is asemrowend, die uitsig onverbeterlik en die kuier onvergeetlik.

Vanmiddag verniel Nadal enige vooruitsigte wat Federer kon gehad het om Roland Garros te wen.

'n Heerlike naweek het verby gevlieg.

15 jaar se nuwe lewe...

2011-05-26T09:42:00.000-07:00

Vandag 26 Mei 2011 is dit presies 15 jaar sedert ek dood moes gewees het. Ek het op 26 Mei 1996 van Vredendal na Potchefstroom gery met my Ford XR3. Ek was nog voltyds in die weermag en moes die volgende oggend aanmeld vir 'n Inligtingskursus. Net buite Loxton het ek agter die stuur aan die slaap geraak, van die pad af gery en toe ek wakker skrik die stuurwiel geruk en my kar gerol. Die hele kar was opgefrommel en afgeskryf en ek moes definitief doodgewees het. Maar ek was nie.

Op daardie stadium het ek geweet ek het 'n tweede kans op lewe gekry, maar nog nie geweet hoekom nie. Nou 15 jaar later weet ek presies hoekom en geniet ek elke oomblik. Dis genade! Ek is elke dag opreg dankbaar vir die tweede kans. Ons God is immers 'n God van tweede kanse. Ek het myne gekry.

Vir Morgan...

2011-05-22T10:38:00.000-07:00

Jou ma het op 16 by 'n dronk man gelê.
Vir een nag se plesier moes sy jou toe hê.
Drie maande later is jy verkoop,
maar die polieste en die welsyn
het met jou weggeloop.
'n Interdik en 'n hofsaak later
is jy Lena s'n.
Kan 'n mens se lewe so begin?

'n Lift vir Lena

2011-05-20T14:12:00.000-07:00

Ons is al buite Stellenbosch. Ek jy en Morgan, toe jy vir my vra of jy ons op die pad kan sit. Ek was nog besig om te dink wat dit beteken, toe bid jy al. Ek luister oopoe hoe jy in nederige woorde met ons God praat. Dat hy ons sal beskerm op die pad, dat hy my nugter sal hou... Jy praat later onophoudelik. Jou oudste suster is dood. Julle was ook vyf. Jy moet Klawer toe gaan vir die begrafnis. Jy is op Victoria-Wes gebore en werk nou op Stellenbosch en verder was jy nog nêrens. Dit is Malmesbury sê ek. Jy was nog nooit daar nie. Dis Moorreesburg sê ek en jy sê jy het al daarvan gehoor. By Piketberg stop ek vir tee. Jy drink koffie en skut die stukkende koekies van die motorsitplek af wat Morgan verfrommel het. Hy sal later vanjaar twee wees sê jy. Hy is jou pleegkind. Ek vra uit. Dis ‘n kind in jou familie se kind. Sy wou hom verkoop toe vat die welsyn hom. Almal in die familie is ingeroep en die familie het jou gevra om hom te vat. Morgan is gestremd. Verstandelik en fisies. Jy klou aan hom en hy aan jou.

Jy vergaap jou aan Piekenierskloofpas en sing saam met elke Juanita du Plessis liedjie op my Ipod. Kyk al die groot trokke sê jy. Kyk die lemoene. Kyk die groot dam. Is hy altyd so leeg? Clanwilliam gaan verby in stilte. Jou suster moet jou kry by Klawer se garage maar sy antwoord nie haar sel nie. Jou airtime is op en ek maak oproepe in die ry. Ons kry niemand tuis nie.

By Klawer kry ons ‘n adres. Iemand het gehoor iemand anders het gesê dis net agter die polisiestasie. Ek ry. Agter die polisiestasie is Klawer se hele plakkerskamp. Stukkende halfklaar strate met vullis en riool. Baie honde, harde musiek, kinders orals. Die derde man vir wie ons aanwysings vra is nugter en klim in om saam te ry. Dis dan 'n hok! fluister jy. By die derde straat links laai ek jou af. ’n Klein sinkplaathuisie vir vier susters en hul gesinne. More is begrafnis. Jy het kos gebring, brood en sap en vrugte. Ja sê jy dit is reg, jou broer sal jou garage toe bring Sondag. Ek ry en los jou en Morgan tussen die chaos. Jou suster sê sy wil ook in die kaap kom werk... tot ’n chauffeer ook, magtig dis lekker sê sy.

Ek ry die sirkelpad uit die plakkerskamp en vat die pad Vredendal toe. Ek wil huil. Oor jy wat ’n pleegkind vat, jy wat niks het nie, wat nog nerens was nie, wat jou ousus verloor het en wat halleluja liedjies in my kar sit en sing omdat jy so dankbaar is dat die Here so vir jou sorg.

Ek dink oor die telkemale die afgelope maande wat ek opstandig was oor my droom nie waarheid word nie en weet summier my ondeurdenkte lewe is jou en duisende se droom.

'n Dag om te onthou

2011-05-17T23:52:00.000-07:00

18 Mei 2011 sal onthou word as miskien die laaste plaaslike verkiesing in sy huidige vorm. Ek het vroeg gaan stem en sommer my stemmery ingewerk in my oggend stappie. Toe ek 07:15 by die stemlokaal kom was daar reeds 'n langerige ry. Duidelik is daar baie meer belangstelling as in die verlede. Ons wyk het sewe verskillende kandidate wat vir die wyk staan, maar net een kandidaat het 'n stalletjie buite die lokaal gehad. Waar was die ander ses? Die IEC in ons lokaal was goed georganiseerd en alle shet glad verloop. 15 minute in en uit. My grondwetlike plig vir die dag is afgehandel...

Nou sit ek voor die TV en kyk hoe die res van die land stem. Vuyo en Leanne van Morning Live gee realiteits televisie 'n nuwe betekenis. Ek kan nou in my eie sitkamer sit en kyk hoe Helen Zille en Jacob Zuma se nuutste vrou stem.

My dag is nog lank nie verby nie. My familie plig na afloop van my grondwetlike plig, le voor. Ek brei vir Babajana 'n trui. Dit is Melindie se pop. Nadat ek gisteraand Melindie (my sussie Elna se jongste van 3 jr oud) se trui afgelewer het, is ek summier ingelig dat Babajana dieselfde trui moet he. Nou gelukkig is Babajana se mates omtrent 5cm by 7cm so dit sal nie te veel van vandag opneem nie.

Mag elkeen van ons 'n goeie ervaring he van ons stemmery vandag. Dit gee my 'n sin van mag en die heerlike ervaring dat jy 'n verantwoordelikheid het en "a sense of achievement" as mens deelgeneem het. In my dorp raak die verkiesing my werk direk. Ons kry die politieke verteenwoordigers wat ons verdien en vir die afgelope tien jaar was dit min of meer chaos. Mag vandag anders wees.

Breakfast in Bloemfontein

2011-03-28T12:54:00.000-07:00

Ses van ons het Vrydag 25 Maart 2011 uit die Kaap gery Bloemfontein toe vir Kallie en Olivia se troue. Isak, Blyda, Jo en ek met my motor en Ulie en Inette met skoonma se wa. Ons is eers half 3 uit Stellenbosch uit en het in Colesberg geslaap. Dankie Blyda vir die muskietmasjientjie! Dit het ons gered.

Ons kosborg was Wimpy en na vele Wimpy's langs die pad moes Isak dringend rennies in die hande kry. Die reis was elke oomblik net so lekker soos die bestemming. Dit was heerlik om saam te kuier, baie te lag, stories te luister en te vertel en beter vriende aan die anderkant uit te kom.

Die tema van die troue was "vintage" en ons het groot gegaan. Die vraag is net waaroor lag Blyda so in die foto van Isak? Jo was mal oor die kussing in die Southern Sun, Isak was mal oor die rennies in die Memosa Mall, Blyda was mal oor nuwe plots uitdink in ons langverhaal in die motor en Hanlie was mal oor almal wat die naweek onvergeetlik gemaak het.

Dankie Kallie en Olivia dat ons julle groot dag kon deel.

Stilbaai branders en goeie vriende!

2011-03-01T08:55:00.000-08:00

Omdat ek Desember nog op krukke was en nie eintlik kon swem by Stilbaai nie, moes ek net teruggaan voordat die somer verby is om in Stilbaai se branders te gaan swem. Daar is nie nog so 'n strand nie. Onvergeetlik. Vyf... nee ses van ons is Vrydag Stilbaai toe. Ek, Jo, Jan, Petrus en Surette en natuurlik Lomarie wat amper 1 jaar oud is.

Ons het als gedoen waaroor ons lank gedroom het... Gerus, geoefen, geswem, yahtzee gespeel, TV gekyk, saam met kitare gesing, nog Yahtzee gespeel, gebraai, gestap, voels gekyk en nog yahtzee gespeel.

Dit was heerlik en net te kort soos altyd, maar mens moet maar altyd ophou terwyl dit nog lekker is. Die weer was briljant. Windstil, warm met die mooiste somersaande. Ons het ook 'n tafeltennis toernooi gehou en niemand kon by Jo kers vashou nie. Hierdie tyd van die jaar is so lekker op Stilbaai. Dit is nie oorvol mense nie, maar met genoeg mense om die vakansie gees te kry. Jan het beide oggende gaan fietsry om te oefen vir die Argus! Die res van ons het verlore slaap ingehaal en Lomarie geniet. Sy is so ongelooflik cute en soet.

Aan almal wat saam was... dankie vir 'n briljante naweek. Dit is so lekker om goeie vriende, goeie kos en 'n goeie vakansieplek bymekaar te bring. Altyd 'n wenresep!

Jo onthou dit so...

"Die yahtzee koningin met haar yahtzees!

Die stilte van Stilbaai in die oggend - wel buite die huis.

Die ongelooflike branders met onophoudelike lekkerte.

Die geluid van 'n vuurtjie buite so tussendeur die ping pong houe.

Saam lag en die vriendelikheid van egte mense wat mekaar wil verstaan."

Johan Visagie

Cederberge oor Nuwejaar 2011

2011-01-04T05:42:00.000-08:00

Annelie van Rooyen se liedjie "soos ou vriende" is die eerste wat by my opkom as ek nou in my warm kantoor sit en terugdink aan die pas afgelope naweek se kuier in die Cederberge. Ek het gaan saam kamp saam met 'n rits gesinne wat al jare lank vriende is en saam vakansie hou in die Cederberge oor Kersfees en Nuwe jaar. En ek was nie teleurgesteld nie!

Dit was heerlik. Ons het gekuier, geswem, geeet, gelag, yatshee gespeel, stories en grappies vertel, hulle het fietsgery (my been is nog te shaky) en verder doen elkeen net wat hy/sy wil. Dit was 'n fees! Jo sou saamgegaan het, maar kry toe somer griep die dag voordat ons moet ry en ek ry alleen. Ek het by Amanda en Tielman en hul kinders en kleinkinders tent opgeslaan. Ons het elke seisoen denkbaar beleef en moes Saterdag bontstaan om die hael en reen uit ons beddegoed en tente te hou. Ek het Sondag met 'n baie swaar hart teruggekom om Maandag te begin werk en wou so graag nog kuier. Maar daar is altyd 'n volgende keer. Aan almal wat dit so 'n onvergeetlike ervaring gemaak het... BAIE DANKIE! Julle doen werklik soos ou vriende doen en julle sit gemaklik aan my lyf...

Sewe sakke sout...

2010-12-26T09:23:00.000-08:00

In ons gesin is vyf susters en 'n Pa en 'n Ma. Ons sewe het sewe jaar terug begin om gereeld vir mekaar briewe te skryf via e-pos. Ons stuur die briewe vir almal en soos jy tyd en lus het skryf jy wat aangaan in jou en jou gesin se lewe en stuur dit aan. Deur die jare het ek telkens die behoefte gehad om die briewe in boekvorm uit te gee, maar het nooit die nodige tyd gehad om dit te verwerk nie. Toe breek ek my been in Oktober 2010 en het al die tyd in die wereld om presies dit te doen. En nou is dit sewe jaar se briewe tussen 7 mense. My ma het die naam uitgedink: Sewe sakke sout...

Die briewe beslaan 298 bladsye en baie foto's van almal en alles. Dit is veral interessant om te lees oor die kinders. Twee nuwe kleinkinders is gebore in die sewe jaar, ons het 'n swaer aan die dood afgestaan en almal het omtrent verhuis, aangebou, van werk verander, geestelik gegroei en ook swaar tye beleef en dit alles word vervat in die briewe.

Mag elkeen van ons in die volgende sewe jaar aanhou om so naby aan mekaar te leef. Ek kan sonder baie dinge klaarkom (selfs sonder 'n been vir 10 weke), maar sonder my familie... Nooit nie!

Blink kant bo!!!

2010-12-08T06:46:00.000-08:00

Vandag (8 Desember 2010) is dit presies 7 weke nadat ek geopereer is op 20 Oktober 2010. Ek was gister terug Dr toe in Stellenbosch om te laat plate neem om te sien of my been aangegroei het en prys die Here! Dit het 100% aangegroei en alles aan die breuk is reg en heel en ek kan begin om sonder die krukke te loop en ook weer motor bestuur. Die enigste probleem was die swelling in die been waarmee die Dr nog glad nie gelukkig was nie. Hy stuur my toe vir 'n sonar en wraggies is daar 'n bloedklont in die waai van my been. Ek word toe dadelik opgeneem in die hospitaal en kry 'n baie pikante wit kous om aan te trek om die swelsel te keer en te voorkom dat verdere bloedklonte vorm. Nou ja, ek was teleurgesteld want ons was oppad Stilbaai toe, maar wat kon ek doen?

Nou is dit 9 Desember 2010 en ek het vanoggend vir die eerste keer stort toe en terug gestap sonder my krukke! Vir die van julle wat weet hoe lief ek vir stap en bergklim is, sal julle besef dat dit vir my baie beteken het. Ek voel sommer vry en lus vir die lewe. Ek drink nou bloedverdunners en het al sedert 5hr vanoggend (dis wanneer hulle jou wakker maak in die hospitaal) alles gelees wat ek kan kry op die internet oor die situasie. Ek sal vir die volgende ses maande op meer veilige plekke moet fietsry en moet sorg dat ek nie stamp of seerkry nie.

Wat ek eintlik hier wil tik is wat ek die afgelope sewe weke geleer het.

1. Daar is altyd iets goeds in enige slegte ding wat met jou gebeur. Saam met die feit dat ek my been gebreek het, het ek soveel goeie goed ontdek. Ek het nuwe vriende gemaak, waarvan Budru Senkuba van Uganda een is.

2. Ek het die geleentheid gehad om lank by my pa en ma te woon soos toe ek 'n kind was en dit was heerlik en 'n genadetyd. Ek het weer besef mens kan nie sonder vriende en familie lewe nie. Vriende, familie en 'n goeie mediesefonds! Onontbeerlik!

3. Ek het reeds vroeg in die sewe weke besef daar is baie min mense wat op my vlak werk wat drie maande "sabaticle" in hul skoot kry en ek het elke oomblik daarvan waardeer en goed gebruik.

4. My vertroue in God is soveel versterk omdat ek altyd geweet het dit is in Sy aard om getrou te wees. Hy kan nie anders nie, maar om dit elke dag aan jou bas te voel, is geloofsversterkend. Hy is in beheer. Hy weet wat Hy doen. Hy is God. Laat Hom doen soos Hy die beste weet.

5. Ek het altyd geweet ek het deur die genade, 'n positiewe ingesteldheid oor die lewe, maar as mens getoets word deur omstandighede dan kan mens dit oefen. Ek stem saam met Abraham Lincoln: "Your own resolution to succeed is more important than any other one thing." Ek het weer geleer 'n mens het 'n keuse. Geen omstandighede is in ditself goed of sleg nie. Jy besluit of jy dit gaan sien en beleef as goed of sleg. Ek sit bv nou in Medi Kliniek in Stellenbosch. Ons kry fantastiese kos. Beter as wat ek by my huis vir my sou maak, maar die persoon langs my kla steun en been. Dieselfde kos, verskillende ingesteldhede!

Ek weet nie wat die toekoms inhou nie. Maar vandag is goed. Gister was goed en more sal goed wees ongeag wat dit inhou, omdat ek die lesse hierbo geleer het en in God se hand veilig is.

Operasie gedoen!

2010-10-25T09:27:00.000-07:00

Na my val in Uganda het ek teruggevlieg op Sondag 17 Oktober 2010 en het om 15:10 geland in Kaapstad. My ouers het my op die lughawe gekry. Ek was in 'n rolstoel met baie pynpille agter die blad, maar erg dankbaar om op SAse bodem te wees.

Ons is dadelik Stellenbosch Medi-Kliniek toe en het Dr Potgieter gesien wat aan diens was by ongevalle. Hy is baie goed en plesierig en het my opgebeur. Die vrou wat die x-strale moes neem moes uit Kraaifontein kom en na ses plate is ons ingelig dat niks gebreek is nie en ons kon huistoegaan. Net om die volgende oggend 'n sms te kry om dadelik in te kom hospitaal toe want die laaste plaat het 'n fraktuur gewys op die punt van die tibia. Ons is dadelik hospitaal toe en ek is opgeneem. Die swelsel op my voet was te veel en die dokter kon nie dadelik opereer nie. Dr Dillon sou die operasie doen. 'n CT scan en sonar later om seker te maak daar is nie 'n bloedklont na die vlieg nie, is ek twee dae later geopereer. Twee ure onder die mes en gelukkig onder narkose het Dr Dillon 'n baie suksesvolle operasie uitgevoer en 'n titanium plaat en ses skroewe in my knie gesit.

Die hospitaalverblyf was heel aangenaam. Die personeel is briljant en ek het baie vriende, familie en kollegas wat kom inloer het. Daarvoor is ek baie dankbaar. Vyf dae later is ek ontslaan en oppad na my ouers in Wellington om aan te sterk. Ek is afgeboek tot 5 Jan 2011! Dit is drie maande! Ek ervaar hierdie is 'n nuwe hoofstuk en geniet dit nog. Ek probeer rustig wees en brei, lees, kyk tv en kuier met my ouers.

Ek het 'n lys gemaak van goed waaroor ek intens dankbaar is. Onder andere dat ek baie goeie plaasvervangers by die werk het wat kan instaan en aangaan. Dit help baie. Hierdie is 'n ander hoofstuk in my lewe. Dis amper soos 'n rapid: Mens sal nie weet hoe groot dit is totdat mens daardeur is nie, maar al wat jy kan doen is oorgee, vertrou en glo. Dis wat ek nou doen. Ek "surrender", ek glo en ek vertrou!

Geniet die rapids in julle lewens! Ons elkeen het dit. Hoe ons daardeur kom bepaal ons toekoms.

Die magtige Nylrivier

2010-10-17T02:17:00.000-07:00

Goed gebeur nie altyd soos mens hoop dit moet nie. Dit is 'n goeie les om vinnig in 'n mens se lewe te leer. Dit was eers by die tiende stroomversnelling ("rapid" genoem van hier af aan) dat die ongeluk gebeur het...

Ek is saam met 90 ander vreemdelinge ingeboek vir 'n dag van plesier en pret en baie opwinding op die Nylrivier by Jinja in Uganda. Ek was nou in Uganda en in Jinja wat die hoofstad van die wereld is vir "rafting" en kon nie regtig die kans laat verbygaan om die dag op die rivier te geniet nie. Daar is heelwat mense wat dieselfde idee gehad het en ons het 13 rafts volgemaak met 7 mense in elke raft plus 'n gids wat die agtste sitplek vul. Ek gaan saam met Nile River Enperience en hulle is baie goed georganiseerd. Die eienaar daarvan is 'n SAner, Deon, wat dit al vir 15 jaar doen. Op Jan se aanbeveling het ek geboek vir die Graad 3 uitstappie, maar hulle doen vandag net die graad 5 en 6 uitstappie. Teen my beter wete in gaan ek voort daarmee. As ek maar geweet het, sou ek na my vlakke van spanning geluister het en eerder gaan quadbike ry het langs die nyl. Dit was die ander ding op my to-do-list.

Ons is daar weg in trokke en het 'n volledige "briefing" gekry oor wat jy verkieslik moet aanhe en wat jy glad nie mag aanhe nie. Skoene, ringe, kameras en enigiets wat kan val of losraak word by die huis gelos. Die enigste ding wat jy in 'n waterdigte sak vir die guide gee is sonblok en baie daarvan. Vandag is eintlik koel op die Nyl, maar die wolke verklap nie die intensiteit van die ewenaarson nie. Ons deel op in groepies van 7. In ons groep is 'n Australier, twee van Engeland, drie van Amerika en ek van SA. Ons gids is van Uganda, Joman. Hy is baie ervare en vaar al die nyl se moeilikste stroomversnellings vir meer as ses jaar. Hy vat daagliks groepe. Nou vir die wat nie weet nie, stroomversnellings reg oor die wereld word ingedeel in graad 1 - 6 versnellings. Een is maklik en 6 is BAIE moeilik. Ons moet vandag twaalf rapids doen en een daarvan is 'n ses, drie is vywe en die res is dries en viers. Die Nyl is rof en die water vloei vinnig. Daar is min tyd vir opleiding vir ons sewe, maar Joman doen goed en vertel ons vinnig hoe om te roei en te reageer op bevele soos hold on, get down, up and paddle, forward right backwards left. Ons oefen selfs 'n paar flippe, want dit is angswekkend om onder die boot vasgedruk te word en mens moet weet hoe om uit te kom en jouself aan die tou op te hys en weer in die boot te kom. Ons is reg.

Ons gaan deur rapids 1 - 6 sonder enige probleme. Dit is groot en regtig scary en soos ek nou hier sit sal ek dit verseker nooit weer in my lewe waag nie. Ek het voor die tyd vir Jo gesms en erken dat ek regtig naar is van vrees vir die dag, maar steeds deurgedruk. Hoekom wonder ek nou nog!

Middagete gebeur op die rivier en hulle roei 'n restaurant boot nader wat 'n halwe pynappel vir elkeen vernuftig opkap en uitdeel. Dis heerlik. Ons kry ook water en glukose beskuitjies. Ons werk aan ons "tan" en geniet mekaar se geselskap. Joman is regtig 'n goeie gids. Ek sit agter langs hom en kan sien hoe hy die boot (14 voet rafter) manipuleer in elke rapid sodat ons nie flip nie. En ons is omtrent die enigste boot wat nooit geflip het nie. Joman is trots op ons en probeer meer waaghalsiger goed.

Na ete is daar net 4 rapids oor. No 9 is rof, maar gaan goed en toe is dit ons in tien! Joman het nou so baie geloof in ons roeivermoe dat hy besluit om die graad 6 rapid se waterval met ons aan te durf. As ek van sy plannetjie geweet het sou ek hom probeer uitpraat het, want ons was reeds moeg en ons konsentrasie min, maar daar was nie tyd vir dink nie. Ons het gedink ons gaan dieselfde roete afgaan as al die bote voor ons en toe verander die instruksie en ons roei na die gevaarlikste kant van die rapid en gaan oor 'n 5 - 6 meter waterval. Reguit vertikaal! Ek sit agter langs Joman en besef net ons is nie gereed hiervoor nie. Toe ons die watervlak onder tref val ek op my knie en enkel en val dit heel skeef. Onmiddellik krul ek van die pyn en kan nie regop kom nie, maar Joman bulder dat ons moet "up and forward" want ons moet nog twee branders in die rapid doen. Daar is nie tyd vir bestekopname maak nie en ek roei. Toe ons tot bedaring kom bewe ek soos 'n riet van die skok en besef my knie is af of net baie erg verstuit. Ek stel ondersoek in en sien nie 'n fraktuur of bloed nie. Gelukkig nie. Joman hoor my gekerm en is erg bekommerd, maar probeer my motiveer om net uit te hou en aan te hou. Ons is twee rapids ver van die einde af. Daar is 'n hospitaal boot op die rivier saam met ons en vele klein kayaks met ervare roeiers om die stukke op te tel na elke groot rapid. Maar die probleem is dat die hospitaal ook oor al die rapids moet gaan. Ek bly dus in ons boot tot by die einde, maar elke sekonde voel soos ure. Ek lag nou glad nie meer nie en die res van my groep is bekommerd. Ons was 'n heerlike groep met baie grappies. Baie van hulle is studente wat in Uganda by die Universiteit studeer.

Toe ek uit die boot moet klim besef ek hier is moeilikheid. Ek kan glad nie op my knie trap nie en huil sommer van frustrasie en baie pyn. Twee gidse help my die bult op na die voertuig en ons vertrek kamp toe. Daar het hulle 'n heerlike braai voorberei vir almal wat reeds gereed is. Ek kan nie eet nie. Ek wil net pynpille drink en wegkom van die rivier af. 'n Drywer vat my terug Jinja toe waar ek vir Badru kry by die Sunset Hotel. Ek sal in my lewe nooit genoeg vir Badru Senkuba kan bedank vir wat hy in die volgende 6 ure vir my beteken het nie. 'n Ugandees wat ek vir minder as 24 uur geken het. Ons ry terug Kampala toe en hy bel 'n vriend van hom wat 'n dokter is en die help my om Voltarens 100 mg pille by die noodapteek te kry. Dis reeds 22:00 toe ons in Kampala aankom en al die ander apteke is toe. Badru en 'n joernalis vriend van hom, Egris, vat my na my hotel toe en help my om na my kamer te sukkel. Hulle dra my letterlik, want die hotel het nie kamers op grondvloer nie en glad nie 'n hysbak nie. Ek het in die hele week geen hysbakke in Kampala gesien nie. Ek groet vir Badru en nooi hom SA toe. Hy het letterlik uit die hemel geval die afgelope twee dae en my so goed behandel, dit is net van die Here af.

Ek klim na twaalf in die bed. Bad is onmoontlik en gelukkig het ek wet wipes. Ek moet drie uur begin regmaak om my taxi 4 uur te kry lughawe toe. Ek wil my hare was en weet nog nie hoe ek dit gaan regkry nie, maar 'n boer maak 'n plan en ek skuifel agter 'n stoel in die kamer tot by die badkamer en kniel op my gesonde knie en was my hare en myself oor die bad. Teen 4 uur kom twee porters en help my teen die trappe uit ontvangs toe. Henry is die taxi man en hy is ook net die goedheid vanself. Op die lughawe gaan soek hy 'n rolstoel en is ek oppad na die vliegtuig.

Soos ek hier sit en tik op Johannesburg Internasionaal weet ek nou daar is 'n lewe agter die normale skerms van die lughawe wat ek nog nooit voorheen gesien het nie. Ek sit nou in SAL se kamer vir kliente met spesiale behoeftes. Meestal regtig ou mense wat in rolstoele vervoer word en 'n gestremde man. Ons word op die hande gedra. Hier is 'n hele afdeling wat net na ons omsien. Ek het die laaste halfuur van die vlug vanaf Entebbe na Johannesburg in Besigheidsklas gesit, want ek was badkamer toe en die hoof lugwaardin kon dit nie oor haar hart kry om te sien hoe ek sukkel om te beweeg nie. Plaas dat ek vroeer haar aandag getrek het! :-)
Ek word by 'n ander spesiale uitgang by die vliegtuig uitgevat en laat sak in 'n karretjie. Daar kry 'n uniformdraer my en laai my in 'n rolstoel en doen van daar af alles, van my bagasie kry, my deur customs sit, my bring tot by binnelandse vertrekke en oppad nog vir my 'n bottel water ook koop.

Ek kan net se dat ek dankbaar is en beindruk is met elkeen wat in die laaste 18 uur my pad gekruis het. Dankie, dankie, dankie. Mag julle baie geseend wees.

Nou is ek oppad huistoe.

Kampala en Jinja 15 Oktober 2010

2010-10-15T22:33:00.000-07:00

Ons slaap weer in die International 2000 Hotel in Kampala. Ek is weer in kamer 301 reg bo die swembad en restaurant. Na 'n lekker ontbyt kry Sarah ons vir 'n terugvoersessie. Sy is hoog op in ACTogether in Uganda. Sy wil als weet van ons ervarings in Mbale en Jinja. Hierna vertrek ons met die hotel se voertuig na die Ministerie van Land, Urban and Rural Development om die Commissioner van Urban Development te ontmoet. Sy naam is Samuel. Hy en 8 van sy amptenare staan ons te woord. Dit is baie interessant. Ons maak ook 'n aanbieding. Hierna vertrek die groep om Raadslede te gaan ontmoet en om 'n raadsvergadering by te woon in Kampala se stadsraad. Ek vang egter 'n tac\xi terug hotel toe want Samuel (ons drywer) het belowe hy laai my 14:00 op. Ek kry solank middagete by die hotel. Nou 14:00 het gekom en gegaan en drie uur het gekom en gegaan en geen Samuel het te voorskyn gekom nie. Toe moet ek Medie ('n bestuurder by ACTogether) se hulp inroep en hy maak 'n paar oproepe en kry 'n vriend se vriend se kleinneef se studie-kollega om my Jinja toe te vat. Medie se dis soos sy broer, hulle kom jare saam en ek kan hom vertrou. Die knaap se naam is Budru en hy is 25 jaar oud, klaar geswot as 'n maatskaplike werker en tans werkloos, maar besit sy eie besigheid wat maatskaplike projekte doen vir die vulnerable groepe. Baie oulike ou. Hy vat my met sy Toyota Carolla na die enigste shopping mall in Kampala en daar is wraggies 'n SPUR, 'n Woolworths, 'n Game en 'n Shoprite. Ek voe sommer tuis. By Barclays wil hulle my nie help nie en ek moet 900 000 shilling trek by die ATM en dit ruil vir dollars want ek moet more die river rafting in Jinja in dollars betaal. Ons vang die bank net voordat dit toemaak. Vandaar is ons oppad Jinja toe.

Die pad is sleg soos wat ons nou al gesien het, maar Budru ry veel versigtiger as Samuel. Hy is 'n goeie toergids en verduidelik so ver soos wat ons ry. In Jinja vat hy my na die oorsprong van die Nyl en ons doen 'n sunset cruise op Lake Victoria. Dit is PRAGTIG! Daar is heelwat inheemse stalletjies en dit is net ongelooflik om te sien hoe sterk hierdie land se informale sektor is. Elkeen maak en verkoop iets. Ek koop oorbelle gemaak van piesangblare, krale van boontjies en 'n string klare van papier. Julle moet dit sien om te glo. Ook baie houtwerk. Ek koop 'n krokodil en 'n bootjie met twee roeiers in. Ek sal dit in my kantoor sit.

Ek nooi vir Budru vir ete by die hotel en hy is so beindruk hy bel 'n rits van sy vriende en ek moet met elkeen praat en my storie vertel. Almal was al in SA of het 'n droom om soontoe te kom. Ek nooi wild en wakker mense. Ons eet voorgereg en hoofgereg (regtig lekker) vir die finominale totale bedrag van R90 vir alles saam. Ons rand is lekker sterk hier in Uganda. Ek slaap weer in die Sunset Hotel en Jinja en kry weer presies dieselfde kamer (62). Dit kos 72000 shillings. Dit is R216 en sluit ontbyt in.

Nou is dit 16 Oktober 2010, en ek sit en wag dat die river rafting company my kom haal. Ek is erg opgewonde... Natuurlik is dit gevaarlik ook, so as ek dit miskien nie maak nie, weet dat ek dit baie geniet het! Dankie Teuns vir die aanbeveling.

Mag elkeen van julle wat hierdie lees die geleentheid kry om buite julle normale grense te beweeg. Dit is regtig die moeite werd. Ek het al so baie dinge hierdie afgelope week geleer oor myself en oor ander en sommer oor die wereld in die algemeen. Die ugandese is rustige, vriendelike, baie geduldige mense wat baie opgewonde is oor die lewe. Hulle gun mekaar die son wat op elkeen skyn en lag maklik en lekker. Hulle jaag nerens heen nie en is heel gemaklik om jou te laat wag. "You are most welcome" is die frase wat ek die meeste gehoor het.

Jinja en Mbale: 12 - 14 Oktober 2010

2010-10-14T21:58:00.000-07:00

Van Kampala af is ons Dinsdag 12 Oktober 2010 na Jinja. Dit is die tweede grootste stedelike gebied in Uganda, maar dit het nog nie stadstatus nie. Hulle werk daaraan. Niemand is seker oor die getalle nie, maar volgens hulle struktuurplan by die Munisipaliteit van Jinja is daar 71 000 mense wat hier bly (slaap) maar meer as 100 000 mense kom in bedags na die gebied om daar te werk (lees: verkeersnagmerrie!). Ons bly in die Sunset International Hotel en dis heerlik. Die paaie in Jinja is regtig verskriklik sleg. Daar is meer "potholes" as pad en ons vorder baie stadig. Dit is hoekom die meeste mense in Uganda van skoetervervoer gebruik maak. Hulle noem dit bhoda bhodas en dit is klein motorfietsies wat tot drie passasiers agterop vervoer. Vrouens moet "side saddle" ry. Hulle kan maklik die gate misry en ry net waar hulle wil.

Ons besoek heel eerste 'n klein gemeenskap waar die Federation sterk in plek is met hulle "saving scheme". Die opheffing in Uganda word hoofsaaklik gedryf deur die gemeenskap self en alles begin by die Federation wat die mense help om elke dag geld te spaar. Hulle hou baie goed boek van wat elkeen gespaar het en jy kan jou geld of 'n lening by die skema terugvat onder sekere reels wat goed toegepas word. Dit word alles gebruik vir opheffing hetsy 'n huis, 'n besigheid of dergelike dinge. Hulle gesindheid rondom opheffing is fantasties en presies wat ons in SA so sukkel om reg te kry. Hulle begin elke vergadering en elke spreker se inset met Ekwegatta - gamanyi! Die spreker se Ekwegatta en dan se al die mense in die vergadering: Gamanyi. Dit beteken: Ons eenheid is ons sterkte. Dan se hulle: Savings is power. Information is power. We are the problem, but we are the solution! So inspireer hulle mekaar en hou momentum. Elke savings scheme het net vrywilligers wat al die werk doen en bestaan uit verskillende komitees wat die boeke oudit, die geld insamel, die dissipline handhaaf, die vergaderings hou (daagliks!). Op foto twee hierbo is ons by Buma, 'n slum net buite Jinja. Ons besoek ook 'n tweede slum, Masese 3, wat by die Victoria Meer gelee is. Hier by duisende mense wat 'n bestaan uit visvang maak. Hulle het ook verskeie saving schemes. Ons is deur die plaaslike leiers ontvang en rondgewys.

Die volgende oggend het ons die Munisipaliteit van Jinja gaan besoek en met die Stadsklerk, Hoof Gemeenskapsdienste en Stadsbeplanner vergader. Dit was baie interessant om hulle begrotingsiklus te verstaan en te sien hoe hulle publieke deelname doen. Stadsbeplanning is steeds feitlik in sy kinderskoene as gevolg van die oorlog. Die dorpe in die suide het baie van die land se kapasiteit moes verskaf en duisende mense het suid gevlug toe die oorlog in die noorde uitbreek. Die oorlog is eers drie jaar terug verby en hulle sukkel steeds om die effek daarvan op die suide uit te klaar. Foto 1 hierbo wys ons vergadering in die stadsklerk se kantoor. Interessant is die rol wat hul burgemeester speel. Die hele gang het vol mense gestaan wat die BM kom sien.

Toe is ons na 'n bouperseel waar die slum grond gekry het vanaf die Mun en nou besig is om die eerste van 280 huise op te sit. Hulel bou drie verdieping skakelhuise vir ses families. Daar is tans geld vir 24 huise wat hulle binne een jaar wil klaarbou. Hier is almal rustig met die stadige tempo.

Vandaar is ons na Mbale nog 138 km noord van Jinja. Die 138 km neem meer as 4 ure om te ry op hierdie paaie. Dis 'n baie meer landelike area. Hier besoek ons die Munisipaliteit en kry 'n tydjie met die Burgemeester. Sy is egter haastig want daar is 'n bedrogondersoek aan die gang en sy moet gaan verduidelik aan die Nasionale Regering hoekom sekere van die slum dwellers nie die uitbetaling gekry het wat die Nasionale Regering in grants gegee het nie. Die strate in Mbale lyk nog slegter as Jinja s'n.

Ons spandeer die grootste deel van die dag om terug te ry Kampala toe. Ons stop op Jinja by die River Nile Resort en dit is pragtig. Die Nyl ontspring by Jinja en vloei van hier af Egipte en Meditereense See toe. Hier noem hulle dit die wit nyl. Dis op hom waar ek Saterdag gaan River Rafting doen. Ons sien ook die plek waar hulle bungi jumping doen, maar dit lyk uiters shaky. Dit sal ek maar eers los.

Nou is ons terug in Kampala. Ek het soveel goed geleer van hierdie mense. Die gesindheid van die armstes word uitgebeeld in die T-hemde wat die federasie dra: We are homeless, not hopeless. Hulle het 'n stem, want hulle is energiek, besig met die regte goed, spaar elke moontlik sent wat hulle maak uit huis besighede en werk vir 'n toekoms. Feitlik niemand is werkloos nie, want die federasie help elkeen heel eerste om 'n klein besigheid te begin. Katana wat ons vergesel op ons toer, is bv 'n ma en bly in 'n slum, maar sy het 'n tweedehandse klerebesigheid wat sy begin het. Sy doen goed genoeg om elke dag te spaar deur die skema. Die afwesigheid van alkohol en dwelms is hier opmerklik! Selfs die armstes van die armstes het visie vir die toekoms. Hulle sit nie terug en verwag en kritiseer nie, hulle laat dinge gebeur.

Ons ontmoet vanoggend die leierskap van die Federation en ook die Nasionale Regering (Minister). Vanmiddag twee urr vertrek ek terug Jinja toe om vanaand daar te slaap en more die Nyl aan te durf op 'n rafter. Ek sien baie uit daarna. Dan kom ek terug Kampala toe en vlieg ek Sondagoggend terug SA toe.

Groete is SA!

Uganda Exchange Programme 11 - 17 October 2010

2010-10-11T23:05:00.000-07:00

Ek het die ongelooflike voorreg om deel te wees van 'n uitruilprogram tussen SA en Uganda asook ander Afrika lande. Hier is mense van Kenya, Ghana, Uganda en ons.

Ons het gister ingevlieg na Entebbe waar die internasionale lughawe van Uganda is. Dit is 40 km buite Kampala (hoofstad van Uganda). Ons bly in die International 2000 Hotel in Kampala. Heel lekker. Die rit per taxi vanaf Entebbe het 90 minute gevat in baie druk verkeer en interessante padgebruikers. My eerste indrukke van Uganda is baie positief. Die mense is uitermatig vriendelik met die mooiste glimlagte permanent op hulle gesigte. Al wat jy die heeltyd hoor is lekker lag en "Welcome to Uganda".

Langs die pad besef ons 'n paar goed. 1. Hier is geen rommelstrooiery nie. Dis ongelooflik vir 'n stad met 1 miljoen inwoners. Nerens sien jy papiere of sakke le nie. Natuurlik verkoop hulle nie hul goed in plastieksakke nie, maar nogtans. Dis ooglopend skoon. 2. Hier is geen verkeersligte of enige vorm van verkeersregulering nie, maar die verkeer vloei vry. Elkeen ry net soos hy wil. Die meeste is groot 4x4's, taxi's (mini busse) en boda boda's (klein skoetertjies soos in Nepal) En dan is daar duisende stappende mense. Hier is nie sypaadjies nie en die mense stap in die pad, maar die bestuurders is geduldig en dit lyk nie of daar baie ongelukke is nie. Samual is ons drywer en lag net vir al die geluide wat ons maak elke keer as iemand skerp voor ons inry. Hy is nie bekommerd nie. Duidelik gewoond daaraan.

Vanoggend begin ons konferensie. Die organisasie wat ons genooi het is ACT Together en hier is ook verteenwoordigers van Urban Poor Federation and Slums Developement Institute. Ons gaan almal koppe bymekaar sit vir Urban Renewal.
3. Die plaaslike besighede is indrukwekkend. Vir die hele 40 km vanaf Entebbe tot by die hotel in Kampala, was daar plaaslike besighede langs die pad wat enigiets verkoop van kos, klere, selfoontyd, petrol, grondboontjies, elektriese toebehore en wat nog alles. Ons is half nege in die aand by hulle verby (plaaslike tyd) en hulle was in volle swang. Samuel se hulle is 24 uur per dag oop. Lyk of elkeen iets verkoop en 'n lewe maak. Die energie in die stad is opmerklik.

Ons aandete was ook interessant. Hulle braai piesang en sit 'n grondboontjiesous oor. Ek het dit probeer, maar nie ver gekom nie. Dis regtig nie lekker nie. Daar was groente en vis ook. Dit was lekker.

Nou ja, laat ek gaan werk! Daar is baie om te sien en te beleef. Ek skryf later weer.

Lekker dag vir almal in SA. Waardeer die voorregte wat ons daar het!

Fietsry in Nieuwoudtville 1 - 3 Oktober 2010

2010-10-07T05:31:00.000-07:00

'n Groep van 23 van ons het opgetree as proefkonyne vir mense in Nieuwoudtville wat graag 'n fietsry roete daar wil begin. So gese so gedaan! Amanda de Villiers het alles gereel en ons is Nieuwoudtville toe op Donderdag 1 Oktober 2010 om die Vrydag en Saterdag fiets te ry. Ons het gebly in die rooidak gastehuis in Voortrekkerstraat in Nieuwoudtville. Dis ook die enigste straat in die dorp waar die pragtige kerk en die enigste winkeltjies is. Ons aandete was 'n verrassing as mens in ag neem dat die hele naweek met drie nagte se slaap en twee volledige etes per dag ons R690 per persoon gekos het. Hierdie mense ken van gasvryheid!

Die volgende oggend vertrek ons half agt met die slag van Tielman se swaer se sweep! Hy kan 'n sweep swaai en ons is weg. Hulle besluit sommer daar en dan om dit die sweepslagroete te noem. Ons beplan om tussen 70 - 75 km te ry, maar dit word 92 km op die ou end. Die pad is lekker maar uitdagend. Die skerp afdraend na die knersvlakte is heerlik en gee vlerke aan diegene wat hou van tegnies ry. Ek geniet afdraends omdat die krag van Newton se aantrekkingskrag wat die aarde op my het groter is as wat dit op die normale fietsryer is. Dit beteken spoed teen 'n afdraend wat skrik vir niks. Ek is grieperig en probeer kalm ry, maar besluit na die Vrydag dat dit onverantwoordelik sal wees om Saterdag ook te ry. Ek gaan kuier toe eerder by Boetie en Magdaleen op Vredendal en geniet hul eerste plaasmark saam met hulle. Daarna skiet Boetie ons vir ete by die Keldery en dit is heerlik! Ek ry half vier terug om weer by die groep aan te sluit en ons kyk die rugby in Van Zyls Restaurant op Nieuwoudtville. Die WP verloor teen die Bulle tot almal se ontsteltenis. Saterdagaand kuier ons heerlik om potjiekos en ry Sondag terug. Cornelie ry saam met my. Michiel is oorsee vir werk.

Ons sal hierdie definitief 'n jaarlikse instelling maak.

'n Fees van familie 24 - 26 September 2010

2010-10-07T05:17:00.000-07:00

Hulle se 'n mens kan nie jou familie kies nie. Wel, as ek kon, sou ek hulle maar weer kies, of ten minste die meeste van hulle. Die Lindebond (waarvan ek 'n permanente lewenslid is) het lankal die begeerte gehad om op Leeukraal naby Riviersonderend (Lindeshof) 'n grafsteen te sit ter ere aan die stamvader Hans Jurgen Linde(r) wat in 1753 na SA toe gekom het vanaf Duitsland. Hy het christenskap in ons familie ingebring. Hy het op Ganzekraal daarnaby geboer en was deel van die Kaapse seinstelsel deurdat hy die kanon afgevuur het op Kleinberg as die boere in die distrik die Kaap moes kom verdedig teen bose invalle van die Engelse en andere.

Ek het lanklaas 'n naweek so geniet. Ek het so baie familie ontmoet wat ek glad nie geken het nie en kon heerlik met elkeen kuier. My Pa het alles gereel en getrou aan sy styl was alles perfek georganiseer. Daar was ongeveer 60 familielede by die graf die Vrydagoggend (erfenisdag) en dit was 'n besonderse geleentheid.

Die Saterdag het ons die kanon gaan afvuur waarmee ons voorvader geskiet het. Na 200 jaar is die kanon gerestoureer en teruggesit op Kleinberg by Riviersonderend waar dit vermoedelik gestaan het. Ons het drie skote afgevuur en dit was indrukwekkend. Ons het maar 350 gram plofstof gebruik waar hulle 250 jaar terug meer as drie kilogram gebruik het. Dit was steeds baie hard met 'n bolling rook! Dit was veral lekker om die ervaringsgoed te doen saam met die familie. Dit maak geskiedenis lewendig en 'n besoek aan die Swellendam Museum baie opwindend.

Ek is trots om 'n Linde te wees!

Strategiese Werksessie: Aquila Safari's 19 en 20 Augustus 2010

2010-08-19T06:39:00.000-07:00

'n Historiese oomblik in my loopbaan by Stellenbosch Munisipaliteit. Ek is weer trots om hier te werk! Ons het 'n strategiese sessie met die topbestuur van die Munisipaliteit. Alle politieke partye is teenwoordig en lewer uitstekende insette om die volgende 20 jaar te beplan. Ons het 'n goeie sessie agter die rug vandag. Elke direkteur het 'n aanbieding gemaak oor wat sien ons as die grootste uitdagings tans en wat is ons prioriteite vir die kort, medium en langtermyn. Die raadslede is goed ingelig en lewer goeie bydraes. Ons het ook die makro bespreek en goedgekeur.

Ons is in die konferensiefasiliteit by Aquila Safari naby Touwsrivier. Ons het nog nie kans gehad om die plek te bekyk nie, maar wat ons al gesien het, is pragtig. Olifante en elande het voor die restaurant gewei toe ons middagete geniet het. Hier is baie voels ook.

Ek geniet my werk en sien uit om die nuwe uitdagings te "tackle". Dis 'n plek waar ek lanklaas in my werk was!

'n Welverdiende wegbreek op 'n wildsplaas

2010-08-15T10:15:00.000-07:00

Ek het reeds vroeg in die jaar besluit dat ek hierdie jaar met Vrouedag myself sal bederf en iewers sal gaan vakansie hou saam met van my "favourite" mense. En so was dit ook. Ek en een van my beste pelle, Jo, het die Vrydag en Dinsdag aan weerskante van die langnaweek afgevat en reeds Vrydagoggend vroeg opgevlieg Gauteng toe. Ons het die kans gebruik om met die Gautrain te ry vanaf Oliver Tambo na Sandton en vandaar na Malbaro stasie waar my swaer, Andries, ons gekry het. Ons is na hul huis in Pretoria Noord en het net gewag dat die kinders uit die skool uit kom en toe is ons weg Mphumalanga toe. 'n Vriendin van my, Shelley, en haar man, Lambert, het 'n plaas 35 km noord van Lydenberg. Dit is 'n luiperd navorsingsarea genaamd Rodewalshoek en ons was so geseend om die plek vir die naweek te he. (Dankie Shelley en Lambert!)

Vrydagaand met ons aankoms was daar drie buitelanders. Een van Kanada en twee van Brittanje. Die een van Kanada het ons ore van ons koppe afgepraat die Vrydagaand om die vuur en ons was half gelukkig toe hulle die Saterdagoggend vertrek en ons die hele plaas vir onsself kon he. Ons en Lukas, die Pedi-man wat op die plaas bly. Hy was so gaaf en behulpsaam dat ons kuier onvergeetlik geword het. Ons het voels gekyk (ek sien twee soorte loeries wat ek nog nooit gesien het nie), lang ente gestap, kaart gespeel, vuur gemaak, gebraai, heerlik gekuier, baie geslaap en veral die stort onder die sterre geniet.

Ek het net weer besef dat daar geen plaasvervanger is vir goeie familie en goeie vriende nie. Ek is geseend met beide. Ons het so lekker gekuier dat dit met seer harte was wat ons die pad terug aangedurf het. Daar was 'n ongeluk op die N4 en ons het omtrent 'n uur langer gery as wat ons moes. Die Dinsdag het ek en Jo teruggevlieg en ons naweek afgesluit met heerlike sushi in die Strand.

'n Wegbreek wat ek baie lank sal onthou...

Vredendal, Kgalagadi en Witsand (Noord Kaap) 24 Julie 2010 - 1 Aug 2010

2010-08-05T10:28:00.000-07:00

'n Welverdiende vakansie het begin in Vredendal op Boetie en Magdalene se plaas op Saterdag 24 Julie 2010. Ek en my ousus, Corne, was oppad Kgalagadi toe saam met Kalla en Lean en die kinders, maar is eers Vredendal toe. Pieter en Ina Badenhorst was ook daar want Pieter het die Daniel konferensie kom aanbied namens Moreletta Park NG Gemeente in Pretoria. Die Sondag is ons saam kerk toe na die afsluitingsdiens toe. Omtrent 180 manne het die Daniel konferensie bygewoon en dit was 'n heerlike belewenis om hulle te hoor sing tot eer van die Here. Na kerk ry ons Strandfontein toe want 'n jeug vriendin van Corne is in 1989 oorlede in 'n ongeluk op Strandfontein se strand en Corne was nog nooit daar nie. En daar kry ons wraggies 'n gedenksteen in die rotswand langs die strand ter ere aan Maleni Smit wat op 21 Oktober 1989 daar gesterf het. Voorwaar 'n voltooide sirkel vir Corne.

Ons vertrek die Maandag en slaap die aand by Kalla en Lean op die Smitte se familieplaas. Dis 'n heerlike dag. Ons besoek die waterval by Nieuwoudtville en eet ontbyt op Calvinia. Ek en Lean ry fiets op die plaas. Die volgende oggend ry ons eers Augrabiese waterval toe en daarna na Kgalagadi. Ons spandeer drie wonderlike dae in Kgalagadi en sien pragtige voels en vyf leeus en vyf jagluiperds.

Witsand was net so 'n verrassing! 'n Heerlike natuurreservaat in die Noord-Kaap tussen Groblershoop en Postmansburg. Ons rus heerlik, ry fiets, kyk voels, braai en kuier 'n hond uit 'n bos uit. Dis altyd lekker om te rus sonder selfoon ontvangs en met goeie geselskap. Baie dankie Corne en Kalla en Lean en die seuntjies. Dit was heerlik!

Trip down memory lane: Wellington 17 Julie 2010

2010-07-18T12:31:00.000-07:00

'n Vriendin van my, Nadia von Wielligh, het my genooi om die Rapportryers op Wellington se damesoggend saam met haar by te woon. Dit is gehou op 'n pragtige nuwe venue buite Wellington aan die voet van Groenberg. Die verrassing van die oggend was dat Burger wat Supersterre gewen het hierdie jaar opgetree het. Saam met hom sy mede supersterre finalis, Deon. Oppad soontoe het ons nog 'n vriendin van Nadia opgelaai naby die Ooskerk en agter straatjies gery. Ek het 'n groot de ja vu beleef en was terug in st 5. Ons het verby Suzanne Roux se huis gery. Hoeveel middae het ons nie daar gekuier nie? Ons was 5 of 6 vriendinne wat saam in st 5 was. Dit was 1983 en Saterdagoggend het ek alles weer helder beleef... Ons het vele middae by Suzaan hulle musiek geluister. Green Door van Shakin Stevens. Ons het dit oor en oor geluister en dance moves uitgewerk. Ure aanmekaar. Ek kan nie eers onthou wie almal daar was nie. Ons ry verder in Nelstraat en ek sien die huis waar Michelle hulle baie lank gebly het. Haar ma, Tannie Susan, het saam met my Pa gewerk. Michelle se Pa is onlangs oorlede en ek laat toe dat die foto's wat op die begrafnis gewys is een na die ander weer voor my geestesoog afspeel. Ons draai links waar die Voortrekker terrein voor ons is. Ek onthou vele Vrydae middae. Ons hele gesin was in die Voortrekkers. Die pad na die hek lyk nou baie kort. Ek onthou dit baie langer. Daar is 'n Brent Oil Garage waar die ou winkeltjie was waar ons lekkers gekoop het oppad Voortrekkers toe. Vrydae na ete het ons saam met my Pa gery tot by Bybelkor waar hy gewerk het en dan is ons verder per voet tot by die Voortrekkergebou. Oppad het ons ons sakgeld gebruik om lekkers te koop. Jy kon 'n groot sak lekkers kry vir R2. Ons draai regs by die sirkel by die dorpswembad. Daar is 'n nuwe residensiele ontwikkeling regoor Huis Wouter Malan waar die karavaanpark was. Ek onthou soveel swemgalas wat by hierdie swembad geswem is. Dit voel baie lank terug.

Wellington is 'n pragtige plek. Dit was 'n baie lekker dorp om in groot te word. En vandag was 'n wonderlike dag om die ou dae te onthou en met verlange terug te dink aan my dae as 'n kind.

Sokker gees!

2010-07-02T12:03:00.000-07:00

As iemand vir my twee maande terug gese het ek en al my vriende sal so opgewonde wees oor sokker, sou ek ongelowig gelag het. Maar, laat ek nou maar die eerste een wees om te erken ek het 'n SAse vlag op my motor, 'n vlaggie op my petroltenk, twee SAse serpe en twee Bafana Bafana hemde. Ek het 'n nederlandse snaakse hoed en 'n argentynse vlag. Ek het sover elke sokker wedstryd gevolg en gaan slaap elke aand ver verby my slapenstyd om eers te sien wie wen. Gisteraand was ek skoon verveeld omdat daar geen game was nie.

Hier waar ek nou sit het Ghana so pas gescore teen Uruguay en ek is uit my vel uit. Ons almal steun vir Ghana noudat Bafana uit die kompetisie is. Ons het twee van Bafana se wedstryde in Kayamandi gaan kyk en die atmosfeer was elektries! Ek het lanklaas iets so geniet. Ons was almal verenig agter een gesamentlike doel: ons span (dieselfde span) moes wen! As ons dit 90 minute lank kan doen, hoekom nie 90 jaar nie. SA kan wen!

Ek het ook die voorreg gehad om op Groenpunt die 24ste Junie die wedstryd tussen Cameroen en Nederland te gaan kyk. Wat kan ek se? Onbeskryflik! Te groot vir woorde, veral die sg fanwalk in die Kaap. FANTASTIES! Nederland het toe gewen en weer vanmiddag teen Brazil om hul plek in die halfeindstryd te verseker. Moremiddag gaan ek weer Groenpunt toe vir die wedstryd tussen Duitsland en Argentinie. Dit gaan 'n grote wees!

Sokker is soos 'n skaakspel tussen die twee afrigters met lewendige skaak pionne op die baan. Dis nou lekker om die reels te ken en te kan saam skreeu, dans en vuvuzelas blaas!

Ke nako!

Shampanje proe by JC le Roux in Stellenbosch

2010-06-29T11:55:00.000-07:00

Een van die beste uitvloeisels van my verjaarsdag is dat baie van my vriende my bederf het met ervarings wat ek saam met hulle kan beleef. Drie sulke wonderlike geleenthede beskryf ek graag hier. My bybelstudiegroep het my bederf met 'n geskenkbewys vir 'n lekker pamperlang by 'n skoonheidshuis in Stellenbosch. Ek het die lekker so lank as moontlik uitgerek en twee verskillende bederfies bespreek.

Jo het my bederf met 'n vonkelwyn en nougat proe by JC le Roux in die Devon Vallei in Stellenbosch. Ons het op 'n Sondag gegaan en dit was absoluut fantasties. Ons het 5 verskillende vonkelwyne geproe (foto) wat elkeen gematch word met 'n bypassende nougat of fudge. Die eerste twee van links af was droer vonkelwyn wat ons nie algemeen in SA kry nie. Daarby was nougat in donker sjokolade en 'n turkish delight met melksjokolade om. Die middelste vonkelwyn was my gunsteling. 'n Heuning geur vonkel wat gepas word met 'n heuning nougat. Uit die boonste gestoeltes! Die laaste twee vonkelwyne is die rooie en witte wat JC so gewild gemaak het. My vriendin Azanda, glo mens moet altyd 'n bottel JC in jou yskas hou en dat 'n gewone maandag goed genoeg is om vonkelwyn te drink. Na ons bederf by JC het ek en Jo by Neethlingshof gaan eet. Wat 'n voorreg? Ek is 'n geseende!

Die derde ervarings-geskenk het gekom van Christa Domesle. 'n Broodbak kursus by Moreson Wynplaas in Franschhoek. Ons het dit op 22 Mei 2010 aangepak. Wat 'n dag? Mens voel net so getreat. Ons het agt verskillende brode gebak en die resepteboek op die koop toe gekry. Dit was vet pret. En elkeen gaan met 'n groot boks brood huistoe. Gelukkig het ons 'n familie fees in Wellington gehad die volgende dag en was daar genoeg monde om te help eet aan al die brood. Terwyl die brood bak, doen mens 'n wynproe en dan kry mens nog 'n heerlike ete op Moreson ook. Ek het dit regtig geniet. Vir die eerste keer in my lewe met regte gis gebak en lekker deeg geknie. 'n Peperbrood van karringmelk, olyfbrood, ciabata met vulsels van feta en songedroogte tamaties. Te heerlik! Dis nou regtig 'n dag om te gaan geniet met goeie vriende of familie. Ek sal dit vir enigeen aanbeveel.

Dankie aan al my vriende dat julle weet dat ek van ervarings hou en my seen met vele sulkes!

Bergfietsry in Montagu: 15 Mei 2010

2010-05-16T09:34:00.000-07:00

Bergfietsry was nog altyd vir my baie lekker, maar vandag was ekstra spesiaal. Ek het 'n nuwe fiets en dit maak al die verskil. Ek het ingeskryf vir die 45km event by die Mountain Mania in Montagu. Ons spring weg van die Avalon Springs en kry 'n gratis dagbesoeker kaartjie vir die warmwaterbronne ingesluit by die kaartjie. Gelukkig het ek my swembroek onthou, want toe ons 05:00 wegtrek in Stellenbosch het dit nie gelyk na swem nie. Ek was gepantser met 'n mus en Johann het tot skoene aangehad... Iets wat nooit gebeur nie.

Die roete was heerlik! Moeilik genoeg met lekker klim uitdagings, maar maklik genoeg om te kyk wat ek uit die fiets kon haal. Ek het myself bang gery teen die afdraendes af en elke oomblik geniet. Ek hoop om vir baie lank nog te kan fietsry.

Hanlie die veteraan...

2010-04-18T11:27:00.000-07:00

My eerste groot skok nadat ek 40 geword het, het gekom op 17 April 2010. Ek wou op die internet inteken vir die Karoo to Coast Mountainbike challenge en moes al die blokkies voltooi. Skielik sien ek dat ek nou as 'n veteraan gereken word! 'n Veteraan! Dit klink soos die ouetehuis!

Met 'n dankbare hart...

2010-04-18T10:55:00.000-07:00

Op 11 April 2010 het ek 40 jaar oud geword. Ek het besluit om 'n partytjie te hou sodat ek al my binnekring vriende en familie onder een dak kon sien en kon dankie se vir wat elkeen in my lewe beteken. Die venue was Protea Hotel Tegnopark, Stellenbosch. Dit was 'n wonderlike dag en so baie van die gaste het na die tyd gebel en gesms om te se dit was een van die lekkerste partytjies waarby hulle nog was. Ek is op so 'n high huistoe omdat ek so vervul was met dankbaarheid en die wete dat die Here vir my oorvloediglik seen. Ek is veral dankbaar oor die volgende:

1. My familie: As ek hulle moes kies, het ek hulle weer gekies. Ek het 'n wonderlike familie wat lief is vir mekaar en deur dik en dun by mekaar sal staan. Ek is veral dankbaar dat hulle die Here ken en dat ek in 'n Godvresende huis kon groot word. Ek is ook dankbaar dat my ouers nog gelukkig getroud is en dat ek en my susters en swaers kan vriende wees en nie net familie is nie.

2. Ek het 'n groot kring van baie goeie vriende. Dit was wonderlik om te sien dat hulle ook goed oor die weg kom en dat dit lekker was vir verskillende groepe van my vriende om mekaar te leer ken. Ek is omring deur wonderlike mense.

Ek het drie goed van my met my gaste gedeel: Dat ek en my familie kies om die Here te dien. (Jos 24:15), dat my rykdom altyd gemeet sal word in ervarings en vriende en nooit in goed nie en dat ek groot droom en kies om my droom te leef. Ek het tans twee drome. Om mense wat swaarkry se lewens te verander en om die wereld te toer.

My familie het my verras met twee goed: 'n Plakboek waarin al die gaste geskryf het en fotos van my en hulle geplak het. Dit was 'n stunning idee en ek het dit so waardeer. Hulle het ook vir my 'n fotoraam gemaak vir my muur met fotos van my en die familie. Dit is wonderlik en ek is so lief vir my familie.

My vriende het my so getreat met die mooiste geskenke en kaartjies met die inspirerendste boodskappe. Ek is 'n mens deur ander mense en kry my energie en motivering uit my vriendekring. Hulle is die beste en ek sien kans vir die volgende 40 jaar saam met hulle.

'n Paasnaweek uitstappie saam met Lizel en Tier Teuns

2010-04-13T03:07:00.000-07:00

Dis Paasnaweek 2010 en 14 van ons is oppad Prince Albert toe in die Klein Karoo. Ons is 'n groep vriende wat deur Teuns en Lizel genooi is om saam met hulle te kom feesvier. Teuns word 40 en hul herdenk hul eerste jaar van huwelikslewe. Nou, niemand het gedink dat ons gaan sit en koek eet of rooi koeldrank drink saam met Teuns nie. Hy staan nie verniet bekend as die Tier nie. Lizel het sy oorspronklike toerplan afgeskaal om dit vriendekring aanvaarbaar te maak en ons het besluit om saam te gaan.

Vier van ons vertrek Vrydagoggend 2 April 2010 met Pieter en Elsje Diener se Cruzer na Prince Albert. Johan en Katarina Gerber ry saam met my en Johann Diener. Na 'n heerlike ontbyt by Laingsburg se hotel is ons gereed vir die uitdagings van die dag, of so het ons gedink. Ons slaan kamp op by PA en ses van ons vertrek om na die Gamkapoortdam te gaan kyk (met die fietse). Ons ry met die bakkie 26 km uit die dorp uit en toe verder met die fietse. Baie sand wat maak dat Katarina neerslaan en ek bo-oor haar, maar niks sal ons afsit om by die pragtige dam uit te kom nie. Ons swem heerlik en ry terug. Ons kom by die Cruzer aan net toe die son sak. Dis asemrowend mooi, net soos die Karoo kan wees in die laatmiddag.

Ons braai snoek met heerlike patats en slaai en klim vroeg in die bed, want more ry ons van PA na De Rust via Klaarstroom en Meiringspoort. Teuns laat dit baie maklik klink en moedig ons aan met die gedagte dat dit alles teerpad is en gelyk! Die padkaart was nie baie duidelik oor die hoogte van die Kredouwpas nie en ons kry 'n onverwagse skrikmakertjie, maar almal vaar goed en van daar na Klaarstroom is heerlik gelyk en vinnig. Ons drink koeldrank by die enigste winkel in Klaarstroom en geniet die gasvryheid van die plaaslike mense. Meiringspoort is PRAGTIG. Net Johan Gerber sien kans om te swem in die waterval. Ons druk deur De Rust toe en hou heerlik partytjie met wortelkoek en appeltert wat Lizel laat bak het. Dit alles nadat ons heerlik geswem en ontspan het.

Ons het skaars ons tente toegezip na 'n braai, toe begin dit reen en reen en reen. Ek staan vroeg en nat op en ons wens vir Teuns geluk met sy verjaarsdag. Dis opstandigings sondag en ons vier die feit dat Jesus lewe en die dood oorwin het. Die pad Kango grotte toe is sleg en lank en baie nat. Ons sukkel met ratte wat krap en kettings wat vol modder is, maar geniet die volstruise langs die pad baie. Swartbergpas is in mis gehul en dit help dat mens nie die bokant kan sien nie. Dis steil, baie koud en BAIE modderig, maar ons is tuff en ons druk deur. Dit vat lank om bo-uit te kom, maar ons kom daar en geniet die afdraend aan die anderkant. In die laaste drif maak ons middagete om 16:30 (en Teuns het gewonder wat ons die hele middag in die kampterrein gaan maak) en hou opnuut partytjie vir Teuns.

Ons het 200 km afgele, die wereld gesien vanuit 'n fietssaal, saam swaargekry en die toertjie baie geniet. Wat wil 'n mens meer he? Die Maandag ry ons op al die agterpaaie terug Stellenbosch toe om die verkeer te mis, maar meer nog... om plekke te sien waar ons nog nie was nie. Anysberg om tussen Laingsburg en Montagu en Eilandia om na Worcester en Villiersdorp na Franschhoek. 'n Heerlike naweek saam met vriende om te herdenk dat Christus gesterf het en dat hy opgestaan het uit die dood en dat Hy leef sodat ons met Hom kan voluit leef!

Kreefroete - Dag 4 van stap: Papendorp na Ebenhaeser

2010-03-22T07:11:00.001-07:00

Vandag stap Desmond saam met ons. Ons moet deur die nat vlei kom en stap baie in die water en modder, maar geniet elke oomblik daarvan. Ons stap vandag vir 15 km langs die Olifantsrivier tot net voor die besproeiingsdam buitekant Ebenhaeser, waar ons by Dave en Pam oornag in hul gastehuisie op die rivier.

Ons sien pragtige voels wat klomp Pelikane, Flaminke en reiers insluit. Dis ons laaste dag se stap en ons vorder goed. Die weer is steeds fantasties en dis heerlik solank as wat jy langs die rivier stap, maar as jy binneland toe draai raak dit warm.

Ons eet vanaand by ons gasouers aan huis en klim weer vroeg in die bed. Hier is meer muskiete in Ebenhaeser as mense! Ons kry ontbyt ook by Pam en toe kom Ben ons haal en vat ons terug Elandsbaai toe. Vandaar toer ons oor die skiereiland na Paternoster en Shelley Point en gaan ook aan by Darling om Evita se peron te sien. Wat 'n heerlike dag om die einde van 'n heerlike toer te vier. Die kreefroete was regtig die moeite werd.

Kreefroete Dag 3 van stap: Doornbaai na Papendorp via Strandfontein

2010-03-22T06:39:00.001-07:00

Ons gids vir die dag is Peter. Hy is 'n ernstige stormers ondersteuner en het 'n vlag op sy huis se dak. Hy ken sy dorp baie goed en kan ons alles vertel. Die kelp fabriekie is vir ons baie interessant. Die kuslyn van Doornbaai tot by Strandfontein is baie rotsagtige en ons stap bo-op die kranse. Ons kry twee hengelaars wat pragtige kinders van die Here is en hulle hengel om naby hul Skepper te wees. Dis seker maar hoekom ek stap ook.

Van Doornbaai na Strandfontein is 7,5 km en vandaar na Papendorp is 6,5km. Ons drink tee by Strandfontein se kafee en lees die week se ou koerante. Daar groet ons vir Peter en ontmoet vir Charmaine wat ons gids is na Papendorp. Die kuslyn van Strandfontein na Papendorp is die mooiste stuk kuslyn wat ek nog gesien het. Die laaste keer wat ek hier gestap het was saam met Herman, Patrick, Ina, Pieter, Magdaleen en Boetie. Toe het ons ons verluister aan die klank van die see wat oor die plate klippe spoel en terugtrek see toe. Vandag doen ons dit weer. Dit klink soos 'n orrel wat die mooiste musiek maak.

Papendorp se naam was eers Viswater en dis hier waar die Olifantsrivier in die see inloop. Hier het die plaaslike mense (net 45 gesinne woon hier) 'n sluis gemaak en in die winter laat hulle die see inloop oor die pan en maak dan die sluis toe dat die somer die pan opdroog en baie sout agterlaat. Hulle oes die sout. Dis pragtige skoon see sout wat hulle gebruik en verkoop. Ons stap oor die soutpan en bly in 'n gastehuisie vir die nag. Daar is 'n pragtige dek wat uitkyk oor die vlei en ook 'n voelskuiling. Hier is baie flaminke en ander voels. Ons is al 19:20 in die bed.

Kreefroete Dag 2 van stap

2010-03-22T06:08:00.000-07:00

Ons begin weer 8hr stap en is aangenaam verras om weer vir Daleen as gids te he. Tannie Cornelia bederf ons met bacon, eiers, warm toast en muesli en yoghurt vir ontbyt. Ons moet vandag tot by Lambertsbaai stap. Dis net 12 km en ons sien uit daarna. Dis weer heerlik om op die harde sand te stap. Sommer vinnig vinnig is ons by die Muisbosskerm en kan ons heerlik rus in die skadu. Ons eet ons orige kreefpote en lok pragtige voels met die doppe. By Lambertsbaai swem ek, Shelley en Ina in die laagwater poel. Dis vriesend. Ons besoek Bird Island. Daar is 17 000 malgasse (dis wat die gids se - ek weet nie wie dit getel het nie, maar het geen rede om nie hul woord te aanvaar nie) en baie ander seevoels. Ons eet heerlik by Isabellas en loop daarna in die dorpie rond. Ben die taximan kry ons en vervoer ons na Doornbaai. Ons sien ook vir Correen vir omtrent twee minute by Isabellas. Sy is in beheer van die kreefroete, maar ons hoor al meer by die gasouers dat sy nie so 'n goeie poging maak van die bestuur daarvan nie.

By Doornbaai bly ons in Innis se strandhuis. Dis baie groot en elkeen van ons kry ons eie kamer met 'n en suite badkamer. Ek, Pat en Ina stap deur die dorp en ek neem mooi fotos. Vanaand maak Debbie en haar dogter vir ons aandete. Ons is nog so versadig van Isabellas se heerlike kos en kaaskoek dat ons vra vir net slaaie en Debbie kwyt haar uitstekend van haar taak. Ons gaan slaap weer vroeg nadat ons heerlik in die sitkamer kuier.

Kreefroete, Weskus, Suid Afrika, 13 - 18 Maart 2010 Dag 1

2010-03-20T10:16:00.000-07:00

Agtergrond:

Ons vier (Shelley van der Nest, Pat Raab, Ina Redelinghuys en ek) het ontmoet toe ons Everest Base Camp toe is in April/Mei 2009. Toe nooi Pat ons om reunie te hou en ons besluit om die kreefroete langs die weskus van SA aan te durf. Intussen het ons besluit dit behoort 'n jaarlikse instelling te wees en beplan ons reeds aan volgende jaar se trip.

Dag 1: Dis met groot verwagting dat ek eers vir Pat en toe vir Shelley op 13 Maart 2010 op Kaapstad Internasionaal ontmoet. Ons gesels soos ou vriende en die elf maande tussen Everest Base Camp en vandag voel soos 'n week. Ons ry gesels gesels tot by Blouberg, eet middagete by Primi Piati en kyk oor die see. Ons is oppad Langebaan toe om vir Ina op te tel by haar niggie Wiena en haar familie. Toe is ons voltallig en maak ons dit vir Elandsbaai waar ons die eerste nag in die Vleihuisie slaap en heerlik onthaal is deur Marie, Louise en Daleen. Ons voel dadelik tuis met hul egte weskus gasvryheid. Elandsbaai is pragtig, maar ook met baie armoede. Die mense is dierbaar en baie gasvry en ons is gul ontvang en onthaal. Saam met Daleen gaan kyk ons die boesmantekeninge in die grot ver bo die see. Ons stop by die hotel en leen die enigste DSTV kanaal op die dorpie om die bulle teen die highlanders te kyk. Die bulle wen ver en Shelley is gelukkig! Ek het my sit en verkyk aan die mengelmoes van mense wat saam die rugby gekyk het. Baie interessant. Ons koop 8 krewe by Daleen se buurman vir net R100 en Mari maak dit gaar vir ons saam met heerlike gebakte snoek en slaaie. Ons is vroeg in die bed nadat ek die gasvrouens en hul helpers by hul huise afgelaai het. Dis grafstil langs die vlei en ons slaap heerlik.

Dag 2:

Ons het die eerste dag van stap van hieraf (Elandsbaai) vertrek en moes 18 km langs die see afle tot by Steenboksfontein. Ons los my motor by die polisiestasie op Elandsbaai regoor die hotel. Die weer was baie goed en ons kon heerlik stap. Die dik sand met hoogwater was 'n uitdaging en daar was nerens 'n skadu kolletjie in sig om middagete by te hou nie. Ons kry 'n ou yskas op die strand en draai hom so dat ons bietjie skaduwee het. Regte survivors!

Pat tel ons aantal tree met haar medisiefonds masjientjie en ons vorder omtrent 3,5 km per uur op die sand. Aanvanklik stap ons baie maklik op die harde sand onder die hoogwater merk, maar hoe later hoe moeiliker. Later stap ons baie moeilik op die sagte sand ver bo die hoogwatermerk. Ons verstom ons oor hoe goed ons 4 oor die weg kom. Ons ken mekaar eintlik swak en is nie vriende in die normale verloop van die lewe nie. Ons is ook uiteenlopende persoonlikhede en ouderdomme wat wissel tussen 40 en 60, maar ons kan heerlik saam ekspidisies aanpak.

Net toe ons wil moedeloos raak van die dik sand sien ons die plaashuis waar ons vanaand oorbly by Cornelia Burger op Steenboksfontein. Sy verras ons met koffie/tee en hertzogkoekies by 'b gedekte tafeltjie onder die bome. Ons stort, rus en maak gereed om half sewe aandete te geniet by die plaaskombuis op dieselfde plaas. Die restaurant lyk soos 'n museum. Ons kry skaapvleispastei met anys soetpatats en slaaie. Koeksisters vir nagereg en heerlike koffie/tee. Wat 'n fees?

'n Pragtige dag, 'n lekker stap en goeie geselskap

2010-03-07T08:31:00.000-08:00

6 Maart 2010 was 'n pragtige dag in die Kaap. Ons het besluit om in Helderberg Natuurreservaat te gaan stap en dit was heerlik. Daar was nogal baie mense, ook 'n groep jong kinders wat baie verbaas was toe ons voor hulle bo was. Wel, of so bo soos wat ons wou stap. Ons was nie bo nie, maar ver genoeg. Gerhard het saamgestap en die geselskap was net so goed soos die helder sonskyndag. Na baie lag, baie sweet en baie gesels is ons onder vir 'n piekniek ontbyt. Dis so lekker om in die Kaap te kan woon. Ons is so naby die natuur en ek geniet elke stappie terdee.

Vriendskap

2010-02-21T06:49:00.000-08:00

Ek het die voorreg gehad om Vrydagaand saam met baie goeie vriende te kuier by die Twaalf Apostels Spa en Hotel tussen Kampsbaai en Houtbaai. Het jy al 'n vriendskap gehad wat jy net so waardeer dat jy wil pyn daarvan? Ek en Jo is sulke pelle. Dis net altyd GREAT om in sy geselskap te wees. Hy is een van daardie raar mense wat mens so goed laat voel dat sy teenwoordigheid eintlik verslawend is. Jo, jy is die beste! Mag die lewe vir jou net geluk en voorspoed bring. Jy verdien dit.

Die "deal" by die hotel werk soos volg: Jy begin met lang cocktails op die sondek terwyl die son in die weste sak. Die shef bederf jou met iets spesiaals en jy bestel solank jou voorgereg, hoofgereg en nagereg. Die kos is uit die boonste rakke. Na 'n heerlike bederf ete skuif jy oor teater toe vir 'n fliek. Voor in die teater staan glaspotte vol "sweats" waarmee jy jouself kan help. As jy nog plek het na die milkshake wat jy gehad het toe die fliek begin het, na die heerlike ete...

Ons het heerlik gekuier en as ek eerlik is sal ek moet bieg dat ek lanklaas 'n aand so geniet het. Ek kan dit vir enige een aanbeveel. Ek kry vir Karin Vosloo (nee Gerrits) ook in die restaurant. Ons was saam op skool. Hulle vier haar verjaarsdag en gaan oorslaap in die hotel. Hulle het 'n verjaarsdagkoek en egte shampanje in hul kamer gekry. Mens voel ge"treat" hier.

Regtig die moeite werd!

Ter nagedagtenis aan 'n vriendin Marili van der Merwe

2010-01-28T02:16:00.000-08:00

'n Vriendin van my is verlede Sondag (24 Jan 2010) oorlede nadat sy in Junie 2009 gediagnoseer is met bloedkanker. Ons het geweet sy gaan vinnig agteruit en kon in Desember al sien haar liggaam is moeg, maar tog was die skok groot. Dis nooit lekker om iemand so jonk aan die dood af te staan nie. Sy was maar 32 jaar oud.

Op die foto is ons almal saam op die Oranjerivier in Jan 2009. Marili is die een heel regs.

Ek het die volgende vir haar geskryf:

Ek kyk vanaand op in die hemel

en wonder of jy ons kan sien

Ek sien jou gesig skyn

lydingloos

verdrietvry

vreesloos

tuis

Ek hoor weer jou lag op die rivier

As Toit in 'n wateroorlog tier

Ek sien jou speel op die strand

met jou tone in Stilbaai se sand

Ek onthou jou vriendelike groet

vir elkeen wat jy by jou huis ontmoet

Jy het jou hartseer stil gedra

alleen

dapper

verskuil

'n Jaar terug het ons gewonder hoekom jy soveel ure op jou bed spandeer

miskien het die kanker jou toe reeds gekeer

Nou is jy tuis

eerste daar

gelukkig

vreugdevol

met die lig van die Lig in jou mooi oe.

Ek gaan jou mis.

Maphungubwe en die Kruger Wildtuin: 4 - 13 Januarie 2010

2010-01-28T01:46:00.000-08:00

Daar is seker niks wat naby 'n vakansie saam met jou familie kom nie. Veral as daar gekamp word op twee pragtige plekke in ons mooi land. Ek was nog nooit voorheen in Maphungubwe nie en was verstom oor hoe groen en mooi dit is. Maphungubwe is die heel noordelikste punt in SA en op die grens tussen Botswana, SA en Zimbabwe waar die Limpopo en die Sashiriviere saamvloei. Ons was baie geseend met die weer en het teen alle verwagtings in lekker koel weer gehad. Ons het gebid daarvoor, so alle eer aan die Here wat Sy kinders liefhet. Vriende van my ouers, Oom Frans en Tannie Magriet was ook saam. Hulle is goed ingerig vir kamp en ons het heerlik saam gekamp.

Die voels in Maphungubwe is veral fantasties. Daar is heelwat somervoels wat ek nog nooit gesien het nie. Hulle het ons baie vroeg in die oggend begin wakker sing en veral die bosveldvisvanger was vir my baie mooi. Die lekkerste van Maphungubwe was die voelskuiling wat uitkyk op 'n watergat. Ek en Corne het ure daar gesit een middag en heelwat diere gesien wat kom drink het.

Daarna is ons Kruger Wildtuin toe en het in Punda Maria gekamp vir 5 nagte en toe in Letaba vir een nag, voordat ek teruggevlieg het Kaap toe vanaf Phalaborwa. Ons het in een middag 4 van die groot 5 binne 'n uur gesien. Die wildtuin was ook koeler as wat ons gevrees het en dit is pragtig groen.

Aan al my familie... julle is die beste. Ek is baie lief vir julle. Dankie vir 'n heerlike vakansie.

Karoo Nasionale Park: 26 - 29 Desember 2009

2009-12-31T23:21:00.000-08:00

Ek weet wat julle dink... Wie wil in Desember in Beaufort Wes vakansie hou as mens eerder by die see kan wees. Wel, ek het ook so gedink totdat ek die goudgeel blomme op die karoo soetdoringbome gesien het en die pragtige veld in die Karoo Nasionale Park (KNP). My Pa, Ma, my ousus Corne en ek is net na 'n heerlike familiekersfees op Stellenbosch Wellington toe om finaal te pak en het die 26ste Des 2009 vroeg vertrek na die KNP. Ons het drie nagte gekamp en baie voëls gekyk. Ek is 'n totale novis as dit by voëlskyk kom en het my voëlboek in November hierdie jaar deur leserskring aangeskaf. Na die KNP staan my lys op 95 nuwe soorte. Dit was absoluut pragtig en 'n heerlike ondervinding. Dit help om saam met drie baie ervare voëlkykers te ry, want hulle mis niks.

Op ons laaste dag vat Japie ons om voëls te kyk. Hy is 'n groot kenner op voëls en spesifiek karoo voëls en ken elkeen se geluid en vliegpatrone. Dit was baie interessant. Ons kon ook sien hoe hy 'n baba grootrooivalk ring. (foto)

Nou is ons in Pretoria by my ander sussie, Christa en haar familie. Ons ry die 4de na Mpungupwe op die Botswana grens en daarna na die Kruger Wildtuin.

As ek hulle weer moes kies...

2009-11-27T02:26:00.001-08:00

Daar is nie baie van my vriende wat mal is oor hulle familie nie. Hulle sal eerder grond eet as om 'n naweek saam met familie te kuier...

My familie is anders... Ons "like" mekaar kwaai. Natuurlik is te veel van 'n goeie ding nooit goed nie en dis juis hoe ons resep werk. Ons hou ons genoeg uit mekaar se sake om mekaar se geselskap ten volle te geniet as ons saam kuier.

Verlede naweek was dit weer so. My Pa het by Goudini Spa (met moeite) vir ons ingekry met tente en ons het die beste staanplekke in Goudini gehad. Ek hou maar die nommers geheim, sodat dit weer beskikbaar sal wees in die toekoms. Ons was almal daar behalwe Christa en haar familie in Pretoria en Braam wat 'n begrafnis van sy Ouma bygewoon het in Kimberley.

Daar is baie om te doen in Goudini en ons het hoofsaaklik tussen die verskillende swembaddens roteer. Die kinders het dit veral gate uit geniet. Handre en Lounet was braaf genoeg vir die water-wurm en die res het die koudste warm bad die meeste geniet. Veral die wat "goggles" het. Melindie het leer spring van die rand af en ons moes net keer want sy is baie braaf en onverskrokke. Die drie H's het die berg geklim na die Goudini Spa letters toe. Dis nou Hans, Handre en Hanlie. Ons het mooi voels, 'n bokkie en 'n skilpad gesien.

As ons saam kamp is elkeen verantwoordelik vir een ete vir die naweek en dit werk baie goed. Pa en Ma het afgeskop Vrydagaand met 'n pastapot uit die boonste rakke, met Elna en Santie wat Saterdag se etes verskaf het. Die middag met heerlike kouevleis broodjies en slaai en die aand met braaivleis en slaaie. Ek en Corne het Sondag se brunch gemaak.

Ek is lief vir my familie en as ek hulle weer moet kies, kies ek hulle enige dag! Die beste!

To Hell and Back: 7 en 8 Nov 2009

2009-11-15T11:22:00.000-08:00

Dis my sewende keer dat ek die bergfiets "extreme challenge" in die Gamkaskloof gedoen het. Dis 60 km in en die volgende dag 60 km uit. Nou 60 km is nie baie ver vir 'n fietsryer nie, maar hierdie is 'n perd van 'n ander kleur. Mens begin by De Hoek net buite Oudtshoorn en klim die eerste 20 km tot bo-op Swartbergpas. Dis pragtig, maar die laaste twee draaie is regtig steil. Na skelmdraai begin die pret en stap ek maar te heerlik langs my fiets op die stukke wat my bene nie meer wil trap nie. Die agterkant van Swartbergpas is kort en dan draai mens links op die witpad. Van daar af is dit nog 40 km se op en af tot in die Hel. Dis 'n pragtige natuurreservaat en die veld is regtig mooi. Hulle het baie reen gehad en ons kruis die rivier minstens drie keer. "Heart break hill" is weer 'n "bogger" en na 5 en 'n half ure se harde ry is ek onder in die hel.

Coos en Johann Diener het saam met my gegaan (of ek saam met hulle). Coos was na net drie ure onder en het vir ons 'n baie gesogte kampplek uitgesoek. Ek het 'n fisio sessie bespreek by die registrasie tafels en nou is ek bly. Vandag kyk mens die hele tyd terug na die pas wat ons more-oggend eerste ding moet uit. Dis 5 km se baie steil opdraend. Dit vat my 'n uur en ek stoot die meeste van die pad.

Wat 'n voorreg om gesond genoeg te wees om hierdie te kan ry. Ek is deel van 'n klein groepie mense wat al met hul fietse tot in die hel en terug was. Dankie Here, vir gesondheid! Dankie vir 'n sterk wil wat net nie wil ophou as ek swaar kry nie. (Dit help dat ek in die weermag was!)

Dis hard maar lekker!

Watsonias in Jonkershoek

2009-10-29T10:09:00.000-07:00

Ek bly in die mooiste dorp in die land! Jonkershoekvallei is altyd baie mooi, maar hierdie tyd van die jaar is dit net asemrowend. Die pienk Watsonias staan in volle blom en laat die hele vallei na 'n opgemaakte matriekafskeid saal lyk. Ons moes net gaan kyk... Die Here het sy beste kwaste uitgehaal en ons geseen met kleure en geure wat jou laat besef dat Hy in beheer is. Dankie, Monica dat jy saam gestap het.

Agt goeie vriende in Driehoek: Cederberge

2009-10-29T10:03:00.000-07:00

Vier van ons het saam Kilimanjaro geklim in 2005. Sedertdien het baie water in die see geloop en het ons mekaar min gesien. Toe besluit ons... dit is tyd. Ons nooi aangetroudes, amper aangetroudes en vriende saam en is reg vir 'n baie goeie naweek van kuier, lag, fietsry en lekker eet. Baie dankie vir elkeen wat saam gekuier het. Dit was heerlik.

Seweweekspoort Bergfiets Uitdaging 17 Oktober 2009

2009-10-18T07:01:00.000-07:00

Die Aspros is 'n wonderlike groep vriende van Stellenbosch wat graag fietsry. Ek was die naweek saam met hulle Ladismith toe om Seweweekspoort se 80km bergfiets marathon aan te durf. Dit was 'n heerlike naweek met baie goeie geselskap, heerlike kos (dankie Cornelie!) en lekker oefening. Ons het baie gelag, swaar gekry op die roete en veral baie lekker saam gekuier. Dankie julle. Ons maak weer so...

Die lewe gaan ook oor dit wat ons nie doen nie

2009-09-28T06:35:00.000-07:00

Ek is vanoggend diep geraak deur opleiding oor die hantering van "Human Trafficking" slagoffers. Ons is opgelei deur Marge Ballin van Inter Outreach Ministries. Sy werk al dekades met slagoffers van seksuele geweld. Daar het so baie dinge so gelyk deur my kop gehardloop dat ek steeds besig is om daaraan te verwerk. Ek wonder deurentyds waarheen die Here hiermee oppad is in my lewe.

Ek dink tans gereeld aan die aanhaling van Vader Lapsley, naamlik: "Those who think of themselves as victims, give themselve permission to do horroble things to others because of what happened to them." Dit laat my wonder oor ons mooi land met sy wonderlike mense. Hoeveel van ons beskou ons self as slagoffers? Van apartheid, van verkragting, van geweld en misdaad, van gesinsgeweld, plaasmoorde, motor kapings? As al hierdie slagoffers onuitspreekbaar aaklige dinge doen aan ander omdat hulle self benadeel is, waar sal ons wees in die toekoms?

Die oplossing het soos 'n wolk mis oor my kom le en ek weet net die Here moet ons help om slagoffers te bevry van die leuen dat hulle slagoffers is en daarom die reg het om seer te maak soos wat hulle seergemaak is. En die genade om te kan vergewe.

Ken jy die spore wat loop deur die droe Karoo?

2009-09-27T06:08:00.000-07:00

Hoe beskryf mens een van die lekkerste naweke in jou lewe? Klipbanksfontein is presies waar dit klink om te wees... In die middel van nerens. Mens ry vanaf Ceres in die rigting van Sutherland en draai regs af as Isak se verduideliking so se. Dan maak mens twaalf of meer hekke oop en weer toe en kom uiteindelik by Bettie se beskeie huisie, waar sy en Kammies die plaas onder beheer het. Wat 'n verrassing is die spoeltoilette en die warm water nie? Net genoeg gadgets om baie gerieflik te wees, maar ook min genoeg om simplisties en BAIE lekker te wees. Geen selfoon ontvangs, geen krag. Net tente en kilometers se Karoo bossies en pragtige veld. Baie goeie geselskap, fietsry, kampvure met kitaarsang en ure se rus en rus en nogmaals rus.

Isak en Blyda het ons saamgenooi en Jan, Petrus en Surette het saamgekom. Ook Mike en Suretha met klein David. Ons elkeen doen net soos wat jou gees en siel jou lei. Party slaap laat, ander stap, party ry en ander sit en staar die vertes in. Hier is iets vir almal. Ek wonder opnuut hoekom ek toelaat dat die lewe my so jaag. Hoekom raak ons so gou vasgevang in die rotte resies? Weet ons nie dat die wenner van die resies nog maar 'n rot is nie? Hier is suurstof, wonderlike uitsigte, skape wat naby jou verby wei, voels wat jou wakker kwetter, die wind wat sy eie musiek verskaf en 'n kruis op die horison wat jou heeltyd herinner dat jy op heilige grond is.

Ons is terug. Verfris, verkwik, uitgerus en reg vir die week wat voorle.

Karoo 2 Coast

2009-09-27T05:51:00.000-07:00

Om van Uniondale af Knysna toe te ry is vet pret... met 'n motor! Met 'n bergfiets is dit steeds pret, maar ook harde werk. Hierdie jaar het ons perfekte weer gehad en het die uitsigte opgemaak vir die harde werk wat jou bene moet doen.

Sewe van ons is Saterdagoggend 19 Sept 2009 in Stellenbosch weg met twee Diener-bakkies van Pa-Pieter en Johann. Ons moes eers by Flandria stop want George het tot 2 uur laas nag gedans en was effe onvoorbereid. Op Barrydale het ons perongeluk die sleutel van die een bakkie binne-in toegesluit. Gelukkig het dieselfde brein hom weer daaruit gekry. Ek en Pieter het ons hele fietstoer van twee jaar terug weer beleef op Route 62.

By Uniondale aangekom wag 'n groot skare fietsryers en ondersteuners ons in. Meer mense as wat ek verwag het en minstens 6 keer meer as toe ek dit gery het in 2004. Meer as 3000 ryers. Wow! Ons soek kampplek op die sportterrein en verken die wereld. Ons registreer en kry ons pasta en maak alles reg vir more. Om halfagt spring die eerste groep weg. Ek, Johann en Coos is in groep 5. Ek geniet die ryery terdee. Bult af is my kos en bult op moet jy net jou mond hou, moed hou en TRAP.

Pieter en Dorette ry die voertuie om. 7 km van die einde af kry ek 'n papwiel en baie tyd gaan verlore. Ek sal moet leer om 'n wiel om te ry. Wat 'n heerlike dag en heerlike reis. Louis Botha van Stellenbosch ry saam met ons terug. Hy het nou 1400 km met sy fiets gery tot op Uniondale (met 'n detour via Plett) en toe lekker fiks gewees vir die K2C.

Nou moet ons verder oefen vir To Hell and Back op 7 en 8 November 2009.

Train hard, fight easy!

2009-09-06T23:36:00.001-07:00

Oor net twee weke is dit ek en die Karoo to Coast. Dit is 'n bergfiets uitstappie van 100 km op rowwe paaie vanaf Uniondale na Knysna. Ek het nou al drie weke gespin in die oggende en op Sondag 6 September was dit tyd vir langer in die saal sit. Ek en Elmarie is net voor 13:00 by my huis weg, oor Helshoogte, deur die padwerke by Pniel en met die wind van agter Franschhoek toe. Daar het ons 'n GU breuk gevat op die gras voor die Vrouemonument en is ons met dapper en stapper die Franschhoek Pas uit. Daar was twee groot bobbejane langs die pad. Amper bo neem ons foto's van 'n honeymoon couple van Mpumalanga en stoom voort. Daar kom 'n CV mercedez verby en toet, draai toe om en wraggies hou Willem, Alida en die kinders langs my stil. Dit was so lekker om hulle te sien. Ons was saam Kilimanjaro uit in 2005. Die afdraend was baie makliker en ons het 'n knoffel pizza geeet in Franschhoek. Toe tref ons die wind oppad terug! Wow, dit was nie maklik nie, maar soos hulle se in die fliek Karate Kid: Train hard, fight easy. Ons het na 18:00 eers tuis gekom. 'n Lang en lekker dag.

'Cause somewhere in the crowd there's you...

2009-09-06T23:24:00.000-07:00

Wie onthou nog ABBA se lekker musiek? Met die Mamma Mia fliek nog vars in ons geheues, is dit makliker. Ek kon nog nooit stilstaan as ABBA speel nie. Wil altyd net dans. Wel, nou was dit ons beurt om te dans op ABBA en dit nogal op 'n verhoog met mikrofone en alles. Dit het so begin... Birgit Andrag is 'n vriendin van my. Sy is iemand wat groot dink oor die lewe en soms goed uitdink wat net nie doenbaar lyk nie. Sy word hierdie jaar vyftig en het haar vriendinne genooi om saam met haar te sing. Ons is afgerig deur Koba Wicomb en haar dogter Saskia het die koriografie en klere gedoen. Wat 'n fees! Dit was skreeu-snaaks, maar baie pret. Ons het Woensdagaand 2 September 2009 opgetree by Paul Roos se ouer en onderwyser konsert. Ons het Super Trouper gesing en gedans vir 'n vale. Ons was so bang dat hulle ons sal "ancore", want op ons ouderdom kan mens net nie daai passies twee keer na mekaar doen nie. Dis lekker om mens te wees.

If you can dream it...

2009-08-15T06:20:00.000-07:00

Ek het die wonderlike voorreg gehad om vanoggend met 120 matrieks en ouers van Weltevrede Sekondere Skool in Wellington te praat by 'n matriek tee wat die Dameskring op Wellington gereel het. Dit was 'n heerlike geleentheid en ek het dit baie geniet. Dreamteam het ook opgetree. Hulle is 'n christelike dansgroep wat Hester van Velden begin het in Paarl-Oos. Die groep bestaan uit pragtige energieke jongmense wat 'n jaar of meer van hul lewe spandeer om die Evangelie uit te dra.

Toe Philippa my vra of ek by die geleentheid sal praat het ek dadelik ja gese, maar ek het ook dadelik vir die Here gese dat ek, Hanlie, regtig niks het om vir hierdie matrieks en hul ma's te se nie, want ek was baie lanklaas matriek en ek het nie eens kinders nie, maar as Hy 'n boodskap het wat Hy vir hulle het, sal ek graag die boodskap gaan lewer. En so was ek vanoggend die spreker by die tee. Die Here het 'n spesiale boodskap vir Wellington gehad en het alles weer so presies uitgewerk, dat elke spreker, van Lettie wat die oggend geopen het, tot die danse van die Dreamteam, saam met my praatjie almal net een boodskap gehad het. God het 'n droom vir jou lewe. Ons moet bereid wees om dit te droom en om hard te werk om die droom te laat realiseer. Ek het saam met wonderlike mense aan die tafel gesit en ook van my oud-onderwysers daar gesien. Dit was omtrent 'n trip-down-memory-lane. Ook het ek die geleentheid gehad om weer lekker by my ouers op Wellington te kuier. Heerlik!

Stilbaai: siele rus en vriendskap

2009-07-26T11:09:00.000-07:00

Daar kom 'n tyd dat mens net weet jy het 'n vriendin soos wat jy nooit weer sal he nie. Ek het die naweek weereens besef dat ek en Elizan altyd goeie vriende sal wees. Maak nie saak dat ons op twee verskillende halfrondtes van die aarde leef nie. Maak nie saak dat ons mekaar een keer elke drie jaar sien nie. Maak nie saak dat ons in heeltemal verskillende fases van ons lewens is nie. Sy is 'n voltydse Ma vir Daniel (3) wat nou ook weer voltyds studeer en dan is sy ook voltyds vrou vir Matthys.

Daar is net iets wat ons laat kliek. Sy inspireer my. Ek hou haar dop as sy met hulle seuntjie praat en ek beny haar haar vriendelike geduld en ongelooflike beleefdheid, al vra hy dieselfde ding die tiende keer oor en oor. Ek luister as sy met Matthys oor die telefoon praat en is beindruk met die respek en liefde wat uit haar stem straal, al is dit 'n gewone Saterdagaand gesprek en al praat hulle oor wat hy vanaand gaan eet en wat hy vanoggend in Kanada by 'n supermark gekoop het.

Ons kan ure spandeer om na mekaar te luister. Sy maak soms of sy van my stories nog nie gehoor het nie, want sy geniet dit so om dit weer te hoor (haar eie woorde) en dan lag ons weer van voor af. In Nov 1993 (amper 16 jaar gelede!) het ons twee die Verenigde Koninkryke en Europa plat getoer met rugsakke op. Ons was amper vyf weke alleen in mekaar se geselskap sonder om een skewe woord vir mekaar te se. En nou 16 jaar later is dit steeds so. Intussen het Matthys deel van Elizan se prentjie geword en dit was so goed om te sien dat ek en hy net so goed oor die weg kom. Jare later was Daniel daar en ek het die naweek gesien dat kinders van beste vriende maar eintlik kinders van jouself word. Dis maar die tweede keer in Daniel se lewetjie dat Tannie Hanlie hom sien en beleef, maar ek is reeds so lief vir hom. Omdat hy so 'n unieke mengsel van Elizan en Matthys is.

Elizan, my beste vriendin... Ek is mal oor jou. Ek is dankbaar dat afstand en jare nie ons vriendskap blus nie en ek is intens dankbaar dat ons vir altyd goeie vriende sal wees. Ek het net nog nooit weer 'n vriendin soos jy gehad nie. Mag die lewe vir jou, Matthys en Daniel uiters goed wees en mag die Here julle uitermate seen met alles wat Hy in Sy hemel het.

Kosresepte vir stap

2009-07-23T06:56:00.000-07:00

My stapgenote het gevra dat ek die resepte wat ons hierdie afgelope week in die Visrivier gebruik het, op die blog sit. Hier kom dit:

Agtergrond notas: Ek werk op die prinsiep van 'n stysel, 'n groente/vrug, 'n proteien en 'n poeding per aand per persoon. Ek hou daarvan dat die groep saam kos maak en almal dra ligter as mens saam dra. Ek werk die kos uit dat elkeen iets dra van elke dag sodat almal se sakke daagliks ligter word. Alle kos word dus gemerk met die nommer van die dag op en elke aand by die oorslaapplek haal elke stapper als uit wat hy/sy dra vir daardie dag. Ons maak ook kosspanne. Dis pret en maak dat almal mekaar nog beter leer ken en dat die verpligtinge verdeel word deur almal. Die kosspan maak vuur, maak kos, was skottelgoed en sorg dat die potte vol water is vir die volgende oggend se vroegoggend koffie.

Die spyskaart wissel van stap tot stap, maar hierdie een het ons hierdie week in die Visrivier gebruik. Die resepte is deurentyd genoeg vir 12 mense:
Dag 1:
Kerriemaalvleis, rys, gekookte droe vrugte (perskes), met hot chocolate en marsmallows vir poeding.

Ek maak die kerriemaalvleis klaar by die huis en droog dit in die oond voordat ek dit laat vakuum verpak by die slaghuis. Ek het 1,5 kg maalvleis gebruik met uie, groente, blatjang en kerrie en borrie in. Drie koppies rou rys en 6 droe halwe perskes vir elke persoon. Sodra mens by die slaapplek aankom, moet die perskes en vleis dadelik in koue water gesit word sodat die vleis kan hidreer en die perskes kan uitswel. Ek maak die hot chocolate met melk om dit lekker romerig te maak, maar dra volroom melk (net helfde van die hoeveelheid benodig) wat ek met water meer maak. Dan dra mens ligter.

Dag 2:
Pasta met bacon, kaas, salami, pynappelstukke en pitmielies. Daar was sjokolade mousse vir poeding. Ek koop Moirs of Cadbury se mousse. Dis heerlik. Ons het hierdie keer die peppermint crisp geur probeer en dit was 'n wenner. Die bacon, salami, kaas, pynappelstukke en pitmielies is alles vakuum verpak. Ek gebruik twee pakke noodles vir 12 mense.

Dag 3:
Cusslers met smash en mosterd sous (Ina Paarman) met beet (Verda boksies). Ek koop die ontbeende cusslers wat mens kry by die baconyskas in die supermark. Ek werk op twee cusslers per persoon en drie pakkies smash vir 12 mense. Ek het 'n vakuum pakkie margarien saamgevat vir die smash en mens kan ook bietjie bakpoeier dra om dit veerlig te maak. Dis heerlik. Ons het die cusslers in 'n kastrol gebraai en die mosterdsous oorgegooi en warm gemaak. Dit was baie lekker. Beet is 'n wenner. Vir poeding het ons karamel kits poeding gedoen.

Dag 4:
Pasta met seekos met tuna (drie blikkies) en mossels (2 blikkies) in. Ek gebruik die Gourmet Sop (seekos geur) met melk vir die sous met 250gr kaas (vakuumverpak). Ons het sjokolade kits poeding gemaak. Onthou dat kitspoeding nooit styf raak met poeiermelk nie. Dra boksies melk (mens kry dit in 250ml groottes) van volroom en vul aan met water.

Lekker eet! Ons het.

Groete

Visrivier 2009

2009-07-22T01:07:00.000-07:00

Juanita du Plessis en Teuns Jordaan sing 'n liedjie: "Ken jy die pad na 'n plek wat 'n merk op jou hart laat?" Ek kan vandag eerlik se dat ek so 'n plek ken: Die Visrivier Skeurvallei in Namibia. (En sommer 'n merk op my hart en my gesig!) Ons is gisteroggend 05:00 (SA tyd) vanaf die Vastrap Gastehuis op Grunau oppad terug na 'n wonderlike week in die Visrivier. Ek het die heel pad terug gewonder wat is dit nou eintlik aan die Visrivier wat maak dat mense dit weer en weer en weer doen. Ek self het dit nou reeds sewe keer gestap. Met ons aankoms by Ai-Ais kry ons 'n oom en tannie wat dit die volgende oggend weer gaan begin doen vir hul 14de keer.

Miskien is dit die ongelooflike stiltes in die aande. Die sterre wat so naby en helder lyk dat jy dink jy kan aanhulle vat as jy net jou hand ver genoeg uitstrek. Miskien is dit die rivierpoele wat om elke draai anders lyk; of miskien is dit die Namibiese gasvryheid en ooptes wat mens aanhoudend trek. Vir my is dit ook die rooi kranse, die kuier om die vuur in die aande, die eenvoud van net jou rugsak by jou he, die wete dat 'n mens tot baie meer fisies in staat is as wat mens dink en die absolute geloof dat ek tot alles in staat is deur Christus.

En ja, ek sal weer gaan...

Hierdie stap was regtig besonders. Die weer was perfek, die watervlak het stap makliker gemaak as gewoonlik, die mense was onverbeterlik en als het net reg uitgewerk. Ek wil sommer hulde bring aan die mense saam met wie ek kon stap. Ons was elf in die groep. Die res was almal familie en vriende en ken mekaar baie goed. Hulle het 'n wonderlike manier om mekaar te motiveer en haal regtig die beste uit mekaar uit. Ek het dit baie geniet om hul dop te hou en hulle was 'n maklike groep om te lei.

Die groep het gevra dat ek die aandkos resepte ook op die blog sit. Ek doen dit graag... (sien volgende posting)

Weer oppad...

2009-07-10T07:30:00.000-07:00

Dit het nou 'n jaarlikse gewoonte geword... Om die Visrivier in Namibia te stap. Hierdie keer vertrek ons 15 Julie 2009 en sal die 16de sak in die mooiste skeurvallei in die Suidelike Halfrond. Dis my sewende keer in die Vis en julle dink miskien ek is bietjie kens of dalk net verveeld, maar as jy eers die rooi berghange van die Vis gesien het terwyl die son daaroor sak en die stilte ervaar het wat die aandlig bring, dan sal jy altyd weer wil gaan. Hierdie keer gaan ek saam met nuwe mense wat binnekort my vriende sal wees. Ons is elf. My hele woonstel staan vol pakkies kos. Ek werk die aandetes uit vir die hele groep. Ek het nuwe spyskaarte uitgedink en is heel opgewonde oor die stap.

Nog net 5 slapies, dan vat ons die pad.

'n Kruin van 'n ander kleur

2009-05-31T10:41:00.000-07:00

Dis met 'n baie dankbare hart wat ek hierdie week teruggekyk het oor die afgelope drie jaar se studies. Ek het graad gevang! UNISA se Kaapse gradeplegtigheid is in die Cape Town Convention Centre gehou. Hulle is so goed georganiseerd. My Pa en Ma was saam en soos my Pa se: Hy vermoed dis sy laaste kind se laaste graad, so hy wou dit graag bywoon. Hy se hy dink nie hy gaan sy kleinkinders se grade haal nie.

Ek het my MBL graad verwerf. Dis Masters in Business Leadership. Ek het in totaal 16de geeindig uit ons hele groep van meer as 400. Ek is uiters dankbaar teenoor die Here wat my deur baie eksamens en vele ure se studeer gehelp en gelei het. Aan al my familie en vriende wat gehelp het deur gebede, bemoediging en daar wees: Baie dankie! Dis julle wat die lewe die moeite werd maak. Die Munisipaliteit het ook 'n groot rol gespeel. Die eerste twee jaar het ek van 06:00 - 08:00 elke oggend in my kantoor gaan studeer en hulle het ook terugwerkend 'n gedeelte van my studies betaal. Daarvoor is ek baie dankbaar. My PA, Madeleine du Plessis, verdien 'n spesiale woordjie. Haar ondersteuning was van onskatbare waarde.

Ek weet julle wat my ken sit en wag dat ek die volgende graad begin... Vir eers is ek regtig klaar. Ek sien uit na 'n ander/volgende hoofstuk in my lewe.

Vir almal wat besig is met studies en wonder of dit die moeite werd is om so te swoeg... Go for it! 'n Graad is die een ding wat niemand van jou kan wegvat nie. Dit rek jou siening van die wereld. Ek het nou al by drie verskillende Universiteite studeer en dis werklik die moeite werd om diversiteit in jou studies in te bou. Elkeen se uitkyk op die lewe verskil en elke Universiteit bestudeer dieselfde vak uit heeltemal 'n ander hoek. Ek sal lewenslank 'n student van die lewe wees. Mens is werklik nooit te oud om te leer nie. My leuse is: Dare to know! Ek wil werklik elke dag leef met waagmoed om meer te weet en nader aan die waarheid te kom. Hoe meer mens weet, hoe meer weet mens jy weet nog niks nie en dat jou waarheid maar net 'n kant van die waarheid is. Dis die lewe!

'n Sirkel is voltooi en 'n baie goeie hoofstuk is afgesluit

2009-05-24T08:44:00.000-07:00

Ek het agt klippe in Everest Base Camp opgetel op 5 Mei 2009. Groottes en kleintjies. Een was vir Jan. Een was vir my Pa. Een was om op my kliphoop op Botmaskop te sit en die res wil ek hou as aandenkings. Nou weet ek wat julle dink en ja die arme porter het hom byna doodgedra oppad af. Gesamentlik het die klippe seker meer as 'n kilogram geweeg. Op Kathmandu, met die terugvlieg was ons bagasie ook ver oorgewig. (70 kg tussen 14 mense) Qatar Air was baie streng en wou ons 42US$ vra per kilogram ('n totaal van R26 800!!), maar Sean het gesmeek en die res van ons het gepaslik verwese gelyk en siedaar! Ons kan die goed laai.

Op Saterdagmiddag 23 Mei 2009 het ek en Jan weer Botmaskop uitgestap. Dit was besonder lekker om weer in Botmaskop te stap. Dis nou vyf weke sedert ek laas hier was. Die nuwe groen uitloopsels na die brand is pragtig! Ons het ons kliphoop besoek wat ons met die oefenry gepak het. Elke keer as ek daar was met stapmaats het elkeen van ons 'n klip op die hoop gesit. Die oefenry het uitstekend gewerk en baie gehelp in die Himalayas. Nou was dit tyd om dankie te se en fees te vier. Ek wil veral AL my stapmaats hier vereer: Esme, Yolanda, Azanda, Monica, Jan en Sulize. Ek en Jan het 'n Everest bier geknak nadat ek die Base Camp klip by sy Suid-Afrikaanse klipmaats gaan sit het. En julle sal my nie glo nie, maar terwyl ons daar sit en Everest bier geniet en Jan vir ons 'n gebed doen om dankie te se dat ek veilig terug is en dat die Here my so geseen het, lui my telefoon en daar is dit wraggies Lakpa Tamang, ons hoof gids van Nepal wat wil hallo se. Sy "timing" was perfek!

Dis die einde van iets waarna ek baie lank uitgesien het. Nou is die enigste vraag wat oorbly... Wat is volgende?

Ek dink en beplan en droom nog. Dis deel van die avontuur.

Lukla: 'n wonderwerk nodig om te kan uitvlieg more

2009-05-09T03:19:00.000-07:00

9 Mei 2009: Ons het vanmiddag twaalf uur in Lukla aangekom nadat ons omtrent 8 uur vanoggend in Phakding vertrek het. Vanoggend was die weer baie goed en alles was so groen na gistermiddag se donderweer en heerlike reen. Ons was skaars in Lukla toe begin die donderweer en val die reen kliphard. Nou is ons bietjie op ons senuwees dat die weer asb moet opklaar anders kan ons nie more-oggend uitvlieg Kathmandu toe nie. Dit sal baie sleg wees want hier is bitter min om te doen in Lukla. Die hele dorp is so groot soos die helfte van Brandvlei. Die vertreksaal van die lughawe is 2 meter (letterlik - ek het 'n foto om dit te bewys) van ons lodge se voordeur af. Ons moet sewe uur more-oggend op die lughawe wees sodat ons die eerste vlug kan probeer haal. Hier is 'n baie groot groep Japanese wat ook hier bly, so ons sal hulle moet probeer voorspring.

Die afgelope twee dae was baie lekker. Ons het gestap van Namche Bazar na Phakding en toe van Phakding na Lukla. Elke dag was omtrent vier ure se stap. Dis korter as die res van ons toer (dis immers afdreand in dik lug en ons is fikser) so ons het tyd gehad om die plaaslike gemeenskap dop te hou en te geniet. Namche Bazar le op 'n baie groot berg en vandaar was steil afdraande wat omtrent twee ure geneem het. Ons het skaars begin met die afdraende toe sien ons rook in die bos langs ons en sowaar daar is die porters besig met 'n tipiese SAse braai. Hulle het 'n groot dier net daar afgeslag en gebraai. Ons sherpa/gids 2de in bevel (Dawa) beduie dat dit 'n "water buffalo" is, maar vir my lyk dit meer na 'n lui, ou Yak. Nou het ek julle nog nie baie van 'n Yak vertel nie, en voordat ek hierheen gekom het, het ek nog nooit van 'n Yak gehoor nie. 'n Yak is 'n baie groot trekdier en hoe hoer jy opgaan teen die berg hoe langer is hul hare. Hulle is eintlik pragtig. Hier is die paadjie waarop mens stap ongeveer 1 meter wyd en mens deel dit met enige iets wat kan beweeg en wat kan goedere vervoer. Daarvan is die Yaks die beste en sterkste diere.

Ons is vroeg in die stap al gewaarsku dat Yaks gevaarlik is (hoofsaaklik omdat hulle bietjie klein breintjies het en jou onderste bo sal stap sonder om dit te bedoel) en dus wanneer enige groeplid 'n yak gewaar skreeu ons "yak attack" en dan vlei jy jouself oor die naaste rots aan die berg se kant en laat die yak aan die afgrond se kant by jou verbykom. Die Yaks dra BAIE goed op hulle rug. Alles wat Basecamp toe moet gaan vir al die ekspidisies word deur die Yaks gedra. Alles! Die wyfie/koei van 'n Yak is 'n Nak en mens kry Nak kaas, nak melk en nak botter. Mens kry ook Yak steak, maar ons is ernstig gewaarsku teen vleis eet op die berg, want die afgeslagte vleis word deur die porters gedra en is erg ryp as mens dit eet. So ek is nou twee weke sonder enige vleis (behalwe die 100gram biltong wat ek ingepak het). Ek sal baie gee om een steak met slaai/groente te kan eet.

Op die oomblik is agt van ons in 'n Duitse bakkery in Lukla. Langs my by die tafel sit die ander sewe en bespiegel of hulle hierdie uitstappie weer sal doen. Die oorwegende gevoel is: nee!

Ons moet nou eers gaan, want ons hou ons afskeidseremonie met ons porters. Ons moes elkeen 80 US dollars vir Sean gee vanmiddag wat onder die gidse en porters verdeel word as "tips". Elke porter word 15 US dollars betaal per dag en elke gids kry tussen 40 - 60 US dollars per dag. Nogal goeie geld om saam met aangename mense te toer. Lakpa kry 65US$ per dag. Hy is die hoofgids.

Ek het vanoggend loop en dink wat ek geleer het op hierdie toer. My grootste wens en doel vir die stap was om oorweldig te word deur die grootheid van God. Dit het ek elke liewe dag ervaar. Ek het 'n dvd geneem in Basecamp en is eintlik skaam dat iemand dit sien, want ek was so emosioneel... Hierdie skaal van berge is net ongelooflik en ek kon nie anders as om die grootheid van God en God te sien nie. Ek sou baie graag meer christene rondom my wou he wat weet waaroor die lewe gaan. Ek het swaar gekry in die groep, want 17 van die 19 het geen geloof in enige God nie en dink Christene is uiters naief en "narrow minded".

Ek groet eers! Mag dit met elkeen van julle baie goed gaan. My antwoord verskil van die van die groep. Ek het die Himalayas en die Khumbu Vallei ongelooflik geniet. Ek sal enige tyd terugkom, maar dan met vriende/familie (net 'n grappie julle Lindes) met wie ek graag hierdie sal wil deel.

Baie geluk aan Lizel Kok wat vandag verjaar. Jammer dat ek vanoggend die sms so vroeg gestuur het. Eers toe ek "send" druk het ek onthou ons is 4 ure voor SA. Maar ek hoop die dag was baie spesiaal en geseend en dat die jaar wat voorle baie spesiaal sal wees.

Liefde vir almal

Terug in redelike beskawing: Namche Bazar 3440m

2009-05-07T03:04:00.000-07:00

Vanmiddag net na twee het ons in Namche Bazar aangekom waar ons sewe dae terug ook was. Toe het ons glad nie geweet wat voorle nie, nou wil ons graag elke prentjie perfek onthou van wat agter ons le. Ongelooflike tye: Moeilike tye, baie steil, baie dun lug, baie klim en klim, maar ongelooflike gesigte! Soos wat ek nog nooit gesien het nie. Ek wens so elkeen van julle wat hierdie lees kan sien wat ek kon sien die afgelope tien dae. Dis ongelooflik mooi en net mooi ongelooflik.

Maar ek weet nou waar die ou/vrou wat die bekende liedjie geskryf het "all I need is the air that I breath ..." sy/haar inspirasie vandaan gekry het. Dis so lekker om weer te kan asem haal. Op 5380m bo seevlak is daar net niks om in te neem en vir jou longe te gee nie.

Ek mis drie goed uit die beskawing en kan nie wag om dit weer te he nie: 1) Om te kan sit as jy toilet toe gaan. Verskoon die goary detail, maar hier is alle toilette net 'n gaatjie in die grond met hout oor en jy sit op jou hurke (met seer bene en al) 2) om 'n knoppie te kan druk nadat jy by die toilet was en woeps daar flush dit. Hier moet jy 'n beker water self agterna in die gaatjie gooi. en 3) ek mis dit dat mens 'n kraan kan oopdraai en daar kom water uit. Sjoe! Dis drie goed waaroor ek nooit eers in SA dink nie en hier is miljoene mense wat nooit eers daaraan dink dat daar so iets kan wees nie. Oja! En ek sou baie graag my hande wou was. Net een keer. Hier is drinkwater en warm water so skaars soos hoendertande. Alles word kilometers ver gedra en daarom is daar nie gas/brandstof om water warm te maak nie. Hulle enigste vorm van hitte is die Yak-dung wat hulle brand.

Verder gaan dit baie goed. More stap ons na Phakding en dan na Lukla en dan wag ons om te sien of die weer goed genoeg is om uit te vlieg vanaf Lukla na Kathmandu Sondagoggend. Bid asb saam met my vir mooi weer. So ver was die Here uiters getrou. Ons het vandag vanaf Tengboche die mooiste weer gehad en kon Everest vir oulaas van alle kante bekyk. Dit was voorwaar pragtig! Karma se woordeskat in Afrikaans groei. Hy kan nou al "pragtig" en "bakgat" se en 'n hele paar ander nie sulke mooi woorde nie wat die klomp op die span vir hom leer. Sy beste uitdrukking het hy by my geleer: "Jo! Baie mooi!"

Dis nogal interessant om te hoor hoe die klomp nie-christene na ons kyk. Hulle sien christene as uiters eng denkend en baie konserwatief. Ek bid maar net vir hulle en hou myself uit die argumente uit. Vanoggend vroeg stap Nikki langs my vir 'n hele ent en sy vra of sy vir my iets kan se, maar ek moet dit nie verkeerd opvat nie: Ek se toe: ja, go for it! Sy se sy kan Jesus in my sien! Wow! Ek was baie dankbaar en prys die Here dat Hy slegs mens se lewenswyse as getuienis kan gebruik.

Hoop dit gaan goed met almal. Dankie vir Corne, Jan, Barend en almal wat sms'e stuur. Dit help regtig!

Groete uit Namche Bazar, Nepal.

Everest Base Camp 5380m

2009-05-05T02:17:00.000-07:00

Op 5 Mei 2009 om 11:15 plaaslike tyd het 18 van ons 19 in die groep Base Camp binnegestoom! Wat 'n belewenis. Ek het regtig nie woorde om dit te beskryf nie. Vandat ek laas geskryf het, het ek 'n ernstige griep opgedoen en my hartklop opgehad na 118 in plaas van 62. Te sleg vir loop. Ons was in Dingboche en moes vir 'n akklimatisasie stap van 4300m tot op 4900m gaan. Ek kon myself net nie die laaste 100m by die berg opkry nie en het omgedraai met een van die sherpas en dadelik in die bed gaan klim met 'n med-lemon. BAIE medisyne later en meer gebed as medikasie, is ek gesond genoeg om vanoggend in Base Camp te kon wees! Prys die Here! Dis 'n ongelooflike gevoel. Daar is 35 ekspidisies wat vanaf 5 Mei 2009 die weer sal dophou en sal poog om op te gaan. Een uit elke vier van die mense wat ek vanoggend ontmoet het, sal dit nie berg-op of berg-af maak nie. En ek bedoel nie hulle sal net omdraai nie, nee, hulle sal met hulle lewe betaal vir die avontuur wat hulle aangepak het. Terwyl ons in Base Camp is hoor ons dat David Tait en 'n paar sherpas die eerste ekspidisie geword het om in 2009 die top van die wereld te haal. Maar daar is ook slegte nuus. Daar is 'n avelanche in die khumbu icefall en drie mense is dood.

Hier is dit soos 'n begraafplaas. Orals is hope klippe gepak vir mense wat hul lewens hier verloor het. My suurstofverbrandingsvermoe is nog op 78%, maar dis werklik moeilik om asem te haal. Shelley moes omdraai vanoggend want haar telling was 50% en Sean wou nie kanse vat nie. Dit was so moeilik om haar te sien omdraai en te groet. Sy wag vir ons by Pheriche. Sy wou so graag saam Base Camp toe gaan.

Die res van ons is fine! Ek het 5 dae laas gebad, maar gaan definitief nou my half liter warm water vir R90 koop om my hare te was en die belangrikste plekkies af te vee. Dit net nadat ek die R45 se Coke gedrink het! Hier is alles peperduur, want alles moet baie ver gedra word. Ons het vanoggend vir Louis Carstens ontmoet. Hy is in die SAse span wat Everest gaan aandurf.

Ek hoop dit gaan goed met elkeen van julle! Ek leef! Ek het gekom, ek het gesien, en ek het oorwin! Dankie vir almal se gebede. Ek twyfel nie vir een oomblik waar my Krag vandaan kom nie.

Baie lief vir julle. Mis julle.

Hanlie

29 April 2009 - 1 Mei 2009

2009-05-01T03:35:00.000-07:00

Ek skryf hierdie van 4358m bo seespieel. Dis nog nie te koud nie en ons haal nog asem. Sean het 'n apparaat wat die persentasie toets waarteen jou longe suurstof verwerk en myne is nog 93%. Op 65% moet jy ondertoe gaan, so ek is nog fine.

Toe ek laas geskryf het was ons in Namche Bazar. Intussen het ons in Khumjung geslaap en ook in Duboche en nou is ons in Dingboche. 'n Boche is 'n klein dorpie en elke klein dorpie het net 'n ander variasie vir 'n naam. Khumjung is een van die mooiste klein dorpies. Daar is die eerste Hillary skool gebou in 1961. Die kinders hier gaan skool van 10 - 4 in die middag. Dis 'n hoerskool en daar is baie kinders wat letterlik ure stap om daar uit te kom. Daar is ook 'n baie mooi standbeeld van Edmund Hillary. Hy het baie teruggeploeg in die vallei en is ietwat van 'n hero. Ons besoek ook die monesterie. Wat 'n belewenis. Daar sit ongeveer 100 rooigeklede monikke en prewel van stukke lap af. In die monesterie is ook 'n yeti kopbeen. Gaan kyk bietjie op google wat 'n yeti is. Dis baie funny. In ons groep is net twee christene. Baie dankie vir almal wat gebid het vir 'n geesgenoot vir my. Shelley is great en lid van die Every Nation Kerk in Pretoria. Ons is die enigstes tussen 19 mense wat glo daar is redding in Jesus Christus. Ons vermy tans nog die onderwerp, want dit het twee oggende terug 'n hewige debat uitgelok aan ontbyttafel. Bid asb saam met ons vir die groep. Hulle is almal ontnugterd deur christenskap op die een of ander manier en is so oop vir Boeddhisme, dis net nie snaaks nie. Hulle koop boeddha beelde en gebedstringe en laat die lama by Tengboche hul serpe seen en wat se funny goed nog alles. Ek hou my skaars. Ek gaan geen lama my laat seen nie. By elke monestry loop ek om die plek en bid kliphard en spreek die naam van Jesus Christus oor hulle uit. Bid asb saam met my. Die een baie oulike gids se naam is Dawa en hy is baie hoog op in Boeddhisme.

In Khumjung is ons by die hospitaal begroet deur die nuus dat 'n 29 jarige gids van Nepal oorlede is aan altitude siekte. Hy is dieselfde middag begrawe. Al ons gidse het hom goed geken. Dit was baie "sad". Vanaf Khumjung is ons na Duboche via Tengboche. Dit was baie ver opdraend en ons was baie moeg maar die staproete is prentjiemooi deur hul rhodadendrum woud. Dis hul nasionale blom. Vanaf Tengboche het ek gou vir Pappa kon bel van 'n satelietfoon af wat R20 per minuut vra. Ons het ook pizzas geeet by die bakkery en dit baie waardeer. Ons betaal R25 per aand vir warm water om in te stort. Om jou kamera se battery te herlaai kos R60 en ek het so pas vanmiddag 'n R30 se Coke gedrink, maar verder gaan dit met my baie goed. Hoe hoer mens opgaan in die vallei, hoe duurder word alles.

Ons weer is nog wonderlik. Die Here is regtig goed vir ons. Ons slaap nou twee aande in Dingboche en gaan vandaar na Loboche en dan na Kala Patar (dis die hoogste punt op 5600m) en dan na Base Camp. More is 'n akklimatisasie dag en ons gaan 'n berg hier by Dingboche uitklim en dan 90 minute bo bly en afkom. Ons uitsigte vandag was fantasties. Ek het al 4 gig se foto's geneem. Ek het omtrent die beste kamera in die groep en my bynaam het vandag gig geraak. Ek het al seker 400 foto's geneem, maar alles hier is net te mooi om nie foto's te neem nie.

Ek verlang na julle en sou graag wou hoor hoe dit gaan, maar ons sal eers weer selfoon ontvangs he in Namche Bazar op 8 Mei 2009. Aan Monica wat vandag verjaar: Baie gelukkige jaar word jou toegewens. Mag jy 'n heerlike dag he. Baie liefde

Groete van huis tot huis. Waardeer wat julle het.

NS: Ons het vandag twee van die baie skaars en bedreigde Mask Deers gesien. Dit was pragtig en ek kon 'n mooi foto neem. Ek is besig om vir Karma (die een gids) afrikaans te leer. Hy kom nou al om elke draai en wys na die naaste sneeu bedekte piek en se: Sjoe! Baie mooi!

28 April 2009: Namche Bazar na Syangboche

2009-04-28T02:18:00.000-07:00

Eerste fantastiese uitsigte op Everest! Ek het geen woorde nie. Die van julle wat my goed ken sal weet ek huil nie maklik nie, maar vanoggend was anders. Die trane het net oor my wange gestroom want ek kon nie glo wat ek sien nie...

Vanoggend het ons 7 uur aangesit vir ontbyt en 8 uur vertrek na 'n hotel 400 meter hoer as wat ons geslaap het. Dis nodig vir akklimatisasie. Ons het baie stadig gestap want die lug is vrek dun. Dit het ons 1 uur en 45 minute gevat om die 400 vertikal meter (en seker maksimum twee tot drie kilometer in afstand) te klim. Dis koud, maar ons was so opgewonde om Everest vir die eerste keer volledig te sien, dat ons nie omgegee het nie. Ek toe is ons daar en sien drie van die agt hoogste pieke in die wereld. Die ander twee is Lotshe en Lotshe Shar. Hulle le regs van Everest van waar ons gestaan en direk Noord gekyk het. Ek het net gese: Here, ek is jammer dat ek soms so klein oor u dink. Die hotel is nog 50 km weg vanaf Everest en die top van Everest le ongeveer 5000 m hoer as die hotel. Dis 5 km! Net om julle wat in Stellenbosch bly in perspektief te bring... dis meer as drie keer die Pieke bo op mekaar!

Wat 'n gesig! Ek het dit laat inbrand in my geheue en hoop om dit nooit weer te vergeet nie. Die Here was ons baie genadig met die weer. Ons moes minstens 90 minute daar bly om ons longe te laat rek (eintlik is dit die rooibloedselle wat moet meer word) en ons het boulle gespeel en lemon tea gedrink. Die groep maak baie grappies en ons geniet nog almal mekaar se geselskap.

Wat ek die meeste geniet van alles is my nuwe kamera! Baie dankie Pappa! En Ilze, die gear wat ek by jou gekoop het werk baie goed. Gisteraand het ek my eerste 300 foto's op 'n CD laat laai by die Cyber Cafe in Namche Bazar en toe die ou my First Ascent baadjie sien is hy baie opgewonde en weet dadelik dit kom van SA af. Daar is 'n groep van SA in basecamp wat poog om te summit. Ons gaan hulle groet as ons daar kom. First Ascent borg hulle glo. Hier is die "gear" verspot goedkoop, maar definitief tuisgemaak. Hulle verstaan glad nie kopiereg nie en elke tweede jas hier is "The North Face", maar kos driehonderd rand en aan die stiksels kan mens sien dis tuisgemaak. Ek het vanmiddag twee langmou "quickwick" hemde gekoop vir R60 elk. Dis darem in Korea gemaak en 100% poliester. My kortmou hemde gaan dit nie maak in hierdie koue nie.

Ek geniet hierdie uitstappie baie meer as wat ek gedink het.

Dit wat ek die meeste bewonder van die Sherpa's is hulle eenvoud. Hier word niks as van selfsprekend aanvaar nie. Ons is op 3440 meter tans en alles wat hulle hier gebruik van 'n eier tot die rekenaar waarop ek tik, word deur porters hier in die vallei opgedra met hul lywe. Ons het gister 'n ou gesien wat 102kg se hout op sy rug, nek en kop dra. Hulle word betaal per kg. Ek het mooi foto's daarvan geneem, want dis ongelooflik. Ek is definitief besig om iets te leer oor eenvoud.

Verder is die kos iets om te aanskou. Dis heerlik. Ons menu bestaan uit veg fried rice, chips en eiers, toasted broodjies, gisteraand was daar hoender stew oor rys wat baie lekker was. Daar was tot groente in.

Sondag 26 April 2009: Lukla en Phakding

2009-04-26T04:29:00.000-07:00

"I am a Lukla airstrip survivor!!!" Ook maar net! Dit was onbeskryflik!. Die kortste aanloopbaan in die wereld en ons het vandag daar geland met 'n Twin Otter Vliegtuig. Die vlug van Kathmandu was ongeveer 45 minute lank en ek het groot stukke daarvan met my dvd kamera afgeneem. Ons was almal lekker senuagtig, maar geseend met die weer. Ons het die berge pragtig gesien uit die vliegtuig, maar dit skud so in die lugstrome dat dit feitlik onmoontlik is om af te neem. Ek was by 'n venster. Die vliegtuig het net 17 sitplekke. Die vlieeniers is 18 en 24 jaar oud en lyk soos vegvlieeniers sonder die "ray bans". Een van die meisies in ons groep het sommer begin huil na ons geland het en Mike het gese hy kon sweer die co-pilot het ook sy bene vas teen die voorkant geskop met die remtrapslag. Die aanloopbaan is net meer as 300 meter lank en dit lyk heeltemal onmoontlik om daar te land as mens op volspoed aankom in 'n vliegtuig. Ons het dit almal oorleef en hardop gejuig toe ons buite gevaar blyk te wees. Wow! Dis erg! Ek het nie foto's daarvan nie, want ek het dvd geneem, maar sal by die ander kry.

Ek sit ook nie foto's by hierdie blog nie. Die internet hier is soooooo stadig dat elke foto 10 minute vat om te laai. Ek hou dit as 'n verrassing. Maar glo my dit is hemels!!!

Lukla het heerlike gemmer suurlemoen tee (dink aan Med Lemon) opgelewer en toe vertrek ons. Ons het twintag porters wat alles dra. Hulle dra tussen 45 - 60 kg op hul nek, kop en skouers. Party so jonk soos 15 jaar. Ongelooflik om te sien. Ons dra ongeveer 6 - 10 kg elk. Vandag het ons net 7 km gestap maar in omtrent 4 ure. Ons moes baie stadig stap. Ons is nou op ongeveer 2600 meter bo seevlak en ons asems jaag.

Die mense van Nepal is great. Baie vriendelik. Ons hoof plaaslike gids is Lakpa. Hy is 'n oupa met 'n konstante glimlag. Dawa is die eerste hulp in bevel. Dan is daar baie ander wie se name ek nie ken nie. Hulle is baie besorg en dink seker ons het nog nooit gestap nie, want hulle gee raad van sokkies, tot om nie te naby aan die afgrond te stap nie. Hulle word meer betaal as ons almal veilig bo kom en hulle gaan dit regkry kom wat wil.

Ons kos is baie interessant. Hier in die Khumbu vallei (ek kan nog nie glo ek is regtig hier nie) is baie groente tuine en graan en rys. Ons het vanmiddag Dalbat gehad. Dis rys met 'n lensie sousie en groente. Baie min sout maar verder heel smaaklik. Vanaand is dit knoffelsop en nan. Dis brood wat gebraai word met 'n sousie.

Ek het nou heerlik warm gestort. Hier is wraggies solar heating. Nou gaan ons met die aandprogram begin. Dis kaartspeel, baie lag en gesels en aandete eet. Tussen-in vat ons 'n everest bier. Mens het nie eintlik 'n eetlus bo 3000m nie en Sean dwing ons om alles te eet wat ons kan afkry. Pas my!

Groete en liefde vir almal. Ek weet nie vir hoe lank ek nog internet toegang sal he nie. Dit raak baie duur soos mens opgaan in die vallei. More stap ons na Namche Bazar. Dis op 3440m. 'n Baie steil klim na middagete, maar ons sal daar kom. "The distance is nothing, it is only the first step that counts."

Dankie, Pappa, vir die verkiesingsuitslae. Ons hoor Angus Buchan het inmekaar gesak na sy praatjie Saterdag by Meighty Men. Laat weet asb of hy alraait is. (Comment op die blog.)

Bid asb vir mooi weer. Die gradient van hierdie berge is ongelooflik. Ek dink vanmiddag terwyl ek stap dat ek kan sien dat die mense wat die bybel geskryf het nie in die himalayas was nie, want dan sou die psalmdigter nie geskryf het : "ek slaan my oe op na die berge nie". As mens hier jou oe opslaan sien jy nog niks nie. Jy moet jou nek agteroor rol na die berge en dan jou oe opslaan. Uit die vallei waar ons nou is, is die eerste ry berge wat mens sien seker op 3500m. Dis hoer as Suidelike Afrika se hoogste Mount Auxsources in die Drakensberge. Ek verkyk my en is so dankbaar dat ek hierdie kan doen. Laat dit met elkeen van julle baie goedgaan. Liefde Hanlie

25 April 2009: Kathmandu

2009-04-24T19:47:00.000-07:00

Wat kan ek se oor Kathmandu! Wow! Miljoene mense in baie vuil strate met geen verkeersreels of bouregulasies nie, maar 'n "vibe" wat vir niks skrik nie. Ons ry met 'n taxi na Tahmel. Dis die toeriste mecca van Kathmandu. Nou moet julle asb nie die waterfront voor julle geestesoe oproep nie... Dis iets soos 'n kruising tussen Kayamandi se Suqukulo Straat en die groentemarkplein in Kaapstad. Die mense is arm (60% werkloos) en toerisme is hulle enigste inkomste. Hulle oorval jou met aanbiedinge en almal wil jou vervoer. Die rygoed wissel van fietse, riksas, bromponies, motorfietse, baie ou karre en hier en daar 'n 16 sitplek taxi. Ek het reeds 50% van my lewensversekering opgebruik van na Tahmel en terug ry! Maar wat 'n belewenis. Ons eet in die Rum Doodle Restaurant. Almal wat al Everest tot bo geklim het mag daar verniet eet. Sean vat dus al sy toergroepe soontoe. Yak steak e Tandoori Hoender was op die spyskaart en jou doori was daai hoender sterk!

Vanoggend vroeg is ons na die tempel langs die hotel. (Foto aangeheg) Ek verkyk my aan die Hindu en Boeddhistiese gebruike. Almal is so bygelowig en daar is letterlik duisende mense reeds 06:00 by die tempel. Hulle stap om die tempel, prewel gebede, steek kerse op en gooi mieliepitte vir die duiwe. Maar almal se oe is leeg. Jy sien niemand glimlag nie.

Ons ontbyt was heerlik. Vandag "shop" ons in Kathmandu en kry al ons heel laaste goed. More-oggend baie vroeg vertrek ons na Lukla. Die weer is tans baie goed. Die stad is in mis gehul, maar dis eintlik stof en rook. Dis te snaaks om te sien dat die mense met stofmaskertjies in die strate loop. Ons stadsingenieur sal 'n hartaanval kry oor hierdie paaie en die rommel le orals. Miskien moet ek oorweeg om hier by die Munisipaliteit te werk. Ek sien vanoggend in hulle Kathmandu Post dat hulle 'n pos adverteer vir 'n bouinspekteur. Mens sal nooit aan die geboue se dat hier sulke poste is nie. :-)

Vanaf Doha lughawe: 24 April 2009

2009-04-23T22:14:00.000-07:00

Julle sal my nou nie glo nie, maar die keyboard waarop ek tik is in Arabies en ek moet blind tik. Daarom vat elke sinnetjie baie lank, maar tyd het ons. Ons het heerlik gevlieg. Qatar lugredery is werklik goed. Ek moet nou min skryf en vinnig baai se want die rekenaar gaan dood na tien minute. Gaan baie goed. Heerlike groep. Doha is langs Abu Dabi. Baie sand en sand. Ek het lekker geslaap op die vlug. Ons vlieg nou Kathmandu toe. Die rekenaar skerm werk van regs na links! Baie funny.

Lief vir julle almal. Groete

Hanlie

Nou is dit sulke tyd...

2009-04-23T00:43:00.000-07:00

23 April 2009: Maande en maande se uitsien en oefen is skielik hier. Ek is vreemd senuweeagtig. Ek weet nie waarna sien ek die meeste uit nie. Ek moet myself telkens dwing om diep asem te haal en dag vir dag te dink. Ek sien so uit hierna dat ek alles gelyk wil inneem en doen.

Voor in my toerdagboek staan twee goed: 1) "Ek is tot alles in staat deur Christus wat vir my krag gee." Ek bid vanoggend saam met Abraham (ek dink dit was hy) wat gese het dat as die Here nie saam met hom en sy gesin trek nie, wil hy nie eers van daardie plek af begin trek nie.

2) Die tweede ding het ek gekry by die nuwe groenpunt stadium wat in aanbou is:

"Impossible is just a big word thrown around by small people who find it easier to live in a world they have been given than to explore the power they have to change it.

Impossible is not a fact. Its an opinion.

Impossible is not a declaration. It's a dare.

Impossible is potential.

Impossible is temporary.

Impossible is nothing!

Ek is diep onder die indruk van almal by die werk en vriende en familie wat bel om sterkte te se. Wow! Ek vat Stellenbosch se 2010 vlag saam Everest toe en sal dit daar plant en klomp foto's neem. Natuurlik die SAse vlag ook.

"Ready or not..."

2009-04-21T02:39:00.000-07:00

Twee slapies... eintlik slaap ek nie meer nie. Ek is te opgewonde. My sak staan gepak op my rusbank en ek koop die laaste drie goed. Onder andere 'n pakkie "cable ties" want dit werk vir alles. Ek het ook "ducktape" ingepak. Mens weet nooit... Gisteraand vir oulaas al my 6 lae klere aangepas om te sien of dit werk. Gelukkig was Stellenbosch bietjie koeler, want mens sal beswyk. Vandag verras 'n klomp vriende en familie my met e-pos op e-pos waarin hulle ons toerplan aanvra. Hulle wil saam met my bid. Gisteraand by my bybelstudiegroep is almal dadelik reg om die Here se seen te smeek op hierdie lewensdroom van my. Hoe wonderlik is dit nie om sulke ondersteuningsnetwerke te he nie?

Ons het die naamlys ontvang van wie saamgaan. Ons is 19 in die groep en ek ken niemand nie. Dis nog net name vir my, maar ek weet dat binne drie weke ons lewenspelle sal wees, want as mens eers saam swaargekry het, kan niks mens se waardering vir mekaar keer nie.

Geniet die bergtop in jou eie lewe. Onthou: "The distance is nothing, it is only the first step that counts!"

Die foto is van Lukla Airstrip. Dis die kortste aanloopbaan in die wereld en ons moet Sondagoggend daar land om te begin stap.

18 April 2009: Stellenbosch Berg

2009-04-20T01:38:00.000-07:00

Dis bykans ongelooflik dat ek al altesaam 16 jaar op Stellenbosch bly en nog nooit tot heel bo op Stellenboschberg was nie. Veral as jy weet dat ek spesiaal 'n paar jaar terug my kombuisvenster laat vergroot het sodat ek die berg kan sien terwyl ek skottelgoed was. Vandag kan ek die aantal dae voordat ek Nepal toe vertrek op my een hand tel. Ek is baie opgewonde, maar begin ook die senuwees voel wat knaag. My vriende en familie is ongelooflik ondersteunend en almal sal bid vir veiligheid en 'n opwindende trip. My verwagting is om oorweldig te word deur die almag van God. Agt van die tien hoogste pieke in die wereld is in die Himalayas en ek kan nie wag om dit te sien en te ervaar hoe dit my lewe verander nie.

Die stap vandag was besonders. Dit was heerlik koel en die top van Stellenbosch berg was heeltemal in mis gehul. Ons het lank daar bo tjoepstil gesit en net geluister. Ek kon die druppels op die klippe hoor val. Dit het gevoel of die Here self langs ons sit. Jan het maklik die pad op en af gekry en ek was dankbaar dat hy tyd en energie insit om saam met my te oefen. Dit help baie. As mens eers die dorp van bo af gesien het, dink mens anders oor die uitdagings in die elke dagse lewe. Die plantegroei op die berg het my beindruk. Dit het presies 'n maand gelede heeltemal afgebrand in een van die ergste brande wat Stellenbosch in 'n lang tyd beleef het en hier het die meeste protea en ander fynbos reeds weer uitgeloop en aangegaan asof niks fout is nie. Ons kan baie by die natuur leer van "resilience".

Slaap op Botmaskop: Wat 'n voorreg!

2009-04-13T06:35:00.001-07:00

Dis my verjaarsdag en ek wou nerens anders wees as op 'n berg naby Stellenbosch nie. Ek het besluit die petrol (Staking in die transport sektor) en ekonomiese krisisse maak dit riskant om vir die Paasnaweek weg te gaan. Stellenbosch is in elk geval heerlik stil met die studente op vakansie en die res van die dorp by die KKNK op Oudtshoorn. Twee van my vriende, Jan Bierman en Monica Kirsten, het my kom help vier en ons is Botmaskop uit. Met rugsakke vol lekkernye vir die groot verjaarsdagpartytjie. En wat 'n aand was dit nie? Wow! Die mooiste weer, die beste uitsigte, wonderlike geselskap, 'n pragtige sonsondergang en sonsopkoms en boonop die mooiste wolkformasies reg deur die nag. Dis net verby volmaan en dis so helder daar bo.

Met sonsopkoms herdenk ons ook opstandings sondag. Hoe heerlik is die wete nie dat God reeds die dood oorwin het nie. Hy is gekruisig, maar het opgestaan. Hy leef! En ons met Hom!

Stellenboschberg vir 'n verandering

2009-04-09T12:55:00.000-07:00

Dis 4 April 2009. Teuns en Lizel is vanoggend getroud en dit was pragtig en baie geseend. Vanmiddag klim ek en Jan vir afwisseling Stellenboschberg. Die weer is pragtig en die uitsig asemrowend. Ons klim nie tot heel bo nie, want ons het laat begin en wil nie 'n onbekende pad in die donker doen nie. Dis goeie oefening vir my. Ek is besig met my heel laaste voorbereiding vir Everest Basecamp. Ek het 19 dae oor. Ek is so dankbaar vir my vriende wat my so ondersteun het en gereeld saamgestap het. Dis great!

Die klippe sal dit uitroep!

2009-03-29T09:40:00.000-07:00

Vanoggend vroeg is ek en Azanda berg op. Dit was die mees perfekste dag in Stellenbosch. Ons het Vrydagaand ook gestap en dit so geniet dat dit net logies gevoel het om weer te gaan. Ek en my vriende wat saamstap is besig om 'n klipstapel te bou bo die "zig-zags" teen Botmaskop. Ek sit 'n klip neer vir elke keer wat ek daarbo kom. Ja, dis Tafelberg in die agtergrond. Ons woon in die mooiste dorp in die mooiste land ter wereld.

Nog net 'n maand...

2009-03-24T06:35:00.000-07:00

Gister oor 'n maand vertrek ons...

Ek kan amper nie glo dat die tyd so vinnig verbygegaan het nie. My laaste oefening moet nou gedoen word. Op Vrydagaand 20 Maart 2009 is ons weer Botmaskop uit. Ek en Jan. Dit was perfekte weer. Ons was so oorweldig oor die mooi uitsig van die berg af dat Jan eers 'n aangrypende gebed gedoen het toe ons bo kom. Hierdie keer het ons die baken in 'n rekordtyd van 1 uur 42 minute bereik. En dit vanuit Martinsonstraat in Uniepark. Die hele berg lyk kaal en is swart gebrand na die verskriklike vure wat ons gehad het. Al die fynbos is weggebrand. Die foto het ek geneem met my selfoon tydens die opgaan. Met die afkom was dit pikdonker en het net die straaltjies van ons kopliggies ons die pad aangewys. Ons kon 'n uil hoor met die afstap. Wat 'n ongelooflike voorreg is dit nie om in hierdie mooi land te woon en gesond genoeg te wees om Botmaskop uit te klim op 'n doodgewone Vrydagaand nie? En eintlik was daar niks doodgewoon aan nie. Ek is 'n geseende.

Visrivier stap met vriende: 9 - 14 Aug 2008

2009-03-04T08:49:00.001-08:00

Ek was al baie in die Visrivier in Namibia. Het dit al ses keer gestap, maar elke keer is anders. Hierdie keer was ons 'n klomp vriende wat gaan stap het. Niemand anders in die groep het al die Vis gestap nie en vir baie was dit 'n heel eerste stap in hul staploopbaan. Party is met nuwe skoene, swaar sakke of te groot grondseile die Skeurvallei binne, maar ons is daardeur met baie lag, baie sweet en baie genade. Die hoogtepunte van die stap was die kameradie tussen vriende (veral nadat die een voertuig waarmee ons gery het twee pap wiele gehad het en ons 'n halwe dag laat gesak het in die Canyon in), die pragtige geseende weerstoestande, die veiligheid waarmee ons gestap het, die perde wat ons gehoor het die laaste aand en die baie grappies langs die pad. Daar was genoeg water in die rivier om lekker te swem en genoeg water te kan drink, maar ook min genoeg water om meestal droogvoets te kruis. Dit was 'n fees! Dankie aan elkeen wat saamgestap het.

Botmaskop beter as baie: 28 Feb 2009

2009-02-28T12:20:00.000-08:00

Vanaand se skemerklim van Botmaskop was baie lekker. Ons het 17:00 begin stap vanaf Twee Pieke in Stellenbosch. Teuns en Lizel was lus vir saamstap. Hulle is altyd inspirerende geselskap. Hulle moes egter al 20:15 'n vertoning in Oude Libertas bywoon en het net gestap tot bo die zig-zags. Ek en Jan is verder. Die paadjie is al effens toegegroei, maar ons het dit in net minder as twee ure tot bo gemaak en weer in 90 minute tot onder. Gelukkig het ons kopliggies saamgevat, want met die afkom was dit al donker. Ons kniee kon voel ons het vinnig geklim en vinnig gesak, maar niks wat 'n McDonalds roomys nie kan regmaak nie. Nog 'n heerlike avontuur agter die rug. Dis lekker om mens te wees.

Die foto's vertel die volle verhaal. Daar is steeds digte rookwolke vanaf Helderberg se brand. Hulle kry dit nou maar net nie gestop nie en die wind was baie sterk. Die Pieke troon majestieus uit bo die wolke en die hele Dwarsrivier vallei is asemrowend mooi.

Hanlie se storie oor die berg Kilimanjaro 20 Feb 2005 - 26 Feb 2005

2009-02-28T05:12:00.000-08:00

Hanlie se storie oor die berg Kilimanjaro
20 Februarie 2005 tot 26 Februarie 2005

Saterdag 19 Februarie 2005

Na maande se beplanning en weke se inkopies is ons nou hier … op die vooraand! My sakke was Donderdagaand al gepak en die laaste twee dae was bloot frustrerend. Verlangend. Uitsien en nogmaals uitsien. Wonder wat wag! Dis nou al na 23:00 en ek sukkel om te slaap. Jo vat my more lughawe toe. Ulrich, Herman en Kallie gaan saam en Francois sal ons ook daar kry. Die Van der Merwes is reeds in Pretoria by vriende. Louis kom met ’n bietjie later vlug en die res kry ons op Johannesburg Internasionaal. Ons moet 05:40 op die lughawe wees. Ons vlieg 06:40 met 1Time. Iain en Nerine het saam met my gebid vanaand. Wat ’n voorreg om nie hierdie berg alleen hoef aan te durf nie. Mag dit ’n Godservaring wees. ’n Groot fisieke en geestelike ervaring en mylpaal. Here, ek vertrek met ’n verwagting van U. Moet nie dat ons van hierdie plek af weggaan of een tree gee sonder U nie.

Sondag 20 Februarie 2005

Ek het min geslaap. Ons ry met Jo se Uno lughawe toe en Herman en Francois bel my terwyl ons nog op pad is. Kennelik net so opgewonde soos ek! Die T-shirts lyk great. (Behalwe vir die komma wat op die verkeerde plek sit. Ek hoop nie ons gaan ’n denkbeeldige berg net langs Oos-Londen in die see klim nie.) Dis maklik om die groeplede orals uit te ken en dit werk baie goed.

1Time is toe glad nie sleg nie. Ons kom 08:40 op Johannesburg Lughawe aan en kry ons bagasie. Ons eet heerlik ontbyt by die SPUR by Binnelandse Aankomste. Almal doen hulle laaste dinge. Ons ontmoet vir Kallie, Barry, Willem en Alida daar. Nou nog net Magdel en Louis wat ons by Buitelande Vertrekke kry, dan is die groep voltallig.

Andries, Christa en Sunel kom vir my kuier op die lughawe. Dis heerlik om hulle weer te sien nadat ek hulle April 2004 laas met my verjaarsdag gesien het. Kallie se sussie en meisie kuier ook saam en ook familie en vriende van die Van der Merwes. Later groet ons die familie en vriende en beweeg deur na Internasionale Vertrekke. My bagasie weeg 28 kilogram. Ons vlug is vertraag en ons vertrek eers 15:00 in plaas van 14:25. Almal is in ’n goeie gees. Dis moeilik om te glo ons begin more al die berg klim. Daar is nog so baie wat moet gebeur.

Ek kan nie besluit waarna ek die meeste uitsien nie. Seker maar die “bo-op die top”-gevoel. Orals sien mense ons hemde en lewer kommentaar. Almal wat al daar was kom groet en gee raad. Ek voel skielik deel van iets groters. Ek gaan nou deel word van ’n klein groep mense oor die hele wêreld wat al hierdie berg aangedurf het.

Ons sukkel om te onthou watter pille ons wanneer moet drink. Ons moet mekaar maar help en probeer onthou. Ons drink ons eerste Kilimanjaro bier op die vliegtuig en identifiseer beide die Limpopo en die Zambesi riviere uit die lug uit. Dit werk soos volg: Hanlie sit by die venster en sien ’n groot rivier. Francois werk uit hoe lank ons al vlieg, hoe vinnig die vliegtuig beweeg, maak ’n sommetjie en verklaar watter rivier dit moet wees. Die Zambesi is geweldig groot.

Die “chicken of beef” aankondiging op die vlug was BAIE welkom en ons eet heerlik. Om oor Mosambiek te vlieg is interessant, want daar is net myle en myle se niks. Baie plat. Tanzanië is baie meer bergagtig met spitskoppies en ook baie groen met groot graniet rotse soos Paarlberg.

Ons land eers in Dar es Salaam om ongeveer 18:15 (Suid-Afrikaanse tyd) voordat ons sal vlieg na Kilimanjaro Internasionale Lughawe. Ons vlieg met dieselfde vliegtuig en moet bly sit. Die groep spot daaroor dat ons elkeen net vir hom/haarself het om voor uit te kyk in die volgende twee weke. Elkeen moet net hom/haarself bo kry. It’s all about me! Ek besluit dat hierdie my week is om selfsugtig te mag wees. Ek moet myself bo kry. Net myself. It’s all about me!

Francois sing ’n lied van Valiant Swart. “Daar is ’n lig aan die einde van alles. ’n Plek ver van hartseer of pyn ...” Mag daardie lig die volmaan op Kilimanjaro se Uhuru Peak wees die oggend as ons summit.

Die man van KPMG wat saam met ons vlieg sê Dar Es Salaam is net so groot soos Kaapstad, maar dit wil ek eers sien. Dit is nou 19:15 plaaslike tyd (Tanzanië is ’n uur voor Suid-Afrika) en dis reeds lankal donker hier. Die groep is onrustig. Gatvol gesit en ons oefen ons Swahili. Ons styg eers 20:15 op vanaf Dar es Salaam. Interessant genoeg is dit opmerklik dat Dar bitter min stadsbeplanning het. Die stad lyk baie deurmekaar vanuit die lug. Geen duidelike strate, woonbuurte, parke of rye liggies nie. Alle liggies rond en bont!

Almal is moeg na ’n baie lang dag op drie vlugte, lughawens en vliegtuigkos. Ons voel soos die deelnemers aan The Amazing Race. So tussendeur kuier ons lekker, leer mekaar beter ken en geniet die grappies van veral Kallie. Hy is só skerp. Hierdie vlug is net 55 minute lank en ons kry “refreshments”. Die van ons wat aan die regterkant van die vliegtuig sit, kan die buitelyne van Kilimanjaro en Berg Meru se silhoeëtte in die maanlig uitmaak. Meru is die tweede hoogste berg in Tanzanië en is 4600 m hoog. Hy staan met sy voete in Arusha Nasionale Park. Voordat ons weet land ons op Kilimanjaro lughawe. Dit is min of meer so groot soos Polokwane se lughawe in Limpopo.

Ons kry ons bagasie, gaan deur paspoortbeheer en soek ons drywer vanTribe Safari. Dis alles ingesluit by die pakketbewys wat ons van Dawie gekry het. Hier in Tanzanië is almal uiters rustig en ons besef vinnig dat ons ons Westerse tydswaardering sal moet los en saam met die stroom sal met swem. Miskien is swem selfs te veel van ’n aktiewe werkwoord in hierdie omstandighede en moet mens eerder praat van saam-float!

Ons drywer het aanvanklik net een missie en dit is om ook so ’n blou t-hemp in die hande te kry. Ek het moeite om hom van my hemp af te hou. Sy naam is “Slim” en hy is baie beïndruk toe ons hom vertel wat dit in Afrikaans beteken. Hy ruik na drank en ons bid hardop in Afrikaans vir ons veiligheid. Na ongeveer 5 kilometer besluit ons mens moet maar ’n bietjie dronk wees om op hierdie paaie te bestuur. Hy is ’n joviale mens en leer ons vinnig die belangrikste Swahili-woorde soos Jambo, Habari, Mazuri en Hakuna Matata. Daai een ken ons van die Lion King fliek af. Dis iets wat hulle baie hier gebruik. No problem! Slim wys ons waar ons môre-oggend gaan afdraai na Machame Hek toe en laat ons goed voel as hy sê dat die roete wat ons gekies het (by die swahili’s bekend as die whisky roete) die meer “adventurous” roete is in vergelyking met die Coca-Cola roete van Marangu.

Nog ’n woord wat hy ons leer is “pole-pole”. Dit beteken stadig-stadig en gaan nog gereeld deel van ons woordeskat word oor die volgende paar dae. Dis net jammer Slim bestuur nie so nie. Dit vat ons ’n redelike tydjie voordat ons kan besluit aan watter kant van die pad die Tanzaniërs nou eintlik ry, want Slim ry meestal in die middel en verder net waar daar nie "potholes" is nie. Snaaks genoeg sit hy kort-kort gou die bus se ligte aan en later besef ons dis elke keer dat hy verby polisie ry, om vir hulle te wys daar is toeriste in die bus.

Ons ry tot in Moshi (ongeveer 55 minute vanaf die lughawe). Dis ’n klein dorpie en Slim gaan wys ons eers waar hy en sy Tietie (Swahili vir Darling) bly. Sy kom uit om ons te groet. In die ry kan ons weer Kilimanjaro se silhoeët in die maanlig sien. Van hier onder af, is dit ’n monster!

Die Springlands Hotel is verrassend netjies na Moshi se straatjies. Ons gaan deur ontvangs en word vertel wat om te doen. Ons deel in 4 kamers (2 dubbels vir Hanlie, Magdel en die Van der Merwes en 2 trippels vir die ses ouens) en begin beweeg. Die porters staan reg om ons bagasie te dra vir 1 dollar. Daar is muskietnette oor die beddens en ook nette voor die vensters. Hier is maar baie muskiete. Ek en Magdel pak in en uit en oor en probeer alles regkry vir more-oggend. Ons slaap maar min.

Maandag 21 Februarie 2005 – 1ste dag van stap

Ek raak vroeg wakker en kan nie verder slaap nie. Onthou van nog goed wat ek uit my sak wil haal om hier te los. Ons kan alles wat ons nie wil saamvat nie, in ’n stoorkamer inteken. Ons mag net 15 kilogram per persoon vir die porters gee om te dra. Ek staan op en kry vir Herman en Ulie op die balkon. Pragtige uitsig op ’n oop berg. Ons eet vanaf 06:30. Ons is honger.

Die koffie lyk nie net verdag nie, dit is! Vir ‘n land wat reg langs Kenia lê, is dit ’n skande! Ontbyt bestaan uit vrugte, roosterbrood, roereier en worsies met "bake beans" vir die brawes. Die sap is ’n tipe clifton. Ons pak klaar en weeg ons sakke. Barry moet sy "bootse" versprei in ander se sakke om onder 15 kg in te kom. Op aanbeveling van Vic Brink, stap party van ons vandag met ons tekkies vir ingeval dit gaan reën in die reënwoud. Blykbaar sal dit sukkel om jou bootse weer droog te kry as hulle eers nat is. Dit lyk egter nie na reën nie. Ons ontmoet vir Tom en die ouens help dat alles in die bussie gelaai word dat ons kan vertrek.

Die rit in die bussie na Machame Hek is ’n belewenis! ’n Oorvol bus en baie bagasie, baie stof en ’n baie rowwe pad is ’n wenresep vir Ulie se oorvol blaas. By die beginpunt vat dit omtrent 30 minute vir Tom, ons guide, om alles uit te sorteer. Vir ons is dit die begin van ’n ongelooflike vakansie, vir hom is dit ’n gewone blou Maandag by die werk. Hy lyk egter agtermekaar en ons is in ons skik. Vanuit Moshi het die berg eintlik teleurstellend minder hoog gelyk as die prentjie in my geestesoog. Nou, 36 km nader aan hom, vertoon hy majestieus. Ek sien uit na die stap. Een dag op ’n slag en een tree op ’n slag. So eet mens ’n olifant, een happie op ’n slag.

Praat van happie – dit is nou 10:00 in die oggend en Magdel eet nou reeds haar "lunch" pakkie voordat ons nog ’n tree gestap het.

Op die ou end het ons eers 12:30 begin stap. Daar was baie goed wat Tom moes reël en ons moes lank in die ry by registrasie staan om onsself in te teken vir die stap. ’n Mens het jou paspoort nodig vir jou nommer en ek dink sommer een uit. Ons het weer geleer wat dit beteken om te wag. Later stuur hy ons vooruit saam met die een assistentgids, Bonivas. Die arme man is meer Bonnyvale en Kajafas genoem as op sy regte naam. Ons stap pole-pole. Dis eintlik lekker om gedwing te word om so stadig te stap. Maak mens minder moeg. Die reënwoud is pragtig met baie varings, mos en blommetjies. Net jammer mens kan so min opkyk om dit te waardeer, want die pad is grof met baie boomwortels en slote.

Ons eet middagete langs die pad (of te wel, die wat dit nog nie vanoggend opgeëet het nie). Die pakkie bestaan uit ’n stuk hoender, ’n vleisdingetjie wat soos ’n langwerpige frikkadel lyk, ’n broodjie, ’n poeding (stuk koek), ’n baie klein piesankie en ’n klein suur lemoen. O ja, en ’n pakkie grondboontjies. Nie dat Ulie en Herman dit nodig het om die wind van agter te hê nie.

Die paadjie is baie steil op plekke vandag en dit vat lank om bo uit te kom. Gelukkig is die weer wonderlik en is dit nie te warm of bedompig nie. Ons kom 16:15 by Machame Hut aan na die eerste dag se stap. Ons moet almal inteken in ’n register. Ons is te moeg en lui om ons paspoorte uit te haal en dink sommer nommers vir almal uit en beroepe vir elkeen. Enigiets van ’n model tot by ’n wedding planner! Die groep het goed gejel en ons het baie grappies. Sover lyk en klink almal goed en fiks.

Ons kry ons tente en bagasie en sit huis op. Ons slaap soos volg: Die Van der Merwes in een tent, Hanlie en Magdel in ’n ander, dan Francois en Herman, Louis en Ulrich en Barry en Kallie. Dag een is op sy rug en ons is dankbaar. Ons het meer as tien kilometer gestap (geklim) en 1200 meter gestyg.

Dit is ongelooflik om hierdie porters dop te hou. Hulle dra elkeen 25 kilogram op hul kop of nek/rug. Party met gewone werkskoene. Hulle trippel by jou verby terwyl jy en jou stapmaats die bulte uitstoom. Vanaand moes elkeen van hulle inweeg by Machame Hut. Tom vertel ons dat dit vir veiligheid is dat hulle presies dieselfde gewig moet hê as waarmee hulle die oggend vertrek het.

Ons het nie reën gehad in die reënwoud nie. Dis ’n goeie seisoen en ons is baie geseënd. Herman het ’n gebed gedoen voordat ons geloop het en ons besef almal watter goddelike geleentheid hierdie is.

Aandete was ’n totale verrassing, of nee wag, daar was eers tea-time waarvoor Simon ons kom roep het nadat ons ons almal heerlik kon was in ’n skotteltjie wat ons twee-twee moes deel met lekker warm water. Daar was ’n keuse van milo, koffie of tee met popcorn en koekies. (As Louis hierdie lees: daar was nie koekies nie!)

Aandete het begin met sop. Hulle noem dit komkommersop, maar dit smaak meer na hoender en mushroom. Ons het maar net gehoop dat die oorskiet hoender van vanmiddag nog olraait was voordat hulle dit begin afkook het vir die sop. Nietemin baie lekker met ’n sny brood by. Toe kom daar gebraaide aartappels met ’n beef sous (’n bredie met vleis). Baie lekker. Met piesangs vir poeding.
Ons hou saam huisgodsdiens uit Hebreërs 12 en gaan slaap vroeg. Dis baie koud en ons wonder of ons genoeg warm klere het vir summit-aand. Ons is nou op 3000 m bo seevlak en moet omtrent net soveel nog styg.

Dinsdag 22 Februarie 2005 – 2de dag van stap

Ons word wakker met ’n pragtige oop uitsig op Kibo Peak. Die son kom van agter die berg af op. Ons kry weer skotteltjies om in te was en pak in, want die porters wil 07:30 ons sakke hê om te begin stap. Van hulle stap vroeg want hulle moet gaan middagete voorberei en tafel dek vir ons langs die pad. Ons eet ’n heerlike ontbyt met papaja, toast, kaas, pap, worsies, eier en tamatie. Baie lekker. Dis lekker koud en ons kan nie besluit of ons met baadjies aan of baadjies af moet stap nie. Ons stap 08:30. Vandag stap Tom voor en hy stap heelwat stadiger as Bonivas. Ons sukkel aanvanklik om daarby aan te pas. Dis regtig STADIG maar vinnig is ons bly daaroor, want dis baie steil maar heerlik. Vandag is blatant FANTASTIES! Ons klim 800 meter op ’n riffie en kry heerlike middagete by ’n gedekte tafel op een van die plato’tjies. Ete bestaan uit eier, avokado, piesang, koekies, ’n muffin en tee. Regtig lekker. O ja, daar was hoender ook. Bietjie droog sonder die mayonnaise wat Ulie aanbied maar nie het nie. Orals het ons baie mooi uitsigte en veral Meru Berg is besonders.

Tom is ’n goeie leier. Hy sorg vir die tegniese en los die res vir onsself. Hy praat min genoeg maar is baie vriendelik. Elke keer as ons vra vir ’n kans om ’n foto te neem, is daar net een antwoord: Hakuna Matata: No problem!

Ons buurspan is baie uitputtend. Hulle kom van Amerika af met twee Kanadese en ons skinder lekker in Afrikaans as hulle verbykom. Ons noem hulle die Verenigdes sodat hulle nie moet weet dat ons van hulle skinder nie. Hulle praat onophoudelik kliphard. Very annoying!

Kallie is die snaaksste. Hy laat ons gedurig lag. Net hyself lag nie so baie nie, want dan sou sy lagspiere al sy maag kleiner gemaak het. Hy sê presies die regte ding op die regte tyd om ons almal op te beur! Viva Kallie!

Ons is vandag vroeg by die kampplek. Ongeveer 13:30. Dis Shira Kamp op die Shira Plato en dit lê op 3800 m. Ons het vandag net bietjie meer as 7 km gestap en dis die kortste dag. Ons was en maak ’n middagslapie en neem mooi foto’s van die Kibo Peak en die sonsondergang op Berg Meru. Ons het wonderlike weer en is opnuut weer vandag onder die indruk van presies hoe geseënd ons is. Dis voorwaar ’n voorreg om hier te wees.

As ek terugdink aan vandag is daar verskeie goed wat my altyd sal bybly: Ulie se blaas is baie klein. Tom het glad nie moeite om ons te laat pole-pole nie, want Ulie wil ongeveer elke 50 tree Piepie-Piepie en dan staan ons. Die Verenigdes dink ons stap baie stadig, maar dit is nie waar nie …! Ons piepie net so baie!

Hier waar ek nou sit en skryf kan ek die sneeubedekte pieke baie mooi sien. Ons kan egter nog nie vir Uhuru Peak sien nie, want die gletser wat ons nou sien is direk voor hom. Uhuru lê reg oos van die gletser en is tans nog buite sig. Die 3800 m bo seevlak waar ons nou is, is die hoogste wat ek nog was sonder beheerde lugdruk. Niemand van ons het nog koppyn nie en almal is nog gesond. Hier is ’n yswind wat waai en dis nou ongeveer 15:00 en ons het reeds “thermal” klere aan. Vannag gaan koud wees!

Nadat die meeste van ons middagslapies gemaak het, word daar rondgestaan en foto’s geneem. Simon kom soek vir Herman, wat op daardie stadium baie ver van ons af staan en foto’s neem. Ek probeer help en sê dat hy maar die boodskap vir my kan gee. Sy uitdrukking op sy gesig was ’n kodak-oomblik. Sy enigste reaksie: “No! I like to speak to Herman!” Women’s Lib is nog nie sterk in Tanzanië nie. Eintlik is dit dierbaar om te sien hoe al die porters jou aangluur. Hier is duidelik nie veel vrouens wat die berg klim nie en ook is die mans in ’n Moslemland nie gewoond om ’n vrou in shorts te sien nie.

Aandete is opnuut ’n verrassing met wortel- en selderysop met pannekoeke. Daarna volg ’n berg rys en lang boontjies met piesangkoekies en groentesous vir die rys. En twee bakke vleis ook. Ons eet regtig lekker. Kallie se maag is net nie lekker nie. Ons hou huisgodsdiens uit Psalm 121 en bid saam. Dis altyd lekker as ’n klomp Christene saam stap. Ons gaan slaap 19:30, nie omdat ons vaak is nie, maar ons voel sleg om te lank in die eet tent te sit en kuier, want die porters moet daar slaap. Verder is dit baie koud en die warmste plek is maar jou slaapsak in jou tent. Almal se grootste wens is dat dit nie vanaand nodig sal wees om op te staan om ’n draai te gaan loop nie. Min se droom het waar geword. Die diamox-pille wat ons drink teen hoogtesiekte maak dat mens baie meer moet piepie. Interessant genoeg het elkeen van ons ’n ander voorskrif en instruksies ontvang het oor die diamox. Ons het maar almal se raad in ag geneem en volg ’n veilige middeweg. Lala Salama!

23 Februarie 2005 – 3de dag van stap

Ons is vroeg op. Nie om enige ander rede as dat ons deurgelê is nie. Die dag skop af met ’n geskiedkundige oomblik: Die Van der Merwes se duffelsakke is eerste klaar gepak en reg vir wegvat deur die porters. Ons doen die nou al normale oggendroetine van was en eet (Kallie sit uit op hierdie een want sy maag loop vandag vinniger as hy).

Ons begin stiptelik 08:30 stap. Die grond is vasgevries soos ons loop. Vandag styg ons van 3800 m bo seevlak na 4600 m en dan weer af na 3950 meter in de Barranco Vallei by Barranco Kamp.

Die groep is aansienlik stiller. Die lug is dun en ons snak plek-plek na asem. Tom is op ’n missie en moes op een kol selfs hard met die groep praat omdat ons so baie wil stop. Eers wil ons meer klere aantrek, dan raak die yswind stil en wil ons weer van die warm klere ontslae raak. Tussen-in volg die P’s: Piepies en Pictures! Tom se geduld is merkwaardig. Ons eet net so ’n halfuur se stap onder die Lava Tower by 4400m. Die wind waai kwaai en hulle dek ons tafel in ’n tent. Ons kry dieselfde middagete as gister, behalwe vir suspisieuse vetkoeke wat vir party van die groep lekker was.

Tom gee instruksies dat ons nou warm langmougoed moet aantrek en ons vertrek na ’n hoogte van 4600 m by die voet van die Lava Tower. Sy bopunt is op 4800 m, maar Tom wil hê dat ons minstens 30 minute aan die voet moet sit om gewoond te raak aan hierdie hoogte, want môre-aand slaap ons by 4600 m. Hoe nader ons aan die berg kom, hoe meer kom ons onder die indruk van hoe groot God werklik is en hoe klein ons is. Dis prentjiemooi om op te kyk na die reuse stukke ys wat teen die berg vassit. Die hele gesig is effens meer as wat mens sommer so op ’n gewone Woensdagmiddag kan inneem. Ons sal die prentjie met ons saam moet neem en onsself gereeld moet herinner aan presies hoeveel van ’n “once-in-a-lifetime” geleentheid hierdie is.

Na 30 minute se akklimatisasie by Lava Tower kamp (daar is mense wat daar kamp om die Western Breach van hierdie punt af te begin klim) is dit tyd vir die afdraende. Ons moet 650 m sak. Die Barrancu Vallei is pragtig met interessante plante wat hulle senecio’s noem. Ons beleef verskillende ervarings van ysreën en reën tot baie koue!

Toe gebeur iets waarop nie een van ons ooit voorbereid kon wees nie. So byna-byna het ons ons eerste ernstige besering in die groep met Alida wat amper vir Willem reg agteroor poep. Herman, wat net voor haar in die ry geloop het, vlieg om en skud haar blad en bied ’n halfdosyn aandele vir haar aan in sy en Ulie se baie vooruitstrewende maatskappy. Hulle vervaardig wind op aanvraag. Alida, ons is trots op jou! Die eintlike rede vir hierdie gedrag is dat jou lyf begin de-flate van die hoogte.

Ons kom 16:30 by die kamp aan. Die uitsig op die berg is Mazuri-mooi! Ons stap vandag lang ente sonder die Amerikaners. Dis heerlik stil. Ons tente is op en ons neem ons intrek. Ons bad, drink tee met popcorn en grondboontjies en net toe ons trommeldik is, kom soek Simon vir Herman om aandete aan te kondig. Ons kan nie meer eet nie en Magdel probeer aandete skiep maar Simon het ander planne. Hy sorg dat ons genoeg en gereeld eet. Dis interessant hoe ons eetlus afgeneem het hoe hoër ons styg. Mens is ook niks lus vir soetgoed nie, maar gereeld baie dors en lus vir game.

Die groep “moan” definitief baie meer as twee dae gelede. Francois is die hoof “moaner”. Twee dae terug het ons soos ’n koor gesing: “Aaahhh! Matrasse!” Nou is hulle so dun soos papier. Die komkommersop was die eerste aand “uit die hemel uit”. Vanaand is die komkommer in die sop definitief bietjie af.

Ons het vroeër vandag vir Tom gevra om vir ons ’n Swahili liedjie te leer. Hy skryf vir ons die woorde neer:

JAMBO, JAMBO BWANA
HABARI GANI, NZURI SANA
WAGENI MWAKARIBISHWA
KILIMANJARO, HAKUNA MATATA

Vanaand oefen ons dit. Louis is vol inisiatief en neem vir Tom op ’n bandmasjientjie op toe hy vir ons kom instruksies gee oor môre. Later luister Louis daarna via oorfone en gee die regte ritme vir ons deur. Ons leer die vier reëls maklik danksy Kallie se kar wat ’n bus is. (Mwakaribishwa)

Vanaand se stiltetyd is great. Ons sing en loof net die Here dat Hy vir Kallie gesond gemaak het. “Our God is an awesome God! He reigns from heaven above.” Ons gaan slaap weer vroeg want môre moet ons 07:00 al stap.

24 Februarie 2005 – 4de dag van stap

Dis snaaks hoe nie een nag verbygaan sonder mannewales nie. Vannag het ons toilet se tent weggewaai die vlakte in en het die toilet “topless” gestaan. Alida het maar oë toegeknyp en die toilet dakloos aangedurf. Ulrich en Louis het dit ook ontdek en eers foto’s geneem van die affêre. Hanlie is later dieselfde rigting in en nadat sy die veld aangedurf het vir ’n draai, het sy die tent gaan haal en teruggesleep toilet toe en met klippe vasgepak. Ulie slaan hom later weer op.

Ons begin 07:00 stap en klim die Barranco Wall. Dis 250 m reguit die lug in op. Hanlie tel 2616 treë!

Vir die korrektheid van die anale en onder groot groepsdruk en dreigemente van dagboek-editing sal ek nou maar vertel wat vanoggend vroeg gebeur het. Ek het my oë oopgemaak in ’n vrolike luim en die eerste klank wat my regteroor opgetel het was Francois wat ons betower het met sy sangnommer: “Daar’s ’n lig aan die einde van alles! Daar’s ’n plek ver van hartseer en pyn!” Ek wou vir hom sê watse inspirasie hy vir almal van ons is, maar met ’n Freudian “slip of the tongue” kom dit toe per ongeluk uit as: “Ag Francois shut-up!” Die hele tent 1 was stomgeskok. Nodeloos om te sê moes ek ongeveer 300 allesomvattende komplimente uitdink voor middagete net om weer op “par” te kom. Nou is ons weer onafskeidbaar. Laasgenoemde is ’n term met ’n plofbare betekenis bo 3000 meter.

Dit was baie ure se intensiewe stap na die middagete plek toe. Francois wens vir slaptjips en niemand wat nie self daar was nie, sal ons nou glo dat ons toe op 4200 m bo seevlak slaptjips met tamatiesous kry vir middagete nie. Verder was daar nou al die alomteenwoordige sop. Die twee wat daarvan geëet het, het dit mushroomsop genoem, maar ons ander was net te moeg vir eet. Saam met dit was daar oliebolle met piesang en brood in.

Na middagete en ’n plassie of twee in die Kili-hokkie met die kleinste gaatjie denkbaar, klim ons verder. Ons mik vir 4600 m by die “base-camp” Barafu.

Ons stap deur ’n klip begraafplaas met ’n klokkespel van ysreën op leiklippe. Dis aandoenlik en ons voel baie spesiaal. Tom is weer op ’n missie en toe ons smeek vir ’n ruskansie is sy enigste kommentaar: “Too early to rest!”

Toe ons uiteindelik kan rus, kan mens vir die eerste keer Uhuru-peak net-net deur die wolke sien. Ons is opgewonde en neem foto’s maar Kallie is net te moeg en laat val: Uhuru se moer-u!

Ons bereik Barafu om 15:00. Ons het vandag ’n verplasing gehad van net 650 m. Vannag moet ons dubbel dit uit ons bene pers. Mag die Here vir ons vlerke soos arende gee. By 3800 m by die tweede nag se slaapplek by Shira Kamp was dit ’n fisieke uitdaging om van die eet-tent na die toilet te stap en terug. Hier by 4600 m is dit ’n geweldige fisieke inspanning om om te draai in jou slaapsak. Alles word pole-pole gedoen en selfs net om jou bootse aan te trek vat lank en maak mens uit asem.

Ons eet vroeg want ons moet vroeg gaan slaap. As gevolg van ’n water tekort op Barafu moet die hele groep uit een oranje skotteltjie was. Daar word nie veel gewas nie.
Tom se praatjie tydens aandete was short en sweet. Ons gaan nie meer 24:00 stap soos die gebruiklike is nie, maar wel 23:00. Dus moet ons 22:00 opstaan. Hy het die rede daarvoor baie diplomaties en met ’n groot smile gegee, maar dit kom basies daarop neer dat ons ’n pole-pole span is. Die slaap het die meeste van ons ontwyk. Ek het die stuk in die Kili-boek vir my en Magdel gelees en dit het ons goed opgesyc en gemaak dat ons nie kon slaap nie. Niks wat Tom gesê het kon ons voorberei op wat ons sou beleef nie. Van 22:00 af tot 22:30 het ons alles aangetrek wat ons saamgebring het vir summit-nag. Die lug hier is regtig dun en alles vat lank en maak jou moeg. Daarna het ons tee gedrink en ons flesse gekry en laaste voorbereidings getref om 23:00 te kan stap. Herman het vir ons en die vyf gidse (Tom, Bonivas, Simon, John en Stutten) ’n gebed in Engels gedoen en ons is daar weg! Pole-pole!

Vrydag 25 Februarie 2005 – 5de dag van stap

Dis onmoontlik vir een mens om ’n groep se belewing weer te gee. Ek kan maar net sê wat ek beleef het:

Dit was BAIE erger as wat enige iemand my vertel het. Van 23:00 Donderdagaand tot 05:30 Vrydagoggend het ons geklim en geklim en geklim. Reguit die lug in op. Tom voor met Magdel, Ek, Herman, Ulie, Kallie, Francois, Louis, Barry en die Van der Merwes. Aanvanklik het alles goedgegaan. Tot ons baie lang treë oor rotse moes gee. My bene doen nie daai nie en my hart het teen trippel-beat begin gons. Pole-pole! Toe wil Hanlie en Herman stop om lip-ice uit te haal en aan te sit, tot groot ontsteltenis van die vier assistant-gidse wat langs die paadjie loop weerskante van die ry om te kyk dat jy in jou ry en direk agter die een voor jou bly. Ons kry na twee ure se uitmergelende stap ons eerste kans om vinnig te sit en iets te drink. Die groep is stil. Miskien is almal net so geskok soos ek oor wat besig is om met ons te gebeur.

Ons beur voort! Die zig-zags met los gruis waarteen mens telkens terugsak, is hartbrekend en hou vir ure aan. Kap jou stok in, skuif jou voete tot by jou stok! Kap jou stok in, skuif jou voete tot by jou stok! Kap jou stok in, skuif jou voete tot by jou stok! Dit hou vir nog meer as vier ure aan. Die assistant-gidse hou jou met arendsoë dop en as jy stop om drie keer hard asem te haal, is Simon langs jou, skyn hy die lig in jou oë en vra met baie assertiwiteit: What is your problem? Tom stop nooit! In meer as ses ure se moordende opdraende in baie dun lug, het ons twee keer die luukse gehad om vinnig te sit. Met die tweede sitslag het ek begin verstaan hoekom ons MOET aan die beweeg bly: Dis só koud waar ons nou loop dat jou liggaamstemperatuur só vinnig sak as jy staan dat dit baie gou gevaarlik raak.

Stella’s Point wil net nie kom nie! My ervarings wissel tussen geïrriteerdheid met Tom wat net loop en loop en later ’n totale aanvaarding van alles wat kom. Ek sing oor en oor dieselfde versie: “Die Here my God gee vir my krag. Hy maak my voete soos dié van ’n ribbok. Op hoë plekke laat Hy my veilig loop.” Die volmaan is pragtig helder en ons sien dat die grond aan weerskante van die uitgetrapte paadjie vasgevries is. Ulie word verbygedra deur een van die gidse tot reg agter Tom. Hy het tekens van hoogtesiekte. Ek skrik! Here, sal U asseblief in u groot genade ons tien veilig bo uitbring! Uiteindelik om ongeveer 05:15 bereik ons Stella’s Point in die nek voor Uhuru Peak op ’n hoogte van 5755 m bo seevlak. Nou nog net 140 meter vertikaal styg na Uhuru Peak. Vryheid! Magdel wil ophou, maar Tom oorreed haar om aan te gaan. Ons kry kans om vinnig te sit, maar eintlik raak mens net lui en koud. Tom moet twee keer hard Herman se naam noem, want die groep beweeg nie. Eintlik is ons ook baie vaak en sit en slaap. Hoe graag wil ons hierdie doen? Genoeg om nog ’n uur of meer opdraende voort te beur? Ek het myself nie eens kans gegee om te antwoord nie. Het onder reeds besluit dat ek nie op die nek ’n keuse sou hê nie, want mens kan nie rasioneel daaroor dink nie. Beur op en beur voort. Daar is net een opsie en dis om bo te kom! Ons kry Krag van Iewers en begin stap. Die steilte is nou meer genadig en die paadjie stap beter, maar die hoogste punt in Afrika lê op die heel verste punt. As dit maklik was, was dit nie so ’n groot prestasie nie. Elkeen loop met sy eie gedagtes. Pragtige ysgletsers en yswalle verskyn aan ons linkerkant. Dis ontsettend koud. Ons moet aanhou beweeg. Daar kom mense van voor af wat jou moed inpraat. Hulle was reeds daar. Ons beur voort. Na nog ’n uur en ’n half se pole-pole en sweet bereik ons Uhuru-Peak op ’n hoogte van 5895 m bo seevlak om ongeveer 06:45 op Vrydagoggend, 26 Februarie 2005 op ons vyfde dag van stap.

Die hoogste punt in Afrika en die hoogste losstaande berg in die wêreld. Dankie, Here! Die weer is spesiaal vir ons gekies. Mens kan die ronding van die aarde sien op ’n pragtige sonsopkoms. Ons neem foto’s maar van die National Anthem sing is daar nie sprake nie. Die verkeer is bietjie dik en ander wil ook foto’s neem en ons moet so gou as moontlik berg afgaan om meer suurstof te kan kry.

Ons drink ons tee by Stella’s Point en begin die aftog. In die volgende paar uur van hierdie dag sal ons sak vanaf 5895 m tot op 3100 m by Mweka se oornagplek. ’n Ongelooflike 2795 m! Ons bene voel dit. Vanaf Stella’s Point tot terug by ons tente op Barafu vat ongeveer twee ure en dis baie vergelykbaar met ’n ski-ekspidisie in die Switserse Alpe. Die enigste verskille is dat hierdie ski-slope bestaan uit lava rotse van alle groottes en dat jy net een ski-pole in jou hand het. Party kry dit beter reg as ander. Herman, Willem en Barry doen goed. Een ding is seker en Willem verwoord dit seker die beste as hy vir Bun Booyens aanhaal uit Desember 2004 se Wegbreek: “Ons neuk van daai berg af!”

So kom ons groepie vir groepie terug by Barafu. Na ’n poging tot ’n slapie, pak ons in en eet middagete. Die koeldrank kry veel meer aftrek as die aartappel-stew. Alhoewel laasgenoemde baie lekker lyk, is ons net nie honger nie. Ons lywe is seer en nog in skok. Ons begin 13:00 stap na Mweka Kamp. Daar val swaar ysreën maar ons is in ’n goeie gees en is dankbaar dat ons nog almal in een stuk is nadat ons tot bo kon gaan. Ons vorder fluks met die afdraend. By Mlinga verkoop hulle Kilimanjaro bier en Coke teen 3 dollar vir die koeldrank en 4 dollar elk vir die bier, maar ons is lankal lus daarvoor en gee nie om om duur te betaal nie. Dis baie lekker en ons stap verder. Dis ongeveer vier ure se stap.

Die omgewing rondom en op pad na Mweka Kamp is baie mooi. Skielik lyk die natuur en plantegroei weer heel anders. Hier is blomme, fynbos (proteas, heide en elke ding) en baie mooi groen valleie. Teen Kilimanjaro van omtrent 4000 m af, groei daar niks. Daar is net klip, lawarotse en sneeugletsers. Ek het gisteraand herhaaldelik gedink hoe uit sy plek die mens daar bo teen die berg lyk.

Francois loop ’n draai in die veld voordat ons by die kamp aankom en los sy stapstok daar. Toe hy dit die volgende oggend ontdek, is dit net te ver om terug te stap om dit te gaan haal. By Mweka kry ons kans om ordentlik te bad en lekker te eet met rys, lang groenbone en ’n groente- en bone-sous. Die pannekoek by die sop omskep ons in poeding met gouestroop, milo en suiker bo-oor. Simon skud net sy kop. Ons sit later buite in ’n kring (dis veel warmer hier as wat ons die laaste paar aande gekry het) en hou saam huisgodsdiens. Willem lees een vers uit Ps 86:9. Hier word ons aangemoedig om dit wat ons baie graag wil hê, van God te smeek. Elkeen kry ’n kans om sy/haar belewing van die summit-nag in woorde om te sit. Dis ongelooflik lekker om elkeen se storie te hoor en heerlik om te hoor hoe die Here voorsien het, hoe wonderwerke gebeur het en elkeen op sy/haar eie manier sy/haar grense getoets het en oorwin het! Veni, vidi, vici! Ons het gekom, ons het die majestieuse berg gesien en ons het dit en baie ander aspekte van onsself, oorwin!

Sal ons weer gaan? Nooit nie! Soos Barry dit opsom: Hy sal dit nie eens vir sy grootste vyand toewens nie, maar ons is bly dat ons dit gedoen het. Baie bly oor die ongelooflike grootse ervaring wat ons kon meemaak.

Elke volgende berg in my lewe, sal ek beslis anders hanteer. Ons is almal anders as sewe dae terug!

Saterdag 26 Februarie 2005 – 6de en laaste dag van stap

Vandag is alles laid-back. Ons staan rustig op, eet 07:00 eers en Tom sê ons kan self besluit hoe laat ons wil stap. Miskien kry ons tot vandag ’n waterbreuk! Ons stap deur ’n reënwoud met pragtige tonele en blommetjies. Ons neem baie foto’s en neem ook die Impatiens Kilimanjari af. Dis ’n tipe impatiens wat mens net hier kry. Tom is hiper-rustig en wag geduldig dat ons elke blommetjie van naby afneem. Ons sak vandag ’n verdere 1600 m vanaf 3100 m tot op 1500 m by Mweka Hek by die eindpunt. Die einde vat lank om te kom. Ons teken uit by reception en Tom kry ons sertifikate wat hy later by Springlands Hotel aan Herman oorhandig. Ons stap van die einde af nog vyf minute na waar ons bus wag met ons eie “Slim” agter die stuur. Die plaaslike bevolking oorval ons om t-shirts, houtwerk, batikwerk en wat nog alles aan ons te verkoop. Hulle is eintlik lastig, verstaan nie nee vir ’n antwoord nie en Magdel se stapstok word uit haar rugsak gesteel.

Genadiglik begin dit reën om ’n einde te maak aan die verkoping en ons en BAIE porters spring in dieselfde bus met al ons bagasie op die dak. Ek weet nie wie van ons in die bus stink die meeste nie!

By Springlands Hotel kry ons heerlike middagete nadat ons skoongewas is. ’n Ongelooflike ervaring is verby. In die voorportaal kry ons nuwe groepe wat inkom om Kili te gaan stap. “There’s a sucker born every minute!” As hulle maar weet waarvoor hulle in is. Na alles moet ek sê dat ek gekom het vir “me-time”, maar dat hierdie baie ver daarvan verwyderd was. Sonder die hulp en ondersteuning van ’n fantastiese groep mense sou ek dit nie wou maak nie. Ons het in sewe dae meer gelag as in ’n lang tyd! Baie, baie, baie dankie aan elkeen wat dit meegemaak het, vir alles!!!! Julle is die tipe saam met wie mens kan oorlog toe gaan of sommer net saam vakansie kan hou. Mag ons die swaarkry altyd onthou, die lekker tye altyd koester en uitsien na nog baie sulkes!

Baie liefde

Hanlie

Dele uit Hanlie se dagboek oor die Drakensberg Dwarsklim: 5 - 9 Des 2005

2009-02-28T04:39:00.002-08:00

Dele uit Hanlie se dagboek oor die Dra(n)kensberg Dwarsklim (5 Desember 2005 – 9 Desember 2005)

Uiteindelik sien ons die liggies op die stoep van die Cathedral Peak Hotel. Rye en rye mense sit aan by kerslig en eet hul harte uit! Ons is honger, dors en hoofsaaklik "gatvol", maar veilig deur elke omstandigheid waaraan jy kan dink. Ons is dankbaar dat ons dit gemaak het en wil so vinnig as moontlik terugkom op Drakensville. (Of minstens almal behalwe Nico wat die voorste bakkie moes bestuur) Ons val die bakkies binne en ry...

Nee wag, dis die verkeerde kant van die verhaal. Dit het reeds vyf dae vantevore begin by die Sentinel aan die heel anderkant van die berg. Dertien opgewonde stappers het ingeboek via VIC, laaste draaie geloop en hul sakke geskouer. Party stappers selfs met meer as een sak. Na 'n laaste foto is ons weg. Die styl paadjies uit. Die groep het vinnig weggespring en amper vir Magriet 'n angsaanval besorg. By elke nekkie is sakke neergegooi en oor die bult gaan loer na die uitsig. Ons kon net nie genoeg kry nie. Johan O'Kennedy en Wouter het selfs 'n ompad geklim om die grot te sien waar Johan en sy vrou vroeer in hul staploopbaan geslaap het. Dit word ‘n dag van eerstes: Ons sien ons eerste lammergeiers met hul vlerkspan van meer as twee meter, ons het ons eerste val met Stephan wat op ‘n gladde lys struikel en ons almal geniet nog die vars geur van ons hempies se eerste dag. Ons stryk aan kettingleer toe om meer as 12 verdiepings die lug in te klim. Wat 'n belewenis! Thea se aanmoediging aan Magriet was 'n infame leuen, maar hoe moes sy dit geweet het? Dit was wat elkeen van ons geglo het: Die berg is plat bo-op. Hou net uit tot na die kettingleer dan is die ergste agter die rug! Ha-ha! Toe glad nie so nie!

Aanvanklik stop ons by elke blom en by elke stroom en neem derduisende foto's. Ons stap verby die plek waar mens afdraai Mount Aux Sources toe, maar hou verby. Hierdie keer het ons ‘n ander doel voor oë. Die uitsig oor die eskarp is so mooi soos almal gese het en die Tugela waterval val so ver soos almal belowe het. Ons spandeer baie tyd op die rand en geniet die wonderlike weer wat ons deur genade gekry het. Tommy breek ‘n lansie vir die blindes.

Wat 'n wonderlike God aanbid ons nie? Hoe kunstig moet Hy nie wees om hierdie te kan vorm nie. Met Johann D se geologie les nog vars in ons geheue, weet ons hoe die berg ontstaan het... Maar dis pragtig! Ons eet middagete op die eskarp en begin aanstap na ons slaapplek toe. Baie op en af en die wolke begin saampak en toetrek. Ons eerste donderstorm bo-op die berg is oppad. Wouter is wit in sy gesig en het ‘n naarheid wat hy nie ken nie (hy is net doodseker dis nie van die ekstra rugsak nie!) en ons vermoed hy kort 'n diamox of twee. Hoogtesiekte. Nico en Johann maak beurte om sy sak te dra en die res probeer hom opbeur. Ons kry ons eerste reen en ons eerste aangesig van elkeen se besonderse reenuitrusting!

Twiddle Dee en Twiddle Daa vermaak ons met helder rooi en geel. Francois se reenpak is ook gevaarlik want een oomblik het hy nog gesit en toe kan hy glad nie opstaan nie... Die slaapplek wil nie kom nie (ons het op dag een ongeveer 18 km afgelê) en dis deksels koud en nat, maar ons hou uit en stap aan. Later gee die weer ons 'n kansie en ons slaan tent op langs die rivier. Nou sal ons sien wie se tente is waterdig. Mans bad stroom-af en vrouens stroom-op. Die kosspan (Hanlie, Johann D en Francois) maak vinnig kos (vanaand se spyskaart is kerriemaalvleis met rys en gestoofde vrugte met sjokolade skuim (Vic se suiwer afrikaans inspireer my) en ons het skaars klaar geeet toe die eerste groot blitse slaan en die donderweer klap. Ons het net die ritsluiters toegetrek toe reen dit met mening. Liters en liters water kom op ons tente neer! Die tentbewoners met Fly-sheets het heerlik rustig geslaap en vir hulle was dit nie nodig om met 'n handdoek gewapen die dak benoud dop te hou nie. Ander was minder gelukkig. Wouter wou vanaand niks eet nie en het net ‘n myprodol gedrink teen die kopsere en gaan slaap. Tommy kon later getuig dat hy 01:00 die nag wakker geword het en beter gevoel het. Die enigste pyn wat oor was, was die hongerpyn op sy maag. Al wat daar was om te eet was grondboontjies. Dit was aand en dit was more... Die einde van die eerste dag!

Dag twee het sonnig begin. Ons kon die lammergeiers in die kranse hoor roep en veral die geskreeu van die kleintjies was kenmerkend. Ons staan vyf-uur op en pak so vinnig as wat ‘n nat tent mens toelaat en staan half sewe reg vir ‘n “briefing” vir die dag. Ons bid saam en begin die dag met mening! Daar is geen paadjies hierbo wat aandui waarheen mens moet stap nie. Dis alles kaartgedrewe en min of meer op aanvoeling. Ons eerste stop sal by Incidi wees en verkieslik op die eskarp sodat ons kan uitsigte hê. Ons gee nie eens om vir die digte miswolke wat daar lê oor die eskarp nie, want dit gee dit ‘n heel anderse gesig, maar baie mooi en selfs sprokiesagtig. Ons sien Cathedral Peak en Giant’s Castle in die verte en weet nou waarnatoe ons mik. Nico maak kookwater vir die hele groep en kook mieliepap vir homself. Na ‘n heerlike ontbyt pak ons op en begin aanstryk oor die berge en dale. Orals was God! Die weer wissel van helder sonskyn tot mistig en koud. Vic en Nico vang ‘n swempie by ‘n rusplekkie. Die res swem by middagete langs die rivier. Ons sien vir die eerste en enigste keer op die staptog ander stappers. Ons tel sewe met rugsakke en wonder waarom hulle die heel hoogste punt van die berg kies om oor te kom. Magriet en Hugo maak Risotto. Dis heerlik en gelukkig is daar genoeg dat Vic ‘n halwe kastrol aan die res van die groep kan uitdeel. Al is ons mae vol, is daar nie tyd vir ogies toe nie, want ons het nog ver om te loop. Dit begin reen net toe ons oppak, maar ons stryk voort. Niemand kla nie. Ons was mos voorbereid hierop. ‘n Rukkie verder begin dit hael. Ons stap vinnig. Die hael slaan jou bene van agter en dis glad nie lekker nie. Ons probeer skuiling soek langs ‘n hoë rots, maar besluit later dis beter om te stap. Net daarna skyn die son weer. Hierdie weer is regtig onvoorspelbaar hierbo. Ons stuur vir Vic, Nico, Louis en Johann om die slaapplek te gaan soek en die res wag langs die rivier in die vallei. Terwyl hulle weg is, besluit ons dis ‘n heerlike plek om te kamp en deur die genade van Bo besluit hulle ook so en daar kamp ons net daar langs die rivier. Nie baie gelyk nie, maar ‘n pragtige plek. Vic, Thea en Johan OK is op kosspan en verras ons met heerlike springbokwors in ‘n tamatiebredie met smash en kerriewortels vir groente. Die poeding is butterscotch geur van die kitssoort. Vanaand maak ons ‘n benzene verbranding en offer die afgelope twee dae se vullis aan die berg. Johann D kom met al sy vingers daarvan af, maar ook net net. As Thea met sy Ma praat: Daar was geen onverantwoordelikhede ter sprake nie. Dit was ‘n blote ongeluk wat die benzene bottel te naby die warm as gebring het. Maar geskrik het ons geskrik.

Ons valleitjie is toe onder die mis toe ons gaan slaap. Dit het bepaalde voordele soos dat mens nie te ver hoef te loop om ‘n draai te loop nie. Iewers in die nag het dit ook gereën, want ons tente was papnat toe ons opstaan. Dag twee was net so lekker soos dag een en almal is nog in ‘n goeie bui en met goeie gesondheid en almal het nog presies geweet waarheen ons oppad was... Vir nou in elk geval.

Die opstaan en regmaak vir stap en tent opslaan word nou al ‘n ritueel wat ons goed leer ken. Elkeen weet presies wat om wanneer te doen en dit gaan al vinniger. Die opdrag vanoggend tydens die “briefing” was maklik. Ons stap tot op die nekkie, draai dan regs en stap op die kontoer tot na die Mweni Insnyding (Cutback) Niks moeilik daaromtrent nie. As ons geweet het wat voorlê sou ons seker in ons gebed ook gevra het dat die Here ons kaartlesers sal seën met insig en rigting en so aan, maar ons het nie... Ons was skaars weg, toe kry ons te warm in al ons klere en stop ons om van baie daarvan ontslae te raak. Die nekkie is te vroeg vir ontbyt en ons draai regs af, hou op die kontoer en begin die insnyding van ‘n kant af stap. Dis later ongemaklik skuins, maar Vic het baie navorsing gedoen en almal in die boeke was dit eens dat mens nie moet daal na die rivier toe nie. Hou op die kontoer. Ons hou op die kontoer. Later sien ons die "black and tan wall" en neem talle foto’s daarvan. Dis ‘n pragtige vallei. Groot rivierkronkels met mooi groen walle. Ons sien krale met skape en beeste en ‘n tipiese Lesotho huisie op die oorkantste wal. (En nog raak ons nie agterdogtig nie) Die meeste van die kaartlesers was op een of ander stadium van die oggend effens ongemaklik oor die rigting en bakens wat hulle sien of nie sien nie. Met uiterste wil en oorredingsvermoë het hulle mekaar aangemoedig om die kaart by die realiteit te laat aanpas of andersom. Aanmoediging soos: “ignoreer nou eers die kronkels in die rivier” het sommige van die ander groepslede erg ongemaklik gestem, maar diegene het liewers niks gesê nie. Iewers het ons ons vasgeloop in ‘n baie styl en hoë rotswand en Vic het gaan ondersoek instel en beduie dat ons boontoe moes klim. Met groot vertroue en sonder enige teenspraak is dit gedoen. Toe ons egter bo kom, wou almal weet waarheen nou... en hoekom. Vic het ons verseker dat hy net twee dinge weet: Die eerste is dat ons definitief op die regte pad is en die tweede is dat ons op die kontoer moes bly. Teen die tyd wou die meeste afsak rivier toe.

Na lang redekawel met die kaart in die hande van baie, is die GPS uitgeruk as hulpmiddel. (Met groot dank aan Stephan wat dit saamgedra het) Elke kaartleser het geraai waar ons nou volgens hom op die kaart was en uiteindelik het Johann OK die slegte nuus gebring. Volgens die GPS was ons baie ver van waar hulle gedink het ons was. Geen wonder dat die selfoontoring van waar ons kon opvang “Letsing Mine” gewys het nie. Dit is Brett Kebble se myn diep in Lesotho in. Geen wonder dat die kronkels in die rivier so groot soos rugbyvelde is wat nie geignoreer behoort te word nie. Ons was verdwaald. Maar nie mismoedig nie. Wat ek altyd van die groep mense sal onthou, is die feit dat hulle kan “roll with the punches”. Daar was ons ‘n halwe dag se stap van koers af en almal besef net nie een van ons ander sou dit beter kon doen nie, so draai om en stap... Ons moes soos die wyse manne van ouds ooswaarts stap agter die maan aan om weer op ons regte pad te kom. As die res van ons beter kon doen met die kaart, sou ons, so ons kan niemand blameer nie. Stap moes ons stap. Francois en Louis het ‘n liedjie uitforseer. Die enigste liedjie in my kop was: "Moet op prinse nie vertrou nie", maar ek het dit nie hardop gesing nie.

Toe eet ons middagete nader aan gisteraand se slaapplek as waar ons met ontbyt was. Die wind waai kwaai en ons is ver van water af, maar in ‘n diverse groep soos ons s’n is daar altyd ‘n paar wat lig op brandstof is en hulle vat al ons waterbottels en gaan haal water. Ons eet heerlik en vat die regte pad. Links van die nekkie af, op die kontoer langs, verby die insnyding. Die wind word al sterker en by tye moet jy klou om nie oor die rand gewaai te word nie. Die uitsigte is briljant mooi. Ons stap besonder vinnig en wen vinnig weer alles terug wat ons verloor het. Later klim ons ‘n baie steil bult en daarna ‘n steil afdraende tot by ons kampplek aan die voete van die Rockeries (of is dit die Twaalf Apostels?) Almal wat voorheen selfversekerd was oor alles is nou sku om te vinnig te seker te klink. Hierbo is dinge meestal nie soos hulle lyk nie. Vanaand is Magriet, Hugo, Louis en Nico op kosspan. Die spyskaart bestaan uit seekos pasta met beetslaai en sjokolade poeding. Almal is honger. Vic sê ons het minstens 18 km gestap. Dit voel soos meer as 20. Vanaand se kampplek is heerlik en vir baie die beste van die hele toer. Ons kry ook nie reën nie, maar dis koud en toe ons opstaan kan ons selfs plek-plek ryp op die gras sien. Nico en Vic het vroeg opgestaan en die noordwestelike wal bo die kampplek uitgeklim om foto’s te neem van die sonsopkoms oor die vallei. Die van ons wat later slaap (tot 05:00 toe) sien die sonsopkoms uit ons tente. Hoe bevoorreg kan mens wees?

Daar is ‘n opwinding in die groep wat aanvoelbaar is. Gister se verkeerd stap het ons nader aan mekaar gebring. Ons ken ook nou al die dril en het by mekaar aangepas met stapspoed en gesinkroniseerde stoppe. Met almal gaan dit goed. Stephan se maag was gister nie lekker nie, maar na ‘n goeie nagrus is hy ook weer reg. Vandag gaan ‘n lekker dag wees. Ons mik vir die oorsprong van die Oranjerivier. Elke keer as ons die eskarp kan sien, wyk ons uit soontoe en neem nog ‘n paar foto’s. Ek kan nie besluit wat nou eintlik vir my die mooiste is nie. Hier waar die Oranjerivier ontstaan is dit die Senque-vallei. Mens kan amper nie glo dat so ‘n magtige rivier in ‘n klein moerasdingetjie ontstaan nie. Wouter is baie opgewonde en wil vir sy skoonma ‘n botteltjie egte suiwer Oranjerivierwater tap. Ons eet ontbyt op die walle van die Senque en stryk aan eskarp toe, waar ons die mooiste uitsigte oor die rand het. Baie mis en wind, maar ook baie lammergeiers. Ons neem nog talle foto’s. Van hier af volg ons die eskarprand en kan net nie genoeg sien van die mislae wat ingewaai kom oor die eskarp en dan net verdwyn as dit met die boonste lug in aanraking kom nie. Dis opdraend en nog opdraend, maar ons hou. Na baie op en affe en nadat ons ook lank met die kontoer langs geloop het, volg ons die rivier teen ‘n wal uit en wil so hoog as moontlik teen sy hang die rivier kruis en daar middagete maak. Ons kry ‘n baie mooi poel met ‘n waterval en alles en saal af. Wouter, Vic, Stephan, Hanlie en Louis swem. Louis maak ook van gisteraand se orige poeding. Magriet sê dis die mooiste poel waarby sy nog ooit was. Mens voel so klein hier bo-op die berg. Die natuur is net so ongelooflik mooi en groot. Mens voel eintlik heel uit plek uit.

Ons kampplek vanaand is nog nader aan die afgaanplek. Ons moet die weer bekyk en dan besluit of ons die ekstra draai gaan stap na die orrelpype en of ons die oorspronklike afgaanplek gaan hou. Die mis is dig en ons het net by ons kampplek aangekom, toe is dit op ons. Binne ‘n paar minute heeltemal toe. Vanaand is Stephan, Wouter, Tommy en Hanlie aan diens om die kos te maak. Ons het die lekkerste spyskaart vir laaste gehou en maak biltongpasta met soutkoekies oor gekrummel. Die bygereg is drieboneslaai en daar is warm sjokolade en “marsmallows” vir poeding. Tot hier toe was dit amusant om sulke mooi afrikaans te praat, maar malvalekkers klink net nie so lekker soos “marsmallows” nie.

Ons probeer om die gaspotte kuier, want tot hier toe het ons elke aand vroeg gaan inkruip, omdat dit of gereën het of baie koud was. Ons hou twee seiltjies om die groep en staan so lank as moontlik en grappies maak en stories uitruil. Dit begin later saggies reën en ons gaan tente toe. Toe ek in my slaapsak sit en reg is vir bed, kyk ek teleurgesteld op my horlosie en sien dat dit 18:30 is. Wat ‘n lang nag lê nog voor! Môre is ons laaste dag van stap. Die orrelpype is nou buite die kwessie. Ons enigste taak is om nou veilig by hierdie berg af te kom. Ons moet 1600m vertikaal sak oor ongeveer 12 km. Ons staan later op as die ander dae. Die tente is baie nat en dit reën nog onophoudelik, maar sak moet ons sak. Ons pak nat tente in en begin. Stephan doen ‘n aangrypende gebed wat my altyd sal bybly. Here, hoe groot is U? Hoe groot is U?

Net om eers die nekkie te kry waar ons moet afgaan, is al moeiliker as wat ons gedink het. Ons stap voetjie vir voetjie agter die GPS aan want mens kan niks voor jou sien nie. Ons kry die nek en neem vir oulaas ‘n groepsfoto op die berg. Toe begin ons sak...

Van die hele sakkery wil ek nie baie sê nie. Net dat dit miskien die dag is wat maak dat vier van die mense in ons groep wat ook al Kilimanjaro geklim het, dink dat die Dwarsklim veel moeiliker is as die hoogste berg in Afrika. Ons stap hoofsaaklik in ‘n rivier. Vic vang al die spinnerakke voor in die tou. Stephan loop val-val sonder Vibram sole en Hugo dans saam net ‘n paar plekke agtertoe. Hanlie gee Myprodols aan vir almal wat wil hê en Nico en Johann D loop heel agter en kla oor die stadige spoed van die res van die groep. Louis neem foto’s. Wouter ken die bome uit en Tommy gooi Wouter se skoonma se water on-seremonieël teen die kranse uit. Ons vorder vrek stadig. Ons stop nooit lank nie, want dis nat en koud en onaangenaam. Dis lankal nie meer lekker nie en ons moet nou net onder kom. Ons is mos vrywillig hier! Dit vat ons byna agt ure om uit die rivier te kom onder op die rokspante van die berg en ons kry ‘n tipe van ‘n kontoerpaadjie om op te stap. Die kaartlesers redekawel weer woes, maar op die ou end is ons min of meer op die regte plek. Die hotel wil net nie kom nie. Ons is moeg. Ons is honger. Ons wil nie meer stadig loop nie. Dit was ‘n moeilike dag. Uiteindelik sien ons die liggies op die stoep van die Cathedral Peak Hotel. Rye en rye mense sit aan by kerslig en eet hul harte uit! Ons is honger, dors en hoofsaaklik gatvol, maar veilig deur elke omstandigheid waaraan jy kan dink. Ons is dankbaar dat ons dit gemaak het en wil so vinnig as moontlik terugkom op Drakensville. (Of minstens almal behalwe Nico wat die voorste bakkie moes bestuur) Ons val die bakkies binne en ry...

Op Drakensville kry ons heerlike aandete, warm storte en lekker matrasse. Ons is terug in die beskawing. Dit waarna ons nou maande uitgesien het, is al weer verby. Ons sal dit altyd onthou en nog baie lank daaraan herkou! Maar van die dwarsklim herklim weet ek nie so mooi nie!

Hanlie

Oranjerivier roei 29 Desember 2008 - 2 Januarie 2009

2009-02-28T03:41:00.000-08:00

So roei die vriende lag lag so…

Hanlie se storie oor die Oranjerivier
29 Desember 2008 – 2 Januarie 2009

Oppad Stilbaai toe die volgende dag luister ek vir die soveelste keer na Theuns en Juanita wat sing: “Ken jy die pad na ‘n plek wat ‘n merk op jou hart laat…” en ek besef dat dit is wat in die afgelope week gebeur het: Ek het die pad leer ken na ‘n plek wat ‘n merk op my hart laat saam met ‘n groep vriende wat merkers in my lewe is.

Dit het alles begin toe Teuns na die Visrivier stap in Augustus “non-chalant” aankondig dat hy en Lizel ‘n groep vriende nooi om die Oranjerivier te gaan roei oor Nuwe Jaar. Die vriende was dadelik reg vir aksie want ons ken die Tier in Teuns en het al so baie gehoor van die aksie op die Oranje. Natuurlik is Du Toit die hulpgids en spoedig was daar 17 mense wat wou en kon.

By Abiqua is die onbekendes voorgestel aan almal en het die pret begin. Ons het die 30ste Desember 2008 ons eerste dag op die rivier gehad. Die bootindelings het min of meer vanself gebeur. Teuns roei alleen en vervoer die tafel, roosters, hout, kos en vele ander benodighede, ook later al die rommel. Lizel roei saam met Melanie, Hanlie saam met Johann, Barend saam met Magdel Combrinck, terwyl die Visagie susters, Annemarie en Rene, Charles en Julia, Chris en Monica en Toit en Marili die rivier saam aandurf. Elke boot moes een yskas inpak met drinkgoed en middagetes en twee emmers per persoon moes al jou slaapgoed, dragoed en speelgoed vervoer. Teuns se veiligheidslesing is met ‘n gebed en ‘n piepie afgesluit en ons is ter water gelaat. Die eerste wit watertjies is wankelrig en met min selfvertroue aangepak en almal kon hul roeivaardighede oefen deur agter die “frisbee” aan te roei as ‘n “shaky” gooier die pad beister geraak het. Ons stop langs die oewer om ‘n draai te loop, teetyd te vat, middagete te maak en na omtrent 22 km op die rivier kamp ons aan SA se kant op ‘n pragtige oewer. Die wind waai en ons skuif die bote op die oewer rond vir skuiling vir ons slaapplek. Lizel en Teuns braai hoender met heel gekookte aartappels en heerlike wortelslaai wat ons met die skillertjies rasper omdat die rasper vergete gebly het. Almal wat gelei voel om te help met die aandete het aangemeld. Ons sukkel om die verskil tussen “gelei” en “verlei” vir Toit te verduidelik. Ons gebruik die badtyd met grasie - stroomaf vir die girls en stroomop vir manne (is dit omdat dit tipes is vir mans of hoekom sou Teuns dit kies?)

Laat die aand gaan die wind le en ons vergaap ons aan die sterre en hoe naby hulle lyk. Ek sien ster formasies waarvan ek nog net gehoor en gelees het. Dis ‘n belewenis!

Dag 2 begin goed. Almal staan vroeg op en is in ‘n vrolike luim. Met eerste lig het Teuns klaar die vuur aan die gang en is daar spoedig kookwater vir koffie en beskuit. Ons sorg elkeen vir ons eie ontbyt maar die “leftover” hoender en aartappels gaan ook goed af. Vanmiddag moet ons die magtige shambok aandurf. Dis die grootste rapid op die trip en die meeste van ons weet nog nie waarvoor ons in is nie. Ons begin vroeg en dryf sommer eers ‘n bietjie. Op die manier kan mens baie naby aan voëls verby vaar. Ons sien die mooiste reiers, arende en vele meer. Die reuse reier is veral vir my pragtig. Ons sien ook ‘n king fisher wat ‘n vis vang!

Die eerste watergeveg het half onverwags op baie afgekom. Toit was aan die voorpunt met Marili wat so graag droog wil bly, maar geen kans het nie. Kort-kort hoor met net “Roei Marili! Roei!” en dan is Toit besig om met sy regterhand die bailer goed aan te wend om vreemde vyandige bote aan te val. Barend en Magdel en die Visagie sussies loop veral deur, maar Marili en Toit is nie te kieskeurig nie. Enige vyand sal doen. Soms kry Marili dit ook sommer van vriendelike vuur. Dit is dan wat sy so ‘n gilletjie los wat enige klein Visarend na sy Ma sal laat verlang en die res van ons hul koppe laat omruk om die roepende visarend van nader te beskou. Ons lag aanhoudend en die grappies raak al hoe spitsvondiger hoe langer ons mekaar ken. Verder speel ons frisbee en bats tussen die bote. Teuns roei rustig voor en laat enige stel “obstacles” soos ‘n kinderpartytjie lyk. As ons geweet het wat later vanoggend sou gebeur, sou ons moontlik minder vrolik gewees het. Dis ook maar goed dat mens nie weet nie…

Ons kry ‘n ander groep op die rivier en besluit om eers stil te hou langs die kant dat hulle kan verbykom. Ek sien my skoolvriendin, Fifi, wat ‘n hulpgids is by hulle groep en dis heerlik om mekaar weer te sien. Ons hou ‘n lang tee breuk by ‘n mooi baai en swem en speel bats en geniet net mekaar se geselskap en die pragtige natuur.

By die ou myn hou ons stil en klim die berg uit om floor-spar klippies op te tel om met die oujaar te kan vuurwerke maak. Ons bekyk shambok uit die lug en kyk hoe die groep van Bushwack die rapid aandurf. Teuns verduidelik hoe mens die s-vormige vinnige water moet benader. Ons neem talle foto’s en toe vertrek ons. Die nou reeds bekende oproep van “single file!” en “life jackets” weerklink in ons ore. Met vinnig kloppende harte en knaende senuwees dryf ons nader en nader en wag nog dat die laaste boot van die vorige groep afgaan. Teuns gaan rustig deur en toe volg die res van ons. Dis nie vir sissies (lees pissies) nie en wonder bo wonder bly ons boot met sy bo kant bo. Ons skep wel baie water en stop langs die kant om die boot leeg te skep. Teuns se boot begin afdryf en ek swem om dit te keer. Teuns help die mense wat omgeval het. Net toe kom Lizel en Melanie op die rapid af en kry nie hulle draai nie. Hulle pyl reg op ‘n rots af en tref die rots met mening. Die yskas skuif terug en kap Lizel baie hard op haar been. Lizel ervaar onmiddellik baie pyn, maar sou eers later sien dat sy ‘n yslike sny in haar linker onderbeen het. Barend help haar uit die water en Teuns besef dadelik dat die sny diep is en steke moet kry. Hy hou die sny bymekaar terwyl Toit sy noodhulpsak deursoek vir alkohol swaps. Daar is niks. Jana van Bushwack kom help en ons verbind die sny. Besluite word vinnig geneem en Lizel moet saam met Bushwack van die rivier af kom om by die kliniek in Noordoewer te kom. Later sou ons hoor dat sy Springbok toe was vir binne en buite steke. Deur die genade is Buschwack oppad uit en het hulle ‘n “raft” wat ses mense roei wat Lizel met grasie en gemak kan vervoer en genadiglik kan hulle haar vervoer na Abiqua. Die Here is goed vir ons.

Teuns slaag die toets met meer as vlieënde vaandels en neem die besluit met sy kop en nie sy hart nie. Hy bly by ons. Selfs nadat die groep hom probeer oortuig dat ons “fine” sal wees in Toit se hande! Dankie Teuns!

Dis ‘n redelike “shaky” groep wat saam middagete hou. Ons bespreek die rapid en almal lei bietjie aan skok na die ongeluk. Melanie sal nou saam met Magdel C roei en Barend roei die stukkende boot. Ons is almal net dankbaar dat Lizel okay sal wees. Van die res van die middag onthou ek nie veel nie. Ons ontmoet ‘n Pa en twee seuns op die rivier en Teuns nooi hulle om by ons te kamp en saam met ons aandete te maak. Hulle erken dat hulle “severely undercatered” is en kan een blikkie bier en ‘n pakkie “roamary creams” vir die ete skenk. Ons is vroeg aan wal en daar is baie tyd vir swem, bad, lees, vuur maak en lekker kuier. Teuns se spesialis dis is vanaand op die spyskaart. Hy maak ontbeende rib wat hy met chutney, knoffel en olyfolie vryf en in tin foelie toedraai en in die vuur sit. Daarby maak ons groente en knoffelbrode met sjokolade mousse as poeding. Ek het Lizel se kosrol oorgeneem. Ons spring popcorn op die vuur en die ouens maak baie hout bymekaar om 24:00 te kan haal.

Na ete begin ons wag en wag en wag vir nuwe jaar. Melanie probeer ons oortuig om nuwe jaar twee ure te vervroeg maar die grootste deel van die groep bly hardnekkig wakker om die nuwe jaar in te wag. Ons oefen om met starlights van die Visagie sussies die syfers van 2009 gekoordineerd te maak en Charles, Teuns en Monica lê dit op film vas. Barend hou vir ons ‘n oujaar diens en ons almal deel ons hoogtepunt saam met die Here in 2008. Dis opvallend hoe baie van ons geliefdes aan die dood afgestaan het in die afgelope jaar, maar bemoedigend om te hoor hoe die Here die verskillende families gedra het deur baie moeilike en hartseer tye.

Die wolkformasies wat ons inwag toe ons ons oë oopmaak op 1 Januarie 2009, is iets om regtig oor huis toe te skryf. Dis pienk en alle skakerings van blou en grys. Ons wens mekaar weereens voorspoed vir 2009 en klim vroeg op die rivier. Ons mis vir Lizel en bid dat sy okay sal wees. Na ‘n vinnige ontbyt en oppak is ons oppad. Vanoggend is lang gladde stukke en ons dryf en swem langs die bote. Ons speel lank in die water en hoef nie veel te roei nie. Dis heerlik. Later die middag kom die wind egter op en ons moet hard roei om verby Aussenkeer te kom. Dis harde werk en teen middagete onder ‘n doringboom slaap die meeste van ons terwyl Melanie hardnekkig gesels en min reaksie van die groep kry. Ons kom agter al die ouens behalwe Johann snork heerlik as hulle moeg is en op hul rug lê. Na ete roei ons weer wind-in en struggle tot by die laaste vinnige water wat ons na die kampplek vat.

Ons stop vir laat middag tee en Melanie se ma se koekies gaan baie goed af. Toit wen drie eerstejaars met ‘n kolskoot in frisbee gooi en die res van ons geniet die water voordat ons vir oulaas die bote bestyg vir die dag.

Ons kampplek is weer aan SA se kant. Daar is ‘n hele trop bokke op ons slaapplek en ons jaag hulle bietjie aan. Die bokwagters kom verby met drie pasgebore bokkies wat net te oulik is. Vannaand is dit tjops en butternut met vrugte en vla op die spyskaart. Die tjops smaak vorentoe gemarineer in die goedkoop soet rooiwyn wat Abiqua vir ons geskenk het vir die Oujaar. Dankie Johan! Ons kampvuur word voorafgegaan deur jogaklasse wat Melanie aanbied vir ‘n groot deel van die groep wat hou van strek en rek. Die res sit en lag van die vuur se kant af. Dit gaan goed af. Veral die boompie move prikkel almal se (lag)spiere.

Ons kuier lank en lekker langs die vuur en gaan slaap met die wete dat dit al weer ons laaste nag langs die rivier was.

Die volgende oggend kom kuier ons reisgenote vroeg vir ons en is verbaas oor die afstand wat ons nog die vorige dag geroei het na middagete. Ons is bly en kan vanoggend rustig roei. Ons moet vanoggend deur nog ‘n baie groot rapid gaan. Gamkap is self nie grappies nie en na ons ondervinding by Shambok is die meeste van ons maar skrikkerig. By die rapid stop ons eers en stap met ‘n paadjie langs die oewer om die rapid van nader te bekyk. Teuns gee raad en ons trek weg. Teuns roei deur soos iemand wat in die bad speel en daarna is dit Barend wat maklik deurgaan. Die meeste van ons kies die perfekte lyne en net die Visagie-sussies dop om nadat hulle ook ‘n pragtige lyn geroei het. Magdel Combrink eindig hul triomf met ‘n staande ovasie wat Barend en Monica pragtig op foto vaslê. Ons is erg verlig en vergeet skoon dat daar nog water wag. Ons ry die rapid nog ‘n paar keer met “life jackets” aan en kyk hoe almal wat wil op die brander speel met die rubberducks van ons reisgenote. Ons vergaap ons aan Teuns se skills. Dis goed om te sien. Hy is werklik ‘n tier.

Net daarna verras ‘n stuk vinnige water ons en my en Johann se kano skep baie water in die hoofbrander en tip om. Daarna sou ons hoor dat dit “surprize rapid” genoem word. No kidding!

Kort voor lank kan ons uitspan vir ons laaste middagete en dis toe dat die Visagie-sussies ons verras met ‘n heerlike grappie. Hierdie is my weergawe daarvan: Magdel en Glandy kom aangeroei na die uitklimplek vir middagete maar dis nie ‘n geleidelike wal nie mens kan nie daar uitklim nie. Glandy is later uit die boot en sleep die boot na vlakker water. Magdel sit steeds in die boot. Glandy wil graag hê dat Magdel haar moet help om die boot op die regte plek te kry en in haar moedeloosheid merk sy op: Jy sit net daar soos ‘n lady! Magdel is nie op haar mond geval nie en antwoord onmiddellik: “Nou hoe wil jy hê moet ek sit? Soos ‘n tert?” Ons het dit almal baie geniet. Middagete was lank en lekker en behalwe vir die veldbrand wat ons gestig en toe weer uitgesit het (met die enorme bydrae van Toit wat met ‘n baie klein stokkie die vlamme probeer doodslaan het), was dit insidentloos en baie lekker. Ons besef dis nou ons laaste 300 meter op die rivier en roei dit met traagheid. Ons laai die bote uit en maak vir oulaas sports voordat Johan en Lizel opdaag om ons op te laai. ‘n Heerlike trip op die rivier is verby en ons is spyt dit het so vinnig verby gegaan, maar ons het dit almal baie geniet. Dit was ‘n heerlike groep met goeie leierskap, wonderlike weer en omstandighede en overall ‘n baie lekker en geseënde trip.

Dis lekker om vir Lizel te sien en goed om te hoor hoe die Here haar geseën en bewaar het oor die drie dae wat sy op haar eie was.

Teuns maak vir ons heerlike potjiekos terug by Abiqua. Hanlie vermorsel vir Barend op die tafeltennisbaan (dit was my beurt om die storie te vertel) en wen ‘n pizza. Toit, Marili en Chris is oppad Vic Valle toe en ons gaan laai hulle op Noordoewer af om die bus te haal. Ons slaap ons laaste aand op Abiqua en vertrek vroeg terug Kaap toe. Ons eet ontbyt op Springbok en is dankbaar dat almal later veilig terug is in die Kaap.

As ek nou terugkyk was dit ‘n luilekker vakansie sonder selfoonontvangs, tussen great pelle en met wonderlike natuurskoon. Alles goeie bestanddele vir ‘n wenvakansie! Dankie aan Teuns, Lizel en elkeen wat deur hul daarwees deel was hiervan.

Ek het dit baie geniet!

Groete aan elkeen

Hanlie

Besig met voorbereiding vir Everest Basecamp

2009-02-27T10:46:00.000-08:00

Op 23 April 2009 gaan ek saam met 16 ander vreemde mense Khatmandu toe in Nepal om Everest Basecamp toe te klim. Ek gaan saam met Sean Wisedale. Hy is die eerste SAner wat al sewe hoogste pieke op die sewe kontinente kon klim. Ek ken niemand in die groep nie, maar dit maak my eerder opgewonde as bekommerd. Ek het nog altyd maklik met mense omgegaan. Op die oomblik lees ek alles wat ek in die hande kan kry oor Nepal en die Everest Berge. Ek soek goeie "bargains" vir al die klere en toerusting wat nodig is en pas my geleende donsbaadjie aan in 40 grade celsuis in Stellenbosch! Ek kan amper nie glo dat ek iewers binnekort koud genoeg sal kry om hierdie en veel ander lae klere aan te trek nie.

Vir oefening klim ek drie keer per week Botmaskop in Stellenbosch saam met vriende en loop oor naweke 'n langer ent. More-aand wil ek en 'n pel weer Botmaskop uit.

Verlede naweek het ek saam met die Bergklub in Stellenbosch (Teuns Kok as leier) en nege wonderlike en interessante mense gaan disa's soek in Jonkershoekberge. Ons is die Panorama roete uit en het afgedraai Victoria Peak toe. Teuns ken die berg baie goed en ons het "bundu bashing" gedoen in 'n rivierloop af en die mooiste en meeste disa's gesien wat ek nog ooit in my hele lewe aanskou het. Daar was aangrypende koningsprotea's ook op die spyskaart. Dit was 'n fees.

Amper reg vir die Argus

2009-02-27T10:39:00.000-08:00

Hierdie is my 13de jaar wat ek die Argus gaan ry. Wat begin het as 'n "dare' tussen pelle het 'n instelling geword. Ek het al twaalf keer op my eie nommer gery met my beste tyd van 3:39 met 'n bergfiets. maar toe was ek baie fikser as nou. Hierdie jaar gaan ek gelukkige 13 doen. En as dit my meer as 5 ure vat, is dit ook goed. Ek gaan die pad geniet en veral Chapman's Peak. Dis 'n voorreg om hierdie pragtige roete saam met 40 000 mede-fietsryers met 'n fiets te kan ry. Ek het vandag, as deel van my werk, met 76 fisiese gestremdes gesels. Ek was opnuut dankbaar dat ek gesond is en kan fiestry. Dit het my laat dink aan die spreekwoord: "Ek het gehuil omdat ek nie skoene het nie, toe sien ek iemand wat nie voete het nie." Ek sal volgende Sondag op my fiets sit en net wanneer ek wil begin kla (gewoonlik nog lank voor Smitswinkel) sal ek onthou van die 76 mense wat alles sou gee om nou hier te kan sit. En ek sal glimlag en my gate uit geniet! Vir elkeen wat gaan saamry... geniet elke oomblik.